​"Bana Zelal Yılmaz olarak geldin, ama buradan Welat Şahmaran'ın esiri olarak çıkacaksın." ​İki isim, tek bir hüküm: Kan Bedeli. > Welat, öfkesini bir zırh gibi kuşanmış, kalbinin kapılarını dünyaya kapatmıştı. Zelal ise o kapıları yıkmaya değil, o karanlığın içinde kendine yer açmaya mecburdu. Bu bir evlilik değildi; nefretle atılan imzaların, kana bulanan beyaz gelinliklerin hikâyesiydi. ​Onlar birbirlerini yok etmeye söz verdiler. Ama dudakları birbirine mühürlendiğinde, ne intikam kaldı ne de düşmanlık. Sadece ikisini de yakıp kül edecek o yasak ve vahşi tutku... ​"Ölmek için çok genç, Welat Şahmaran'ı sevmek için çok masumdu. Zelal, celladına aşık olduğunda; Welat, kurbanının gözyaşlarında boğulacak mı?"

Gonca Altıntaş İstanbul'da doktorluk yapmaktadır. Bir gün ansızın memleketi Diyarbakır'dan gelen telefonla, hemen Diyarbakır'a gider. Onu bekleyen olaylar çıkmaz bir hikâye yelken açar.

AŞİRET & KAN DAVASİ ~ Bir damla kan uğruna birleşen iki hayata intikam yemini dahil olursa. *** Düşman aşiretin kızıyla bir damla kan uğruna evlendiği için kızın konağa geldiği gün Mardini terk eden adam.. Düşman aşiretin oğluyla bir damla kan uğruna evlendiği gün evlendiği adam tarafından terk edildiği için intikam yemini eden kadın.. *** Başlama tarihi; 09.04.2025

SEVDAM KARADENIZ Gölün yüzeyi gece kadar karanlıktı. Ay ışığı suya soluk bir iz düşürüyordu ama bu gecenin ağırlığını hafifletmeye yetmiyordu. Gözlerim Aslan'a kilitlenmişti. Yıllarca içimde taşıdığım soruyu nihayet sorabildim: "Beni neden terk ettin?" Sesim titredi ama durmadım. "Neden benim için savaşmadın, Aslan? Eğer sende, bende olan cesaretin yarısı olsaydı... Biz bambaşka olabilirdik." Gözyaşlarım kontrolsüzce akıyordu. Yüzümden süzülüp çeneme, oradan da toprağa düştüler. İçimde biriken her şey gecenin sessizliğine karışıyordu. Aslan derin bir nefes aldı ama gözlerini kaçırdı. "Seni çok sevdim, Afet... Ama o zaman bir şansımız yoktu. Eğer birlikte kalsaydık, kan dökülürdü." Bu sözler içimdeki boşluğu doldurmadı, aksine daha da derinleştirdi. "Bütün dünya üzerimize silah doğrultsa bile ben yine senin önüne atlardım!" Sesim öfkeyle titredi. "Ben her şeyi göze almıştım ama sen... Sen kaçtın. Beni nasıl bıraktığını düşündün mü?" Nefesim düzensizleşti, gözyaşlarım durdurulamaz hale geldi. "Ben seni hep düşündüm, Aslan. Fazla düşündüm... Ve fark ettim ki kendimi hiç düşünmemişim. Hep senin ardında koştum. Ne uğruna? Koca bir hiç uğruna...*" Aslan sonunda başını kaldırdı. Gözleri doluydu ama artık hiçbir anlamı yoktu. "Özür dilerim." dedi sadece. Ama çok geçti. Ben sadece onu kaybetmemiştim. Kendimi de kaybetmiştim. Ve artık geri dönüş yoktu. Aslan ve Afetin hikayesini okumaya hazır mısınız?

Bu kitap +18 yetişkin içeriğe aittir!!! İstanbul'dan Mardin'e uzanan bir zorunlu görev... Azra Aksoy, yirmi üç yaşında, ilk ataması Doğu'ya çıkan bir ilkokul öğretmeni. Hayali sadece çocuklara dokunmakken kendini bambaşka bir düzenin ortasında bulur. Taş duvarların arasında büyüyen çocuklar, eksik sıralar, yarım kalan defterler...Ve o köyün görünmeyen gücü: Miran Karahan. Bir taraf eğitimle değiştirmek ister, diğer taraf yıllardır süregelen düzeni korur. Azra yumuşaktır ama boyun eğmez. Miran serttir ama göründüğü kadar soğuk değildir. Bu hikâye sadece bir aşk değil. Bu hikâye, iki farklı dünyanın çarpışması. Ve bazen en büyük savaş, bir sınıfın kapısından başlar.

Bir tarafta abisi kız kaçırdığı için evli ve çocuklu bir adama kuma gideceğini düşünen Elif. Bir tarafta hiç kimse ile evlenmek istemeyen ama Mardin ağası olmak için berdeli kabul eden Karan. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp dudaklarını dudaklarıma değdirdi. Yavaşça öpmeye başladı. Dudaklarımdaki akım kalbime iniyordu. Yavaş yavaş sakince öpüyordu. Bir eliyle boynumdan tutup daha sert öpmeye başladı. Başım dönüyor mideme kramplar giriyordu. Karan alt dudağımı dişleyince karşılık vermeye başladım. Ellerimi boynunda birleştirip ara sıra tırnaklarımı etine bastırıyordum. Bu Karan'ı daha da tahrik etmiş olacak ki eli geceliğimin altındaki tenimi buldu. Belimi okşuyor , sarıyor arada sıkıyordu. Dudakları dudaklarımı talan ediyor , su misali içiyordu. Boynumdaki elini kalçalarıma indirip beni kucağına çekti. Bir elini yine boynuma sabitlemisti. Diğer eli geceliğimin içinden sırtıma çıkmıştı . Tenimi okşayarak gezdiriyordu elini. Sırtımdaki eli sudyenimin içindeki göğsümü bulunca nefesim kesilmişti. Anın hazzıyla ağzının içine doğru inlemiştim. Karan bir yandan öpüyor bir yandan da eliyle göğsümü yoğuruyordu.

Yaren ♡ Bedirhan

🥀 "Geçmiş, bazen mutlu bir anı bazen acı bir tebessüm. Bazı zamanlarda ise adı konulamayan duygunun adı..." Eflâl... Ölüme ve insanlara karşı gardını almış genç bir kadın... Korkuyla attığı her adımın, hayatından çaldığını fark edemeyecek kadar kimsesiz üstelik. Lâl... Ölesiye nefret ettiği insanlardan kaçıp sığındığı limanda, belki hayatının aşkını bulacak belki de en büyük hayal kırıklığını yaşayacak. Eflâl, onaylanmayan bir evliliğin meyvesidir ve henüz dünyaya gelmeden, hikâyesine ölümün gölgesi düşmüştür. İşi, dostları, abisi... Hepsi onu "öldürülmek" düşüncesinden bir nebze de olsa uzaklaştırmaktadır. Tabii, bir de Karan Akdoğan... Aslında kimsesiz olduğunu anlayan Eflâl'in, kimsesi olan genç adam... Aralarındaki bazen minnet, bazen şefkat, bazen ise karşı konulmaz bir sevgidir. Ancak Eflâl'in baş etmesi gereken ölüm gerçeği, onu Karan'ın yanında da rahat bırakmaz. Eflâl, gerçeklerle yüzleşmeye karar verir. Kime ve neye inanacağını bilmeden kendini hiç de tahmin edemeyeceği gerçeklerin içinde bulur. Artemis Milenyum aracılığı ile kitap oldu. Kitapçılardan alabilirsiniz.❤️ •Yeni bölüm gelmeye devam edecek ve final burada yayımlanacak.

'Evet' dil bunu söylesede yüreğim başıma gelenler için yanıyordu. Neden bunları yaşamak zorunda kalmıştım ki. Ah doğru ya beni büyüten ailenin evletlarını kaybetmemesi için ve sevdiğime zarar gelmemesi için. 'Duydunuz şimdi kıyın şu nikahı' kulaklarımdan sızan sesinin tonu ne kadar da acı vericiydi. Bir daha yüzüne bakmadan nikah memurunun söylediklerine odaklanmaya çalıştım. İçim kan revan kusarken umutlarım bir bir arkasını dönüp karanlığa haps olmaya başladı. 'Tamam Bedirhan bey' adını beynimin en kuytu köşelerine yazdım. Geçmişimi geleceğimi elimden alan adamın... ~~~~~ Sırtımda ki ürperti hala beni izlediğini gösteriyordu fakat kılımı kıpırtadacak halim kalmamıştı. Bütün gece uçsuz bucaksız siyahın gölgesinde gelmesini beklemiştim. Oturduğum koltukta ki minder bedenime ok gibi batarken, denizin dalgasını net bir şekilde görebiliyordum. Yüreğimde de aynı bu şekilde şiddetli dalgalar vardı. Bıkmadan usanmadan şiddetle vuruyordu darbelerini en kuytu köşelerine. 'Bakmayacak mısın Elfida' bakmak istemiyordum. Tekrar boynunda ki morluğu görecek gücüm yoktu. Bıkmıştım artık o izleri görmekten. Onlara bir kılıf uydurmaktan. Sahi ne zaman sevmeye başladım ki bu adamı da ona böylesine kapıldım... Annesinin ayaklarını öptüğünde mi? Kardeşinin kanlı gömleğini bir avuç toprağa sığdırdığında mı? Ya da bir gecenin karanlığında dizlerime döktüğü göz yaşlarında mı? Ne acıdır ki onu sevmem için bu kadar nedenimin olması..... ~~~~~~~~~~~~~ Elfida&Bedirhan ~~~~~~~~~~~~~ Kurgu +18 cinsellik barındırmakta. Sonradan ahlak bekçiliği yapmayın. Umut ile kalın :) ~~~~~~~~~~~~~ Kapak tasarımı @sehrialem 'e sonsuz teşekkür ederim. İyi ki varsın balım ❣️

Çocukken küçücük kalplerinde filizlenen bir aşk... Bu aşkın yeniden doğmasını vesile olan bir elma şekeri... Şekerler ülkesinde yaşayan şeker kız ve şeker oğlan... "Geçmişim,çocukluğumun, geleceğim gözümün önünde tek tek ölüyordu. Oysa ben vuslatı beklerken, kalbimden hançer yemiştim."