{İçinizi isidəcək şipşirin bir dostluq hekayəsi} 🪐 Qəlbim sanki onun ovuclarında sıxılıb, əzilirmiş kimi hiss edirdim, amma mən buna artıq alışmışdım. Mən onun dostu idim. Nə olursa olsun, sadəcə onun dostu olaraq da qalacaqdım. Eynən onun dediyi kimi.. -Sənin Əbədi Dostun..

Xəstəxananın loş işığında, bir palata səssiz şahidə çevrilir. Otağa daxil olan hər kəsin üzündə başqa bir iz, qəlbində başqa bir sirr gizlənir. Kimi qorxusunu, kimi ümidini, kimi də sevgisini bu divarların arasında itirir, ya da tapır. Ən qaranlıq anlarda insanı yaşadan nədir - qorxu, sevgi, yoxsa ümid?

+99455**: Salam (14:35) +99470**: Salam (21:10) +99470**: Kim idi? +99455**: Hər hansı bir insan

"Səni sevmirəm Fərid" gözlərim dolsa da heçnə vecimə deyildi daha.Sevmədiyim bir insanla daha artıq evli qala bilməzdim. Düşüncələrimin keçid apardığı dövrdə gözlərimi son dəfə açdığımda artıq 2 canlı idim. Canımın içində can varıydı.Artıq birdə gözlərimi son dəfə acı həyata açıb baxdıqda birdə baxa bilməmişdim. Saranın hekayəsi.