{İçinizi isidəcək şipşirin bir dostluq hekayəsi} 🪐 Qəlbim sanki onun ovuclarında sıxılıb, əzilirmiş kimi hiss edirdim, amma mən buna artıq alışmışdım. Mən onun dostu idim. Nə olursa olsun, sadəcə onun dostu olaraq da qalacaqdım. Eynən onun dediyi kimi.. -Sənin Əbədi Dostun..

Xərçəng xəstəsi olduğunu öyrənən Lara xəstəxanaya yerləşdirilir. Eyni xəstəxanada qalan Alp isə insanlarla ünsiyyətdən qaçan, öz dünyasına çəkilmiş bir gəncdir. Laranın xəstəxanaya gəlişi onun həyata baxış bucağını dəyişir. Laranın yaşamaq uğrunda apardığı mübarizə zamanla Alpın da mübarizəsinə çevrilir. İki yaralı ruhun yolları kəsişərkən ortaya bir sual çıxır: İnsan ən çıxılmaz anlarda nə ilə yaşayır - qorxu ilə, sevgi ilə, yoxsa ümidlə?

Adslz məktublar adlı layihəmizə xoş gəlmisiz istədiyiniz obraza və yaxud realda tanış olduğunuz dostunuza məktub yaza bilərsizz.

Sınava girmeden önce son defa tekrar yapmak için parkta buluşan iki arkadaş, daha soru çözmeden kendilerini kütüphanenin çatı katında buluyorlar. Karşılaştıkları bu problem her hangi bir sorudan daha zordu. Durumun nasıl devam edeceğini kimse tahmin edemiyordu. Bakalım siz tahmin edebilecek misiniz? Her şey bir polisin telefon etmesiyle başlamıştı. Eylül Öztürk sınav için tekrar yapacağını düşünürken, terör tehlikesiyle karşı karşıya kaldıkları şehirde arkadaşıyla birlikte sığınmak için yer aramaya başlıyor. Tüm dertleri sadece psikoloji sınavını geçmekti, ta ki sıra kendi psikolojilerine gelene kadar. Bu hikayede kütüphanenin arşivine kitaplar değil, onların hayatları eklenecek; Hayatlarının bir kısmını paylaştıkları bu kütüphanede yaşadıkları ortak anılarının yazılı olduğu bir kitap. Başlama tarihi- 03.08.2022 [Kurgulamaya başladığım tarih-29.06.2022]

Bu kitab,tamamlanmamış cümlələrin, gecikmiş sözlərin və insanın öz içində daşıdığı "kaş"ların hekayəsidir. ​Məktəb illərinin saf xatirələrindən dünyanın o biri ucuna qədər uzanan bu yolda, sevginin qürura məğlub olduğu o qaranlıq nöqtədən bəhs edir. Bir saniyəlik qəzəbin ömürlük sükuta necə çevrildiyini və qədərin bizə verdiyi şansları necə asanlıqla itirə biləcəyimizi görəcəksiniz...

Bəzən insanın həyatına biri daxil olur... heç gözləmədiyin anda, heç hazır olmadığın bir zamanda. Mənim həyatımda da o elə gəldi - hər şeyin bitdiyini düşündüyüm, ümidin artıq məna daşımadığı o nöqtədə. Və mən onu "son" sandığım yerdə tapdım... amma o, mənim içimdə bitməyən bir başlanğıca çevrildi. Bu sevgi sakit gəlmədi. Bu sevgi içimə çırpıldı - geri dönülməz bir zərbə kimi. Məni sərxoş etdi... amma eyni zamanda içimdə dərin bir yara açdı. Onu dəlicəsinə sevdim. Özümü unudacaq, öz varlığımdan vaz keçəcək qədər. Elə bir sevdim ki, onun xoşbəxtliyi mənimkini əvəz etdi. Mən öz xoşbəxtliyimi sevdiyim insanın xoşbəxtliyinə qurban verdim. Və ən ağırını yaşadım - mənə aid olduğunu düşündüyüm birinin başqasına aid olmasını izlədim. Səssizcə... qırılaraq... amma yenə də sevərək. Bəlkə də biz yanlış zamanda qarşılaşdıq... amma o, mənim həyatımda hiss etdiyim ən doğru şey idi. Mən onunla bir ömür yaşamadım... amma onu itirməyin ağırlığını bir ömür daşıdım. Çünki bəzi itkilər bir anlıq olmur - onlar insanın içində zamanla dərinləşir. Və bir gün anladım: o artıq sadəcə ruhumun yarısı deyildi... o, mənim ruhumun yarası idi.