İtaat etmek zorundasın, Elara. Sadece bana değil... Karanlığıma da." Eryon'un parmakları çenemi bir kelepçe gibi kavradığında, okyanusu andıran gözlerinde hırçın bir fırtınanın koptuğunu gördüm. Nefesi, dudaklarımın üzerindeki o tehlikeli çizgide geziniyordu. Bir sonraki hamlesi beni mahvetmek miydi, yoksa mühürlemek mi, bilmiyordum ama o okyanusta boğulacağımı bile bile fısıldadım: "Fazla itaat ihaneti getirir, efendim." ... Elara, rasyonel dünyasından koparılıp kadim bir kehanetin tam kalbine, Atherum Sarayı'na atılmıştı. Yapması gereken tek şey üç hakktan oluşan lanetli bir döngüyü kırmak ve Atherum'u tarihte görünür kılmaktı. O, tarihte silinen bir krallığın izini süren bir arkeologdu ama şimdi kendisi, Lord Eryon'un en değerli ve en tehlikeli avı haline gelmişti. Gümüş işlemeli elbiseler, buz gibi mermerler ve kanla yazılmış bir kader... Eryon ona bir piyon olduğunu söylüyor ama bakışlarıyla ruhunu ateşe veriyordu. Elara ise kaçması gerektiğini biliyordu lakin tenine değen o karanlık el, ona özgürlükten daha tatlı bir esaret vaat ediyordu. Bir yanda annesinin yarım kalan hesabı, diğer yanda Lord'un vazgeçilmez kazanma arzusu. Hepsinin arasında sıkışıp kalmıştı. Kitabımda kadınları aşağılayan olumsuz ögeler bulunmamaktadır. Kitap Yüzüklerin Efendisi Yunan mitolojisi Tao Te Ching (Laozi) Çin mitolojisi Ve Eski çağ ansiklopedisinden yararlanarak yazılmıştır. Wattpadaki Atherin Kılavuzu adlı ilk ve tek kitaptır. Konusunun çalınması durumunda telif haklarına başvurulacaktır.

Karanlık Orman, asırlar boyunca gizliliğini korumuş olan bir sırdı. Hiçbir insan ormanın içine girememişti, içindeki güçlerden haberdar değildi. Valerie Raven, karanlık dumanların ardına gizlenmiş olan ormana üç yaşındayken bırakılmış ve on üç yıl boyunca tek başına orada yaşamıştı. Ormandaki canlılar ona yol göstermiş ve yetiştirmişti. Valerie, Karanlık Orman'ın kızı olmuştu. Fakat artık evi bildiği karanlığın içinden çıkması gerekiyordu. Aşkı tadacak, ayrılığın acısıyla boğuşacak, yol gösterecekti. Kapak Tasarımı: DiesLux 'a ayrıca teşekkür ederim.

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.