On - Artysta, który oddał życie muzyce i zatracił się gdzieś pomiędzy sceną a rzeczywistością. Ona - Zwykła dziewczyna, która odnajduje sens w słowach zapisanych na kartkach książek. Dwa światy ktore nie powinni się nigdy spotkać. A jednak los postanowił napisać dla nich własną historię.

"Wiem, że gdy spojrzę Ci w oczy to przejdzie." Jedno, głupie złączenie oczu nie złączy dusz. A co gdyby jednak? To spotkanie nie spowoduje, że w ich brzuchach zaczną latać motylki. Ktoś je zebrał. Ale o jak narodzą się nowe? Ta blondynka zamiesza mu w głowie.

❝ kochanie, obiecuję, nagramy sextape. ❞ to nie była miłość. to była ciekawość, która zaszła za daleko i żadne z nich nie zauważyło momentu, w którym przestali się bawić... a zaczęli się wciągać.

❝ dobrze wiem, że i tak w końcu powiesz, że mnie kochasz... ❞ ona uczy ludzi spokoju. on żyje w chaosie, którego nie da się wyciszyć. gdy sobel zaczyna pojawiać się w jej świecie, idealna codzienność łucji zaczyna pękać. to historia o miłości, która boli, wciąga i zmusza do wyboru - perfekcyjna iluzja czy prawda, którą trudno przełknąć.

Opis jest zbędny. To tylko jego kochanie i jej certyfikowany kochaś.

"𝐏𝐚𝐭𝐫𝐳, 𝐩𝐨𝐝𝐳𝐢𝐰𝐢𝐚𝐣 𝐣𝐚𝐤 𝐜𝐢𝐞̨ 𝐫𝐮𝐣𝐧𝐮𝐣𝐞." 𝐑𝐨𝐬𝐞 𝐒𝐀𝐍𝐓𝐀𝐍𝐀 oraz 𝐒𝐳𝐲𝐦𝐨𝐧 𝐒𝐎𝐁𝐄𝐋. Dwójka kompletnie różnych ludzi, dwa duże nazwiska w świecie muzyki. Od dłuższego czasu jedynym uczuciem, które ich łączy jest 𝐧𝐢𝐞𝐧𝐚𝐰𝐢𝐬́𝐜́. Każde z ich ciał na myśl o jakimkolwiek spotkaniu napełnia się chorą ilością 𝐠𝐧𝐢𝐞𝐰𝐮 i 𝐨𝐝𝐫𝐚𝐳𝐲, a każdy kontakt wzrokowy, przypadkowy dotyk jest jak wylanie żrącego 𝐤𝐰𝐚𝐬𝐮 na ich skórę. Co się stanie, jeśli młoda producentka będzie zmuszona grać do jednej bramki z człowiekiem, który sprawił, że ostatnie kilka lat jej życia było czystym piekłem? A co jeśli to cholernie bolesne uczucie, które towarzyszy im od samego początku, 𝐍𝐈𝐄 jest tak naprawdę nienawiścią? !UWAGA! Uniwersum to jest łączone z moją pierwszą książką "I know you feel my absence", więc mogą się w niej pojawiać postacie i wątki, których nie znacie!

Każdy w życiu spotkał osobę, która totalnie namieszała mu w głowie. A jeśli nie, to napewno taką spotka. Głównym pytaniem jest czy warto ufać?

Love story?

Stanie z boku nie było możliwe, dzieląc rodzinną krew z Oskarem. Codzienność pachniała dla Matyldy studiem, fotelem z jej imieniem i redbullem, ale i tak to kochała. Dorastała wokół muzyki, już od najmłodszych lat jej brat otaczał ją surowymi melodiami wystukanymi na trzepaku pod domem - a z czasem przeniosło się to do prowizorycznego studia w pokoju dziewczyny. Wiśnie stały się jej znakiem rozpoznawczym, kolor czerwony odzwierciedla jej ognistą osobowość, która idealnie wpasowywała się w styl życia Szymona. Jeden nieplanowany wyjazd zorganizowany przez jej brata bez wiedzy Matyldy sprawił, że inaczej zaczęła spostrzegać pogubionego bruneta z wytatuowanym ciałem. Jedna kartka papieru potrafi namieszać nie jednej osobie w głowie do tego stopnia, że pisze o niej piosenkę - o emocji, która nie opuszcza go na krok. Nie daje chwili oddechu, ale niesie za sobą ukojenie. Ból staje się nie widoczny, a jej czerwone jak wiśnia usta cholernie przyciągające.

Oktawia nigdy nie szukała wielkich historii. Wystarczały jej studio, papierosy, niedospane noce i muzyka, która pozwalała jej czuć się sobą. Ale jedno klubowe spotkanie - jedno spojrzenie, jedna rozmowa - wystarczyły, by wszystko zaczęło wymykać się spod kontroli. Szymon Sobel, chłopak o intensywnym spojrzeniu i zbyt dużej ilości myśli w głowie, pojawia się w jej życiu dokładnie wtedy, gdy najmniej była na to gotowa. A Oskar - jej najlepszy przyjaciel, brat z przypadku - widzi więcej niż ona sama i próbuje ją chronić przed czymś, co dopiero zaczyna się rodzić. Kiedy ścieżki Oktawii i Szymona krzyżują się kolejny raz, granice zaczynają się przesuwać. Niepozorne wiadomości stają się rytuałem. Jedna czapka - symbolem. A jedno spojrzenie - obietnicą, której nikt z nich nie potrafi nazwać. To historia o muzyce, która leczy i rozwala. O spojrzeniach, które zostają pod skórą. O dwojgu ludziach, którzy nie powinni, a jednak nie potrafią przestać.