C O M P L E T E D (Montallejo Series #1: Zionn Montallejo) written by WhiteGelPen

Atty. Dominick Mercir Castellan

"Kala ko ba walang karanasan pero bakit ang galing"!tulala parin akong nakatitig sa lalaking itinali ko sa upuan.. Pagkatapos Kasi ako nitong halikan..saktong hawak ko ang injection na may pampatulog at naisaksak ko iyon sa kanya.. Hawak ko parin ang Labi Kong hinalikan nito...Kani kanila Lang Ngayon, gising na siya at nakatitig lang sa akin. Napatingin ako sa makisig nitong pangangatawan at sa mga matang may kakaibang lalim. Sayang talaga... kung wala lang siyang sakit, siguradong maraming magkakagusto dito. "Untie me. Now." malamig na utos niya. Umiling ako. "Ayoko nga, baka bigla mo nalang akong sakalin." Lalong sumama ang titig niya sa akin, sabay ng isang mabagal ngunit mapanghamong ngisi. "It's also possible," mahina niyang sambit. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin kong ang kamay na kanina'y mahigpit kong itinali sa likod Ng upuan-ngayon ay malaya na. Napasigaw ako sa gulat nang bigla siyang tumayo at mabilis na naglakad palapit sa akin.

Nanginginig ang aking mga kamay habang pilit kong nginunguya ang pagkaing nasa harapan ko, alam kong nakamasid siya. "Good girl..." bulong niya, malamig ang tinig, kasabay ng marahang paghagod ng mga daliri niya sa mahaba kong buhok. Hindi ko na napigilang mapaluha nang unti-unting bumaba ang kamay niya, mula sa buhok patungo sa batok, hanggang sa baywang ko. Hindi ako nakakibo at pinapakiramdam Lang Ito. Sabi niya asawa KO daw siya pero wala talaga akong matandaan at bakit ikinukulong niya ako dito. Dahan-dahan akong napatingin sa vanity mirror sa tapat ng lamesang kinakainan ko. Doon, nagtagpo ang aming mga mata. Ngumisi siya.At sa ngising iyon, parang unti-unting nilamon ng dilim ang lahat ng pag-asang makakatakas pa ako. Wala akong ideya kung anong oras na. Walang bintana ang kwartong ito - walang palatandaan ng araw o gabi. Ang tanging liwanag ay mula sa flourisine na ilaw sa kisame. Wala akong alam Kong ilang araw na BA akong nakakulong dito, hindi ko pa rin masanay ang sarili sa katahimikang minsan ay nababasag lang ng tunog ng kuliglig sa gabi o ng mahihinang lagaslas ng dahon sa labas. Doon ko lang napagtanto... nasa gubat ako. O sa lugar na napapalibutan ng kakahuyan. Walang ingay ng sasakyan, walang boses ng tao - puro kalikasan, puro isolation.Ang buong bahay ay malamig, konkretong sementado ang mga pader. Walang palamuti, walang kahit anong magbibigay ng aliw sa mata. pakiramdam ko Bihag ako... bihag ng isang lalaking ang presensya pa lang ay nakakakilabot. parang Isang lalaking makapangyarihan-isang halimaw. at ginapos ako sa kanya, hindi sa pamamagitan ng pag ibig kundi ng takot, kapangyarihan... at isang uri ng pagnanasa na madalas Kong Makita SA Mga Mata niya...tuwing ako ay tinititigan." Doon KO na pag tanto "Hindi ito pag ibig, isa itong Obsesyon...." THIS IS A DARK ROMANCE STORY.. IT'S NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS.. MARAMING WARNING SCENES😜😜😜😜

Connor Eron Hunstman The Bad Son "You'll be mine forever. The innocent sound of your moans makes me want to lock you in my room every day and every night." Carolina Manson Innocent voice less "Bakit ako pa ang napili niya? Bakit ako pa ang gusto niyang paglaruan? Dahil ba sa hindi ako makapagsalita? Lahat ng gusto niyang gawin sa akin ay magagawa niya?" HUNSTMAN SERIES #:2 CONNOR ERON and CAROLINA Started:05-03-19 Ended:12-15-19 MAYAMBAY

SYNOPSIS Isang utos lang dapat. Kunin ang anak ni Javier Vinzenzi, isang maimpluwensyang negosyante, at ihatid sa sindikato. Simple. Diretso. Walang emosyon. 'Yan ang utos kay Jax Phoenix Novus-isang lalaking lumaki sa hirap, sanay sa kadiliman, ex-soldier at tanging kumakapit sa trabaho para mabuhay. Hanggang sa makita niya ang babaeng kinidnap niya. Phoebe Vinzenzi. Mataray. Tahimik. Marunong tumingin nang diretso sa mata kahit takot. At sa paraang ayaw niyang aminin... ibang klase ang tama nito sa kanya. Pero huli na para umatras. Nang ibinigay niya si Phoebe sa sindikato, doon niya unang nakita ang mali: ang pagmamakaawa nito... ang pananakit na ginawa ng anak ng boss niya kay Phoebe. At doon, tuluyang nagbago si Jax. Hindi niya kayang panoorin. Hindi niya kayang hayaan. Hindi niya kayang ibigay ang babaeng iyon sa kamatayan. Kaya ninakaw niya ulit ang kinidnap niya. Binaril ang mga kasamahan. Tinakasan ang boss. At tumakbo nang walang direksyon-hanggang sa mahulog silang dalawa sa bangin. Pagmulat ni Phoebe... wala siyang maalala. At si Jax, na desperadong protektahan siya at itago sa mundo, ay nagpakilalang: "Ako ang boyfriend mo." Isang kasinungalingang hindi niya inakalang hahantong sa pagmamahal. Isang pagsisimula sa relasyong pinuno niya ng kwento, dahilan, at pekeng nakaraan-para lang manatili sa tabi ni Phoebe. Pero paano kung bumalik ang alaala? Paano kung malaman ni Phoebe ang totoo? At paano mo mamahalin ang taong unang nagwasak ng buhay mo? Ito ang kwento nina Jax Phoenix Novus at Phoebe Vinzenzi- isang pag-ibig na isinilang sa kasinungalingan, hinubog ng panganib, at sinubok ng katotohanan. Pagitan ng tama at mali. Pagitan ng pag-ibig at pagkatakot. Pagitan ng isang kidnapper... at ng babaeng hindi niya kayang pakawalan.

Hirap na hirap na umakyat si Annika na pumasok sa kanyang kwarto. Bigat na bigat ang kulay pink na gown niya... Debut niya ngayon, at pagkatapos ng mahabang gabi, pagod na pagod siyang nag tungo sa kwarto.. Napaupo siya sa kama, pero may ngiti sa labi-masaya siya dahil sa marangyang debut na inihanda ng kanyang mga magulang. Napansin niyang bukas ang veranda ng kanyang kwarto. Napakunot ang noo niya, pero alam niyang wala namang magtatangkang umakyat doon-mataas ang lugar at puno ng tauhan ng kanyang ama ang mansion, kibit balikat na nag tungo siya Doon at marahang isinara ang pinto ng veranda . Agad siyang humiga. "SA wakas 18 na ako..." bulong niya sa sarili, habang pinagmamasdan ang susi ng suite na regalo ng kanyang ama. Pinayagan na siya nitong mag-bukod, kahit tutol na tutol ang mommy niya.. Dahil sa pagod at antok, hindi nagtagal ay nakatulog na siya, iniwan ang magarbong gabi sa likod niya. Saglit palang Siyang nakatulog nang maalimpungatan si Annika. May naramdaman siyang kakaiba... parang may nakatitig sa kanya, parang may nagmamasid sa bawat galaw niya. Biglang may humaplos sa mukha niya-napadilat Siya dahil doon, mabilis siyang napabangon. "Who's there?!" napakalakas niyang bumulong, ngunit ang tanging sagot ay katahimikan. Luminga siya sa paligid, pero wala naman tao. Ang puso niya'y mabilis tumibok, parang may naririnig siyang mga yabag sa malayo. Napansin niya na bahagyang gumalaw ang kurtina sa veranda ng kanyang kwarto. Lumapit siya, dahan-dahang binuksan ang pinto... ngunit walang tao. Muli, nagkibit-balikat siya, sinusubukang patahimikin ang kaba. Saka bumulong sa sarili, halos pabulong, "Ang... weird... ."

General Lucious Erickson Silvestre

THE MISTRESS LOVE STORY "Love." Nakangiting salubong niya nang makita ako. Yayakapin niya sana ako nang salubungin ko ito ng isang malakas na sampal. "Love? Ang kapal ng mukha mo! Paano mo nagawa yun sakin? pinagkatiwalaan kita." Galit na sabi ko, nagulat naman siya at nagtatakang tumingin sakin. "Anong sinasabi mo?" "Sige magmaang-maangan ka pa. May asawa ka diba?" "Paano mo nalaman?" Nakayukong tanong niya. "Paano? nagpunta ako sa bahay ni Madam kanina. Excited pa naman akong makita ka kasi isang buong araw kang hindi nagparamdam tapos ganun lang madadatnan ko. B---bakit mo ako niloko?" Umiiyak na sabi ko, halos hindi na ako makapagsalita ng maayos dahil sa pagiyak. "Sorry. I'm sorry. Hindi ko gustong magsinungaling sayo." "Kyle minahal mo ba ako?" Tanong ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit ko natanong sa kanya yan. Alam kong mahal niya ang asawa niya, kaya nga sila nagpakasal diba? pero i want to know kung minahal niya rin ba ako or panakip butas lang, kasi nasa ibang bansa ang asawa niya. "Oo. Mahal kita, minahal kita nung una palang." Mabilis niyang sagot. "Pero mahal mo din ang asawa mo diba?" Tumingin lang siya sakin. "Bakit hindi ka makasagot?" ⚠WARNING: PLAGIARISM IS A CRIME