"Bir gece bir mektupla terk ettin beni. Ben sana hep şöyle derdim ya hani; ben güneşsem sen aysın. Bu sözden sonra ayın karanlık yüzü olduğunu söylemişsin bana orada ama aslında değilsin. Mare değilsin sevgilim." .・。.・゜✭・ Bir gece bir mektupla terk edilen Nazlı, altı ay beş gün sonra yavaş yavaş kendini toparlamaya başlar ama içinde hala o mektuptan arta kalanlar vardır. Hala kalbinin bir köşesinde eski sevgilisinin yasını tutuyordur. Bir mektupla terk edilmesinin hesabını sormak isteyen Nazlı bir arkadaşının telefonuna gelen bir fotoğrafla istemediği bir karar verir. Arkadaşıyla beraber diğer arkadaşının doğum günü için eski sevgilisinin içinde olduğunu hissettiği o gece klübüne gider. Orada karşılaştığı manzara ile gözlerine düşen perde bir anda aralanır ve karanlığa doğru çekilir. O karanlıktan kaçmaya çalışırken eski sevgilisinin kucağına düşen Nazlı kendini işin içinden çıkılmaz bir noktada bulur.

(ASKERİ DİSTOPYA- AŞK ve BİLİM KURGU BULUNMAKTADIR) İnsanları birbirine yaklaştıran şey her zaman aşk değildir. Bazen bu, açıklanamayan bir çekimdir. Bilim, evrenin kurallarını çözmeye çalışırken insan ruhunun karanlık yönlerini de açığa çıkarır. Güç, kontrol ve bilgi bir araya geldiğinde, artık geri dönüş yoktur. Çünkü bazı keşifler dünyayı kurtarmaz; onu değiştirir. Bu kitap, görünmeyen bağların hikâyesi. Tesadüf sanılan karşılaşmaların, planlı sessizliklerin ve söylenmeyen gerçeklerin. Her adımın bir sonucu, her yakınlaşmanın bir bedeli var. Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. İki zihin. İki irade. Aynı merkeze doğru çekilen iki güç. Aralarındaki bağ; güvenle tehlike, sadakatle ihanet, mantıkla arzu arasında gidip gelirken, sınırlar hızla siliniyor. Okuyucu, yalnızca bir hikâyeye değil, bir sorunun tam ortasına bırakılıyor: Bir insanı diğerine gerçekten ne çeker? Çekim Teorisi, bilimin kesinliğiyle insan doğasının kaosu arasında sıkışmış bir dünyada geçiyor. Gerilimle beslenen, duyguyla derinleşen, her sayfada biraz daha yaklaşan bir anlatı. Bazı kuvvetler ölçülemez. Bazı bağlar koparılamaz. Ve bazı karşılaşmalar... Asla tesadüf değildir. (Telif hakları bana aittir.)

UZUN SOLUKLU BİR ARADA!! Ben savaş uçağı pilotu Hüma, bu hikayede yaşanan olaylar tesadüf değil. Tesadüf değildi, yaşadıklarım tesadüf değildi. Çektiğim hiçbir acı, döktüğüm göz yaşı, attığım çığlık, hissettiğim yalnızlık tesadüf değildi. Unuttuğum o iki yıl her ne yaşandıysa bugünüme yansıyordu.. tesadüf değildi ben baş karakterdim, bu senaryo benim için yazılmıştı. Herkesin benim üzerimden çıkarı, elde etmek istedikleri vardı. Oyunun içinde oyun vardı. Başrol bendim, senaryo benim için yazılmıştı. Ya onun dokunuşu? Sırtında gezen parmakları, gülüşü, kokusu onlarda mı sadece bir plandı? Gerçek miydi? Tenime çarpan nefesi? Ya gözleri, bakışları onlarda mı plandı? Kalbimi mi kıracaktı? Yine beni mi harcayacaklardı? O özlediğim adam, ardımda bıraktığım adam aynı adam mıydı? Beni göğüsün de uyutan, kendiden bile koruyan, ufacık zarar görsem yeri göğü karşına alan adam, o sırtımı döndüğüm adam aynı mıydı? Attığım adım, aldığım nefes bile tesadüf değildi. Çevremde dönen bu planlı palavralar ne içindi bilmiyordum ama bulacaktım. "Tek gerçek sensin, yalanların ortasındaki o gerçek. Bilinmezin ortasındaki o aydınlıksın. Canımdan can aldın ama bilmiyorsun, sen benim canımdın.." ~A.Y. ~ Daha yeni iyileşip, görevine geri dönen Ayla.. bu acıyla nasıl başa çıkacak? Gerçeği bulabilecek miydi? Tesadüf değilse neydi? Kalbini bir başkasına açabilecek mi? Tekrar birini sevebilecek mi? Uğrayacağı ihanetlerin altından kalkabilecek mi? Tekrar gülebilecek mi? Gelin bu hikayeyi beraber okuyalım. TASLAKTIR, DÜZENLEMEYE ALINACAKTIR.

Seni seven, seni bulur Sende iz bırakan, yine senin olur. Bu yolun sonunda şehitlik var ise; Seni bekleyene gönül değil, Vatan emanet edilmiş olur. 🇹🇷 Vurulup ömrünün ilkbaharında Kanından çiçekler açar yanında... Tüm şehitlerimize ithafen...