Nazywają mnie Numer 4. Niby zwykły szczur - szary, chudy, trochę niepozorny. Ale ja wiem jedno: mam w sobie coś wyjątkowego. Mieszkam w szklanym słoju, w domu pewnego bardzo dziwnego czarnoksiężnika. Myślałem, że tak będzie już zawsze. Ale pewnego wieczoru stało się coś niesamowitego. Podsłuchałem rozmowę. Nie byle jaką - tajemniczy gość mówił coś o czymś, co może zmienić wszystko. I zmieniło. Ale dlaczego JA muszę brać w tym udział?!

Kraków ma długą historię. Doczekał się także swoich potworów, a każdy z jego mieszkańców mierzy się z nimi na co dzień. Farciarze... Zmorą Róży Kwiatkowskiej nie jest żaden stwór rodem ze słowiańskiego bestiariusza. Przynajmniej nie na długo, ponieważ jest zdecydowana i robi pożytek ze swojej wiatrówki, ilekroć jakiś się jej naprzykrza. Z wizytą wpadają do niej nieproszone przeważnie istoty nocne, przez co nie może spać. Chronicznie niewyspana Róża, zamiast jednak się poddać i wyprowadzić, z jeszcze większym zapałem próbuje skłonić władze miasta, aby zrobiły porządek z samowolką ćmoków, bobo i innych czarodziejskich stworków. Zdawałoby się, że bezskutecznie, aż pewnej nocy w okolicach jej domku w Tyńcu zaczyna się kręcić tajemniczy nieznajomy. Czy rozwiąże kryzys nocnych hałasów? A może przeniesie go na inny poziom? *** Ostrzeżenie: Jeśli jesteś uczulony na mitologię słowiańską we współczesnym świecie, scenerię Krakowa, humor z życia wzięty i absurd, silne bohaterki z tendencjami do wybuchów gniewu, uprzejmych wąpierzy, rusałki bez powabu albo krasnoludki - ale to całą masę krasnoludków - przed czytaniem proszę się skonsultować z lekarzem bądź farmaceutą, bo opowiadanie pochopnie przeczytane może Cię mile zaskoczyć.

Smoki nie były zwykłymi istotami, ich energie były nierozerwalnie związane z żywiołami i właściwościami kryształów. Topaz, z jego złotym blaskiem, dawał moc uzdrawiania. Opal, pełen zmiennych barw, chronił przed wszelkim złem. Diament, o swojej niezrównanej twardości, zapewniał długowieczność. Onyx, ciemny i tajemniczy, obdarzał siłą. Ametyst, o fioletowym blasku, potrafił zniszczyć wszelkie przeszkody, gdyż jego energia była jak potężna burza. [...] Jednak najrzadszym, najbardziej niebezpiecznym uznawany był Rubin. Mówi się, że posiadał moc, której nie potrafiono okiełznać, moc, która mogła zmienić bieg historii.