Lodos kasabası gri, sessiz ve acımasızdır. Lavin Solen bu kasabada görünmeden yaşamayı öğrenmiş, soluk bir kızdır. En yakın arkadaşı Mirel herkesin hayran olduğu bir güzellikken, Lavin hep gölgede kalır. Ta ki kalbini yanlış kişiye kaptırana kadar. Kaelen Veyr... Kasabanın korkulan, dokunulmaz adamı. Ona bakmak bile tehlikeliyken, Lavin'in kalbi onu seçer. Ama bazı hisler hiç yaşanamadan yarım kalır. Sarayın bahçesinde başlayan küçük bir an, bir düşüş, bir bakış ve söylenmeyen sözler... Hepsi yaklaşan savaşın ve tutulamayan yeminlerin habercisidir. Bazı sözler söylenmez. Bazı yeminler tutulamaz. Bazı insanlar ise sadece hatıra olarak kalır.

"Demek senin gibi prenseslerde silah çeke biliyormuş ha?" " Kulede oturup kurtarılmayı beklemek daha güvenli değil mi?" "Her prenses Rapunzel olmuyor Kozcu......." "Bazılarımız savaşçı olarak doğar."

İnsta: assa.sll Yaşamın Ahengi Kitabımın Yan Karakterleri Olan "Cihan & Hawin" için yazılan kurgudur. ~|~ Bir gece ansızın bakışan gözler, sonsuzluğa mı uçar? Peki ya; sonsuzluğun olmadığı bu diyarda, ölümsüz sevdalar mı doğar? Aşk geçicidir, Sevda yorucu... Lakin yürek tutuldumu, elden bir şey gelmez. Onların hikayesi uzundu... Hem uzun hem yorucu... İkiside sevdanın yükünü kaldıramayacak kadar güçsüzdü... Amma ve lakin birlikte yenemeyecekleri bir güçte yoktu. ~|' Kurgunun ilerleyen zamanlarında yetişkin & Psikolojik içerik olacaktır. Lütfen uyarıyı dikkate alınarak okuyunuz .

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Kendimi tanıştırayım, ben anarchy, düzenin tamamen yok olması anlamında. Birnevi kıyamet sayılabilir. Elimdeki not kağıdına bakarken kaşlarım çatıkdı. Neden işe gitmemem gerekiyordu? Ayrıca neden bir yabancının söylediklerine inanmalıydım? Bu notu bana her kim gönderdiyse sadece dalga amaçlı olduğunu sanmıyordum. Ve bu kişinin kim olduğunu bulmak ise benim görevimdi.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

24 Krallıktan gelen genç prens ve prensesler için kurulmuş bir Kraliyet Okulu. Ancak acımasız bir suikastçı kendini soyluları teker teker öldürmeye adamıştır. Kaçış yok. Teslim olmak yok. Oyuna hazır mısınız?