Burada zamanı yalnızca bir geçiş değil, bir sınavdır. Geçmişten gelen bir insanın, gelecekte "insan" sayılmadığı bir dünyaya uyanışını anlatır. Arkeolojiyle başlayan hikâye; kimlik, güç ve insanlığın tanımı üzerine rahatsız edici sorular sorar: İnsan olmak genetik midir, yoksa hafıza mı? Değer, doğuştan mı gelir yoksa sonradan mı verilir? Yüz yıl sonra geçirilen mutasyonlar, insan bedenini değiştirirken; iktidar, farklı olanı tanımlamaya ve kontrol etmeye çalışır. İki metreyi aşan bir imparatorun karşısında duran genç bir kadın, artık bir buluntu değil; bir istisnadır. Ve istisnalar, her çağda korku yaratır.

Hayat bazen başkalarının çizdiği yollarla şekillenir, bazen de bir ses, bir bakış ya da tesadüf her şeyi alt üst eder. Evren Nefesini Tuttuğunda, tam da böyle bir hikâye... Dide, kendi hayatının kontrolünü almak isteyen genç bir kadın. Ama ailesinin kararları, geçmişin sırları ve karşısına çıkan insanlar işleri hiç de kolaylaştırmaz. Sessizce başlayan bir karşılaşma, kalplerde ve hayatlarda geri dönülmez izler bırakacaktır.

"Bir yanda dökülen kanın hesabı, öte yanda hiç hesapta olmayan bir aşk..."Midyat'ın taş duvarları arasında, iki aile arasındaki kan davası tek bir şartla mühürlenir: Bir kız verilecek, bir canın diyeti ödenecektir. Ancak feda edilen, ailenin "akıllı" kızı Asude değil; babasının "bir işe yaramaz, daha çocuk" diyerek gözden çıkardığı Meral olur.Meral, çocuksu masumiyeti ve kumral bukleleriyle bir cehennemin ortasına düşerken; Kadir, abisinin katilinin kızına bakarken nefretle yanıp tutuşmaktadır. O, bu evliliği bir hapis, Meral'i ise bir esir olarak görmeye yeminlidir. Fakat o ilk karşılaşmada, terastan aşağı baktığında gördüğü o ürkek gözler, Kadir'in buzdan kalbinde hiç beklemediği bir çatlağa yol açar.Nefretle başlayan bu hikaye, intikamın mı yoksa kalbin mi sesini dinleyecek? Bir bedel olarak alınan "küçük gelin", koca bir aşiretin diz çöktüğü kadına dönüşebilecek mi?