Kalbi acıdan sarmaşık ile kaplı bir kadın, işlemediği günahların bedeli ona kesiliyordu. Gözyaşlarından zehir akıyordu. Dışardan öfkesine bakan onu yanan bir adam sanırdı. Oysa kalbi yaşadığı kayıplar ile buza dönmüştü. Yusuf Ali'nin kalbini Nazgül'ün ateşi ısıtmaya yetecek miydi, yoksa ikisi de buzdan cehennem de donmaya razı mı olacaklardı.

​"Gözlerinin karasına, Bak kalbimin yarasına... Dertlerimin arasına, Karıştın sen komşu kızı." ♡♡♡ ​Mahallemizin ele avuca sığmaz, deli dolu çocuğu Yiğit Arda Arman... Yüreği mangal gibi olsa da, söz konusu o küçük kız olduğunda dünyası dururdu. Küçücük bir çocukken kalbini mahallenin en güzel gülüşlü kızı Deniz Dilara Arıca'ya kaptırmış, ama onu kaybetme korkusuyla o koca sevdayı çocuksu göğüs kafesine hapsetmişti. Ancak hayat, vedaları sormadan getirirdi. Bir sabah vakti, bir nakliye kamyonunun gürültüsüyle bölündü uykusu Yiğit'in. Deniz Dilara, ailesiyle birlikte mahalleden taşınırken geride sadece tozlu yollar ve söylenmemiş bir "seni seviyorum"un ağır yükünü bırakmıştı. ​Yıllar, Yiğit'in içindeki o "serseri çocuğu" büyüttü ama kalbindeki o boşluğu asla dolduramadı. Ta ki o güne kadar... ​Mahallenin o eski, tanıdık sokağında zaman aniden dondu. Yiğit, karşısında yıllar önce kaybettiği o bakışları, o tanıdık gülüşü gördüğünde dünya bir kez daha durdu. Deniz Dilara geri dönmüştü. Şimdi mahallenin parke taşları, asırlık ağaçları ve akşamüstü serinliği tek bir soruya şahitlik ediyor: Yiğit Arda, geçmişin pişmanlıklarına mı sığınacak, yoksa bu kez cesaretini kuşanıp yılların borcunu o iki kelimeyle mi ödeyecek? ​Çünkü bazen gerçek aşk, en beklenmedik anda kapınızı çalar ve size şunu fısıldar: "Bu kez geç kalma." ☆☆☆ Bu hikâye; yarım kalan cümlelerin, yıllar geçse de küllenmeyen sevdaların ve hepimizin çocukluğundan bir parçanın hikâyesi... Eğer siz de o eski mahalle samimiyetini özlediyseniz, Yiğit ve Deniz Dilara'nın bu heyecan dolu yolculuğunda bize eşlik etmenizi çok isterim. ​Sokak lambalarının altında, anıların gölgesinde buluşmak üzere... Mahallemizin kapısı sevdaya inanan herkese sonuna kadar açık! ​KEYİFLİ OKUMALAR DİLERİM 💗😍

Merhaba. Ben Nur. Bu satırları okuyan kişi, belki beni tanımıyor... Ama bu hikâyede beni tanıyacaksın. Çünkü bu sadece benim değil, belki senin de hikâyen. Beklemek kolay değil. Bazen gökyüzüne bakarken içimden bir ses "sabret" diyor. Bazen hiçbir şey demiyor. Ama ben hep bekliyorum. Bir işaret. Bir kişi. Bir kelime.Belkide bir hayali. Kitapların arasında kaybolduğum günlerden birinde fark ettim: Belki de aradığım biri çoktan bir hikâyenin içindeydi. Ve ben de onunla karşılaşmak için bu satırları yazmaya başladım. Bu bir umut hikâyesi. Belki de en çok kendime yazdım. Ama artık sen de buradasın. Hazırsan başlayalım. Çünkü bazen beklemek bile bir yolculuktur.

Rabb'ime ettiğim duanın vücut bulmuş haliydi sanki..

26 yasında yürüyemeyen kuran kursunda hocalık yapan.Ailesi ile birlikte yaşayan bir kız huzuru namazda bulmuş ömrünü islama adamış ve bildiği islami bilgileri toplumun en masum ve en güzel varlıkları olan çocuklara vermek için yola çıkmış bir öğretmen....

Bu bir aşk hikayesi değil sadece. Bu, kalbinde taşıdığı duayı kimselere anlatamayan bir kızın, Elif'in sessiz çığlığı. Yaşı küçük, yüreği büyük bir sevdanın içinde kaybolurken; helal olmayan bir yakınlıktan, Allah korkusuyla geri adım atan bir yüreğin imtihanı bu... Bir yandan seviyor, diğer yandan susturuyor içindeki sesi. Dua ediyor, gizli gizli ağlıyor... Ve bazen kalbinin sesini bastırmak için nefretle bakıyor en çok sevdiğine... Çünkü o, "Allah'ın razı olmadığı bir sevgide huzur olmaz" sözünü yüreğine kazımış bir genç kız. Araya mesafeler, yalanlar, yanlış anlaşılmalar, engeller ve hayaller giriyor. Ama Elif'in imtihanı hiç bitmiyor. Akif ise susmayan bir kalbin içinde yanıyor. Yazıyor, saklanıyor, tekrar deniyor... ama Elif hep aynı: "Seviyorum, ama olmaz." Bu hikaye, harama düşmeden sevmenin, susarak sabretmenin, ve en önemlisi "Allah için vazgeçmenin" ne demek olduğunu anlatıyor.

Severek evlenen iki genç kalbin, zamanla nasıl bir acı çemberine hapsolduğunun hikayesi bu. 'Seni sevmiyorum' diyerek arkasında koca bir enkaz bırakan bir adam ve o enkazın altında beş yıl boyunca sessizce bekleyen bir kadın. Beş yıl sonra gelen o dönüş, bir telafi mi yoksa yarım kalmış bir yıkımın devamı mı? Munis; sevginin, terk edilişin ve küllerinden doğmaya çalışan bir aşkın romanı. ... "Ya gerçekten gömmediyse?" dedi usulca. "Ya hâlâ kalbinin en derininde bir yerlerde Hamza varsa, ne olacak?" Sessiz kaldım. Kalbim sustu. Sadece gözlerim konuşuyordu şimdi. ... Oysa değil mi insan en çok unutulmaktan korkardı? Ölünce değil varlığının hiçbir önemi kalmamış gibi yaşanması belkide zoruna giderdi insanın. Birini kaybetmek ne demek bilmezdi insan yaşamayana kadar. Fakat şöyle anlatmak gerekiyorsa eksilen dişin boşluğu gibidir insanın sevdiği birini kaybetmesi. İlk başlarda çok acını çeker sonraları eksilen dişinin yerini her yemek yiyişinde his eder sonra ise sadece varlığının olmayışını hisseder. ...

0551****: Kes artık halay çekmeyi! 0551****: Uyumam gerek sahura kalkacağım 0551****: Başım şişti kardeşim nedir bu yaa 0551****: Ben senin halay çekmeni dinlemek zorundamıyım hı? 0551****: Lütfen sus. (Görüldü)

05*** Ah be gökyüzü gözlerine vurgun olduğum Firuze 05*** Sende bir gün benim seni sevdiğim gibi severmisin beni 05*** senin gözlerin benim Gökyüzüm nasıl yaşarım o gözlere bakmadan