Alışılmışın dışında bir gerçek ailem kurgusu. Önyargılı bir kız mı?

"Ben Çilem. Sabahın köründe uyanan, kahvesini sütsüz içen ve duygusal krizlerini 'maliyet hesabı' yaparak yöneten o kız..." Hayatım, İzmir'in nemli havası ve "Baba Müsveddesi" dediğim adamın cimrilikleri arasında, kendi halinde bir sefaletle ilerliyordu. Tek derdim Maliye vizesinden geçmek ve ay sonunu getirmekti. Ta ki o klişe Yeşilçam senaryosu başıma gelene kadar: "Bebekler karışmış." Bir yanda; beni büyüten ama bana "batık yatırım projesi" gözüyle bakan bir tüccar. Diğer yanda; yalıda yaşayan, duygusallıkta sınır tanımayan ultra zengin biyolojik ailem. Ve asıl bomba: Benim yerime o yalıda prensesler gibi büyüyen, yerimi kaptırmaya hiç niyeti olmayan "Melin". Buzları eritmek mi? Gerçek bir aile olmak mı? Önce şu DNA testi çıksın, sonra Melin'in sinsilikleriyle uğraşırız. Ha bir de, abim Ayaz'ın o "seni kabullenmiyorum" bakışlarını da unutmamak lazım. Dram yok, gözyaşı (pek) yok. Sadece biraz kaos, bolca hesap kitap ve yanlışlıkla içine düştüğüm o garip "Aile" tablosu var. Hazırsanız, hesaplaşma başlıyor. #izmir 2.sıra 30.11.2025 #üniversite 6.sıra 03.12.2025 #abi 5.sıra 09.12.2025 #gençkurgu 30.sıra 29.12.2025 #sevmek 9.sıra 31.12.2025 #izmir 1.sıra 11.02.2026 #kaos 4.sıra 25.01.2026 #şiddet 14.sıra 08.02.2026

~KİTAP SONRADAN DÜZENLENMİŞTİR~ Tüm ülkenin sahibiydi ama bir tek onun kalbine giremedi. Mirza Karan Karaaslan. Bazıları için sistemin mutlak sahibi, bazıları içinse ilik donduran bir fısıltı: Cehennem. 2 metrelik devasa gövdesiyle ülkeyi, borsayı ve yeraltının en karanlık örgütünü,MİREF'i avuçlarının içinde tutuyordu. Tek bir küfrüyle şehir titrer, tek bir emriyle hukuk susturulurdu. O, sahip olamayacağı hiçbir şeyin olmadığına inanırdı. Ta ki Efnan geri dönene kadar. Efnan için Mirza; kaçtığı bir geçmiş, kurtulmaya çalıştığı bir kabus ve nefret ettiği o vahşi otoriteydi. Mirza onu İspanya'nın güneşli sokaklarından koparıp kendi zırhlı cehennemine getirdiğinde, Efnan'ın elinde tek bir silahı vardı: Nefreti. Mirza Karan Karaaslan'ın dünyasında 'hayır' bir seçenek değildi. "Sevmesen de olur," diyordu o buz gibi sesiyle. "Nefret et, bağır, dünyayı başıma yık... Ama sadece benim kanatlarımın altında kal. Çünkü bu cehennemin tek bir kuralı var: Benim olanı kimse alamaz, ben olanı da kimse sevmemezlik edemez." Güç, saplantı, küfür ve kanın gölgesinde bir aşk hikayesi değil; bir sahiplenme savaşı. "Benim cehennemimde yanmaya hazır mısın Efnan? Çünkü ben, senin nefretinle ısınmaya çoktan alıştım."

~ WATTYS 2023 BÜYÜK ÖDÜL KAZANANI ~ Yüzyılda bir kez yaşanan ve ruhlar dünyasının kapılarının açıldığı Dhura gecesinde Aris isimli bir erkek çocuk dünyaya gelir. Yıllardır kemikleşmiş inanca göre Dhura gecesi doğan çocuklar lanetlidir ve öldürülmeleri gerekir ancak Aris bir şekilde hayata tutunmayı başarmıştır. Ne var ki Aris, sahip olduğu yeteneklerden dolayı gittiği her yerde parmakla işaret edilip lanetli olduğuna inandırılmaktadır. Kısa bir süre içinde sevdiği birçok şeyi kaybeden Aris, gerçekte kim olduğunu bulmaya çalışırken yüzyıllardır pusuda bekleyen karanlık da harekete geçmek üzeredir. Dünyanın düzenine karşı Seçtik karanlığı Bedenimiz ölümsüz oldu Ruhumuz karanlığa karıştı Yemin ettik ışığı yok etmeye Agnarf ebediyen hüküm sürebilsin diye Rahmuara uyanacak Zal'gath'ın ellerinde Güneş bir daha hiç doğmayacak Çok yakında bizim devrimiz başlayacak Üç kitap halinde yazmayı planladığım "Bir Zamanların Krallığı" adlı serinin ilk kitabıdır. © Kitabın tüm hakları tarafıma ait olup çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

bir kızın ve bir ailenin yeni başlangıçları. sizce Açelya Lara onlara alışabilecek mi? "benim dokuz tane abim mi var??"

İntikam uğruna kötü kalpli adam tarafından kaçırılan 2 çocuk biri 6 diğeri 8 yaşında ayliz ve barlas 2 yıl boyunca dağ evinde tutsak edilir kaçmaya çalışırlarsa ve sessiz olmazlarsa şiddet görürler. Ailelerin onları istemeyip bilerek bu adama verdiklerine inandırırlar. 2 yıl sonra kaçmaya çalışırlarken barlası yakalayan kötü kalpli adam onu döver barlasın öldüğünü sanıp kaçar. Aslında o gün barlas ölmemişti acıdan bayılmıştı ama ayliz o gün barlası öldü sandı onu istemeyen ailesi onu bulmasın diye kaçtı. "Barlascım gökyüzü ne kadarda büyük değil mi?" diye sordu ayliz odalarındaki gökyüzünü gösteren devasa cama bakarak. "Evet ay ışığım çok büyük." dedi barlas. "Peki sence bir sonu var mıdır yoksa sonsuz büyük müdür?" diye sordu ayliz. "Sonsuz büyüktür güzelim." dedi barlas. Ayliz heyecanla ona döndü "O zaman birini çook sevdiğimizde ona olan sevgimizi seni gökyüzü kadar sonsuz seviyorum diyerek belli edebiliriz." dedi ayliz. Barlas onun bu heyecanına gülümsedi ve başını salladı. Ayliz barlasa yaklaşıp başını onun omzuna koydu. "Seni gökyüzü kadar çok seviyorum barlascım." dedi barlas onun saçlarına bir öpücük kondurdu. "Bende seni gökyüzü kadar çok seviyorum ay ışığım." dedi. Yıllar sonra tekrar evine dönen ayliz bunca acıdan sonra nasıl toparlanıcaktı? Barlasın aslında yaşayıp onu bırakmış oluşunu nasıl hazmedecekti?

Petek Kirmen hafızasını kaybetmiş bir şekilde sadece ömür boyu hapis yatan azılı suçluların bulunduğu bir hapisanede gözlerini açıyor. Geçmişine dair hiç bir şey hatırlamıyor. Peki Petek ne yapmıştı da böyle bir yerdeydi? Ya da bir şey yapmış mıydı ki? • Suç #2 Macera #127 Dark Romance #15 Aksiyon #42 Sırlar #1

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır.

Tam arabama ilerlerken durdum bir anda. Kapıyı açmaya çalışan elim havada kaldığında kırgınlığı üzerime geçirmiştim bir hırka gibi. Dik duruşlu Ahu bir köşeye çekilirken geride sadece çıplak bir ben kalmıştım. '' Asla affetmeyeceğim seni.'' dedim değişen sesim gözyaşlarımı ele verirken. '' Lisedeki Ahu'yu hayal kırıklığına uğrattığın için, tüm kalbimle kurduğum hayallerimi yıktığın ve de en önemlisi benden ailemi aldığın için. Bugünü unutma Yavuz Derman. Bu otoparkı unutma. '' Derin bir nefes aldım. Ciğerlerime ulaşmamıştı lakin bana yaşadığımı hissettirmişti. Buradan çıkıp gittiğimde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bu sebeple içimde kalmasını istemediğim sözler vardı. Durmadım. Dilimdeki zehiri Yavuz Derman'a saldım. '' Bugün aramızdaki iki köprüden birini yıkıp attım. Attın. Tek bir bağımız kaldı, Yavuz Derman. Atlas. Ama bugün bana bu yaşatacaklarını bilsem seninle hiç evlenmemeyi dilerdim biliyor musun? En azından umutlarımın katili sen olmazdın. Bir köşede benimle çürür giderlerdi. Böylesine güzel bir çocuğun annesi olduğum için hep gurur duyacağım kendimle. Ama biliyor musun ona hiç hamile kalmamayı dilerdim. Böylece tamamen biterdin benim için. Umarım günün birinde hayatına; göz yaşlarına kıyamayacağın, senden kıymet görecek, kendinden bile sakınacağın bir kadın girer. Sen benim kendime yaptığım en büyük yanlışsın Yavuz Derman Karaca. '' Tek bir kelime etmedi. Sessizlik, gürültüyü öldürüyordu. ''Hoşça kal. ''

Ayaz ağa ve Nurcanın hikayesi Sevda hiç bu kadar can yakmamıştı Ayaz Ağa'nın yüreğine sevda ateşi gelip baş köşe kuruldu.Kızıl saçlarıyla mücevher gibi gözleriyle Ağamızın yüreğine girdi haberi bile olmadi ,masumluğu ise bir ömre bedeldi Nurcan'ın . **** Ayaz Ağa kolların arasında küçücük kalan bedene baktı korkarak "Nereye gidersen git ,ne yaparsan yap ...sen benimsin orman perisi senden vazgeçmem " "Senle ben olamayız Ayaz kimsesiz yüreğimin seni sevmesine izin veremem ...sen Ağasın ben ise hiç kimse o yüzden vazgeç"