Beşiktaş'ın sosyal medyacısı Gökçe ve poz verme özürlüsü Dağhan'ın hikayesi.

Hayatının alt üst olduğu gecede evlerine sık sık gelen Devrim Kozan'ın evlilik teklifini kabul eden Ayperi artık yeni bir hayata adım atmak zorundadır. Evliliği kabul ederek hiç bilmediği bir ailenin evine, İstanbul'dan Trabzon'a taşınmak zorunda kalır. Basit bir oyun sandıkları bu evlilik gerçeğe dönerken yaşadıkları aşk geçmişinin sır perdesi aralayacaktır. *** "Kırmızı uçurtma," dedim canım acısa da konuşmaya devam ederek. "Pembe balon sendin. Anlıyor musun? Sahip olamadığım her şey sendin." "Ellerin," dedim avuç içimdeki merhemi ellerine, soyulmuş parmakalarının üzerine bırakırken. "Ellerini iyileştir çünkü kalbindeki kötülüğü hiçbir zaman iyileştiremeyeceksin. Sen yalancı bir adamsın ve bunun üzerini hiçbir şeyle kapatamayacaksın. Kalbin dursa dönüp bakmayacağım sana."

Gerçek aşk, en karanlık büyülerin gölgesinde bile parlayan bir ışık gibi yolunu bulur; büyücülük dünyasının en karanlık günlerinde bile. "Benim düşmanım senin aşkınsa ben neyi kazanacağım,Evans?" -James Fleamont Potter ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Kurgum hem Jily hem de Çapulcuları anlatıyor,alışılmışlıktan biraz daha farklı ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Marauders/Hp fandom

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

❕❗Drarry kurgusu❕❗ ‼️Homofobikler dışarı‼️ ⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘ "Peki. Bugünün tarihi ne?" diye sordu deniz saçlı çocuk. "23 Aralık" "Hayır, hayır. Yıl olarak demek istedim. Hangi yıldayız?" dedi. Snape konuşana kadar bir süreliğine herkes sessizdi. "1995'teyiz, çocuk." dedi Snape her zamanki boş yüz ifadesiyle. "Oh hayır, oh hayır, oh hayır." dedi nefesini tutarak. ▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄ James Malfoy-Potter tatilde kuzeninin, Rose'un, zaman döndürücüsünü kırdı. Şimdi yeni nesil çocuklarının çoğu 1995'de sıkışıp kaldı. Dört sarışın, üç çift ikiz, iki Ron ve birkaç kızılkafa Noel tatilinde tek çatı altında. Yazarın Uyarısı: ilk kurgu. Drarry çiftinin çocukları var. Hoşunuza gitmiyorsa okumayın. Çeviri kitabıdır ve yazarından izin alınmıştır. İzin verdiği için RareTenaring16'ya teşekkür ederim. ᯽ᨘ‛᩠⋆ Kitabın orijinalini hesabımdaki 'çevirdim' okuma listesinden bulabilirsiniz 😊 Draco X Harry Ron X Hermione ❗İlk çevirim ۪۫❁ཻུ۪۪; Başlama Tarihi: 29.12.2021 Bitiş Tarihi: 13.02.2022 ꦼꦽ➮ Tamamlandı. ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ ⃟ #1 - teddylupin 23.02.2022 #1 - hugoweasley 04.03.2022 #1 - drarryfanfic 14.03.2022 #1 - jamessiriuspotter 21.05.2022 #1 - victorieweasley 21.05.2022 #1 - timeturner 06.07.2022 #1 - drarryfanfic 06.07.2022 #1 - nextgen 31.07.2022 #1 - timetravel 29.08.2022 #1 - zamandöndürücü 19.04.2023 #1 - albusseveruspotter 25.09.2023 #2 - roseweasley 11.03.2022 #2 - jamessiriuspotter 08.08.2022 #3 - scorpiusmalfoy 06.08.2022 ꒷꒥꒷꒷꒥꒷꒷꒥꒷

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

*Sus Çizgisi basılmış bir eserdir.* . O kadar zıtlardı ki, biri kor iken diğeri serinleten bir içim su gibiydi. İşin aslı da buydu zaten. Denge zıtlık gerektirirdi. Yanarsan denge bozulur, yakarsan tek kalırsın. Onu olduğu gibi bırak, avuçlarına dolsun. Seyre dur, sustuğun zamanların acısını o çıkartır. ☯ Genç kız, ölen babasının hattını kapatsa dahi yazmaktan vazgeçecek gibi durmuyordu. Tek tik çifte döndüğünde kader çizgisi onun için bir kez daha kırıldı.

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."