Saf bir kadın intikam ateşi ile yanıyorsa demeki sorun büyük. Hele bir avukat adam öldürmeye çekinmiyorsa

Karanlık bazen dışarıda değildi. İnsanın içinde yaşıyordu. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken gerçeğin, rüyalardan daha acımasız olabileceğini öğrenmişti. Çizimlerinde huzur ararken ellerine bulaşan mürekkep artık bir kaçış değil, geçmişinin derin izlerine dönüşmüştü. Babasının öfkesiyle büyüyen bir evde sessizce hayatta kalmaya çalışmıştı. Her sözü susturulmuş, her hayali kırılmıştı. Ama içinde yıllardır bastırdığı o karanlık artık susmak istememişti. Ve bir gece... her şey değişmişti. Takip edildiğini fark ettiği anda zaman onun için durmuştu. Tam korkunun içinde kaybolacakken karşısına maskeli bir adam çıkmıştı. Kolundaki lotus dövmesi, Alara'nın hafızasına kazınan tek şey olmuştu. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde Alara artık barda çalışan ve kendi dövme stüdyosunu işleten güçlü ama kırılmış bir kadına dönüşmüştü. Emir Doruk ise motor kulüplerinin karanlık dünyasında yaşayan, kafes dövüşleriyle nam salmış tehlikeli bir adam olmuştu. Doruk, Alara'yı ilk bakışta tanımıştı. Ama Alara onu hatırlamamıştı bile. Geçmiş ise unutulmayı sevmemişti. Özellikle de yıllardır Alara'ya saplantılı olan adam yeniden ortaya çıktığında... Çünkü bu adam yalnızca Alara'nın kâbusu değil, Emir Doruk'un da en kanlı düşmanı olmuştu. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde yıllardır hissetmediği bir titreşim... Belki kader bu kez sadece acı yazmak istememişti. Ama aşk bazen bir kurtuluş olmamıştı. Bazen insanı en karanlık yerine sürükleyen şey olmuştu. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda... O ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark etmişti.

Eftalya, genç ve kararlı bir haber muhabiri. Yeni bir dosya haber için kendisine iletilen telefon numarasına mesleki ciddiyetle, şu cümleyle bir mesaj atar: "Merhaba, ben gazeteci Eftalya Alaei. Röportaj talebimizle ilgili sizinle iletişime geçmem istendi." Ancak karşıdan gelen yanıt beklediğinden çok farklıdır. Çünkü bu numara röportaj verecek bir uzmana ya da sanatçıya değil, sınır ötesi görevde bulunan kıdemli astsubay Aren Sancar'a aittir. Savaşın kıyısındaki bir adam ve haber peşinde koşan bir kadının yolları, bir yanlışlıkla kesişir. Bu profesyonel yanlışlık, zamanla ikisinin de hayatındaki en kişisel doğrulardan biri olur. Eftalya'nın objektif ve mesafeli cümleleriyle başlayan bu yazışmalar, Aren'in sessizliği ve geçmişiyle harmanlandıkça, kelimeler hem siper hem sığınak olur. Kimi hikâyeler bir telefon aramasıyla başlar. Bu hikâye ise yanlış atılmış bir mesajla. Ve belki de, en doğru yerde...

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

"Beni ilk sen yakmadın.Ama ilk defa,yanmak bu kadar gerçek hissettirdi." O bu dünyaya ait değildi. Ama başka bir yer de onu taşıyamıyordu. Gücü kontrolsüz. Geçmişi sırlarla örülü. Kalbi hâlâ kırık. Ve o çocuk... Dokunduğunda her şey yanıyor. Uzak durdukça daha çok çekiyor. Bu bir karşılaşma değil. Bu, kaderin savaşa çağrısı. Aşk mıydı bu? Yoksa sessizce başlayan bir felaket mi? Gerçek seni çağırıyor.Cesaretin varsa dokun! +18 içerir.