Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

1879 yıllarında insanlığın ve vampirliğin en büyük düşmanı Darcy, o öldükten sonra insanlık Darcy'nin başka bir bedenle döneceğine inanırlar. İnsanlar her ayın 4'ünde akşam büyük bir ateş yakıp onun yeni bedenini de öldüreceklerini temsil ederler. Jimin, küçüklüğünden beri aynı kişiler tarafından kaçıyordu. O adamları her seferinde, en çok da ayın 4'ünde ateşin orda görüyordu. Onlar neden onun peşindeydi bilmiyordu ancak insan olmadıklarına emindi. Özellikle o adamdan öylesine korkuyordu ki, hep rüyalarında adamın kendisini yaktığını görüyordu. ama evet, Yoongi'nin ve ailesinin amacı jimin'i yakmaktı. Sonunda bir gün, jimini yakalarlar ve jimin hiç tanımadığı düşmanlarının evinde 1 ay geçirmek zorunda kalır... Yan ship: taekook Namjin

"Ben..." diye kekeledim avcumun içinde tuttuğum künyeyi bırakıp geriye çekilmeye çalıştığımda. "Asya," diyerek tuttu elimin üzerini. Künyesini tutan ben, benim elimi tutan Yavuz'du şimdi. "Sen de hissediyor musun?" "Neyi?" dedim kısık çıkan sesimle. "Bunu," dedi bakışlarını ikimizin arasındaki zaten çok az olan boşlukta dolaştırarak. "Çekiliyorum sana, görmüyor musun? Elim uzak dursa gözlerim, gözlerim uzak dursa nefesim karışıyor sana." Cevap veremedim ancak bir cevap beklediği de söylenemezdi. İkimizde aramızdaki bu çekimi hissediyorduk. Yoksa ne ben durduk yere onun kafasını karıştırırdım ne o benim. Ortada söze dökülmemiş saf duyguların gücü hakimdi ve biz o an buna boyun eğdik, kabullendik. "Yavuz..." diye fısıldadım adını. Kara gözleri nasıl bu kadar aydınlık olurdu aklım almıyordu. "Doğru söylüyormuşsun." O neyi der gibi bakınca avcumun içinde tuttuğum künyeyi daha sıkı kavradım. Sanki tenimi yarsın, kanıma karışsın istercesine. "Karışanın yalnızca kafam olmadığını..." Künyeyi asıldığımda aramızda kalan o küçücük boşluğu da yok ettim ve hiç düşünmeden benim için aralanan dudaklarının arasına sızdım.

Korkaklar gözlerini kapatanlar mı yoksa gördüğü hâlde susanlar mı? Mazi herkese bedel ödetir. Bazıları ağır hasarlıdır. Bazıları iyileşmeye çalışır ama bazıları da vardır ki benlikleri de rüzgârda kalır. Geçmişinin en büyük hasarını zihnine almış birini durduramazdınız. Tıpkı onun gibi... Akıl hastanesine yatırıldığı gün hayat onun için bütün ilerlemeyi sıfırlar. Artık herkesin gözünde sadece bir delidir. Geçmişin iki yaralı yüreği bir araya gelirse ne olur? O gece o akıl hastanesine yeni bir psikolog atanır ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

Kitaplar birbiri ile bağlantılı değildir. Bütün aşk hikayeleri şehre bir yabancı gelir ve öyle başlar... "Cihangir," ilk defa adını söylemiştim ve ela gözleri büyüdü. Bu manzaraya hep bakmak istediğimi artık biliyordum. Yeni yeşeren sakallarına dokunmak istedim ama yapamadım. Mahallenin ortasında ona yakın olmak ikimiz içinde sorun olacaktı. "Söyle serçe'm," yine serçe demişti. Neden dediğini hala söylemiyordu. "İyi ki varsın Cihangir." Gözleri ışıldadı. "Sayende Serçe'm," kalbim kendini belli edercesine çırpınmaya başladı. Bakışlarımı ondan çekmedim, görsün istedim. Kalbimi gözlerimde görsün istedim. Gördü. Anladı. Gülümsedi. Elimi kalbine uzattı. "Aynı atmaz mı sanıyorsun, bak küçük bir serçe için nasıl atıyor." Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

"Şimdi sırası değil," dedim, şu an konuşulacak en son konu evlilikti. "Önce iyileşmen gerek." "Hiç bu kadar iyi olmamıştım, Ada." Halsizlikten eğilen başı boynuma gömüldüğünde ne yapacağımı bilemedim. "Birlikte kahvaltı yapalım mı?" "Sen pes etmek nedir bilmez misin?" Sıcak nefesi ıslak boynumu okşarken parmakları belime yavaşça tutundu. Ne çok sertti ne çok masum tam olarak Atlas'tı, insanı tek dokunuşuyla dağıtacak kadar etkileyici. "Limon çiçeği gibi kokuyorsun," dedi burnunu boynuma sürterken. "İnsan kokunu bir kere alınca bırakmak istemiyor." "Havale geçiriyorsun," dedim, aklımı karıştırmasına izin vermeyecektim. "Kendine geldiğinde bambaşka bir adam olacaksın." Başını hafifçe kaldırıp ıslak kirpikleri arasından minik bir kedi yavrusu gibi baktı. Öyle savunmasızdı ki... "Biliyorum," dedi eli dudaklarıma temas ederken. "Bu yüzden yaptığım hiçbir şeyden pişman olmayacağım." "Neyden?" demeye fırsatım olmadı. O kadar olmadı ki, parmaklarının boynuma yürüdüğünü anlayamadım. "Atlas?" "Beni şimdi, şu anda durdur Ada." Boynumda duran eliyle beni kendine çektiğinde karşı koyamadım. "Yoksa ben kendimi durduramayacağım." Bu hikâye tamamen hayal ürünüdür. İçerisinde sık sık romantik yakınlaşmalar ve +18 sahneler yer alacaktır. Bunu göz önünde bulundurarak okumanızı öneririm🧡

Yeni evli bir çift birbirlerinin karşı komşusu olursa? Romantik hikâyelerin çoğu evlilikle biterdi; Duru'nun hikâyesi evlenmesi, temizlik ve düzen takıntısı olan kocasının pasaklılığına dayanamayıp farklı evlerde yaşamayı teklif etmesiyle başladı. Sonrasında ortaya çıkan yalanlarsa hikâyesinin geri dönülemez bir yola sapmasına sebep oldu. ~Eski Adı: Ezber Bozan Evlilik~

Bir yılın sonunda gitmekten nefret ettiği sinema salonuna bilet alan Mira, yanında ansızın beliren ve onu uzun zamandır beklediğini söyleyen ruhla nasıl başa çıkacağını bilmiyordu. "Unutma; ben sonum. Son benim." Yayınlanma tarihi; '04.07.2025'

Karanlıkla ışığın arasında bir yerde başlar her hikâye. Bazıları doğduğu andan itibaren kaderin ellerine teslim edilir, bazıları ise kendi yolunu, kanla ve acıyla örmek zorunda kalır. Efsa Asil Ateş, sıradan bir genç kadının ötesinde bir şeydir. Yıldızlara bakarken hayal kuran bir kızdır belki, ama yıldızların altında gizlenen karanlığı bilmeden yaşamıştır hep. Babasının kim olduğunu öğrenmeye çalışırken, kendisini ihanetlerle, kanla ve güçle örülü bir dünyanın kapısında bulacaktır. Kılıç Doruk ise o dünyanın en keskin yüzüdür. Düşmanla dostun, nefretle tutkunun arasındaki çizgide yürüyen bir adam... Geçmişi, Efsa'nın geleceğiyle çatışacak; yolları kesiştiğinde ikisinin de hayatı geri dönülmez şekilde değişecektir. Her sır, beraberinde bir bedel getirir. Her güç, gölgesinde bir zayıflık taşır. Efsa kendi yolunu ararken, yalnızca babasının izlerini değil, kendi kimliğini de bulmak zorundadır. Ama bazen insanın kim olduğunu anlaması, en büyük kayıplarını yaşamasıyla mümkündür. Bu hikâye yalnızca silahların, hesaplaşmaların ve karanlık oyunların hikâyesi değil. Bu, yıldızlara bakan bir kızın, en karanlık gecelerde bile kendi ışığını bulma hikâyesi. Bu, kaderin zincirlerini kırmaya çalışan bir kadının, kendi doruk noktasına ulaşma yolculuğu. Ve unutma; her doruk, önce en derin uçurumların gölgesinde başlar...