(Chce by każdy rozdział poruszał inny temat) Na korytarzu szkolnym zawsze się uśmiecha. Wstawia zdjęcia, które wyglądają „normalnie". Odpowiada „jest okej", kiedy ktoś pyta, co słychać. Tylko że to nie jest prawda. Siedemnastoletnia dziewczyna próbuje przetrwać każdy kolejny dzień w świecie, w którym najgłośniej krzyczą ci, którzy najmniej wiedzą. Hejt w klasie, szepty za plecami, wiadomości, które bolą bardziej niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Samotność w tłumie. Bezsenne noce pełne myśli, które nie chcą ucichnąć. Najgorsze jednak nie są nawet ich słowa. Najgorsze jest to, co myśli o sobie. Że jest niewystarczająca. Że ciągle zawodzi-rodziców, nauczycieli, przyjaciół. Że cokolwiek zrobi, zawsze mogła bardziej, lepiej, inaczej. Każdy błąd urasta do rangi porażki, a każde potknięcie staje się dowodem na to, że „nie daje rady". To opowieść o walce z własną głową-z lękiem, poczuciem bezwartościowości i ciężarem oczekiwań. O tym, jak łatwo jest założyć maskę „silnej", a jak trudno przyznać, że w środku wszystko się rozpada. O presji bycia idealną w świecie, który bezlitośnie ocenia.

Zaczęłam pisać ten pamiętnik w dniu, w którym zamknęły się za mną drzwi domu Bellatrix Lestrange. Nie wiedziałam jeszcze, kim się stanę. Bellatrix mnie adoptowała, ale nigdy nie próbowała być matką. Była cieniem, krzykiem i oczekiwaniem. Uczyła mnie, jak nie okazywać strachu, jak słuchać i jak pamiętać, po czyjej stronie powinnam stać. Ten pamiętnik stał się jedynym miejscem, w którym mogłam być kimś innym niż tym, kogo ze mnie tworzyła. Kiedy trafiłam do Hogwartu Tiara Przydziału nie miała wątpliwości - Slytherin. W lochach zapisywałam noce pełne ciszy, dni pełne ocen i rozmowy, których nikt nie powinien słyszeć. Obserwowałam Harry'ego Pottera i jego przyjaciół z bliska, czasem z zazdrością, czasem z dystansem, czasem z uczuciem, którego nie powinnam była czuć. Ten pamiętnik to moje życie zapisane od chwili, gdy trafiłam do Bellatrix - przez naukę mroku, aż po dorastanie w Hogwarcie, w świecie, który dzieli ludzi na dobrych i złych, choć prawda nigdy nie jest taka prosta. Jestem Ślizgonką. Jestem jej "córką". I każdego dnia próbuję odpowiedzieć sobie na jedno pytanie: czy naprawdę muszę być tym, kim mnie wychowano?

17 letnia Blue Hazecrest nigdy nie marzyła o nowym początku. Po tragicznej śmierci opiekunów jej życie rozsypało się jak szkło, a dom dziecka stał się jedynym miejscem, w którym mogła czuć się choć odrobinę bezpiecznie. Kiedy trafia do nowej rodziny w Nowym Jorku, ma tylko jedno postanowienie: nie przywiązywać się do nikogo. Nowa szkoła, nowe twarze, nowa rzeczywistość-wszystko wydaje się obce i chłodne. Do czasu, aż poznaje braci Wildgaze: Dragona, Dylana i Eroha. Trzech chłopaków o tajemniczej przeszłości i spojrzeniach, które wydają się mówić więcej, niż powinny. Żadne z nich nie wie, że łączy ich coś więcej niż przypadek. Pewnego dnia Blue wraz z przyjaciółką Avery Cloudstar natrafiają w szkolnym archiwum na stary album ze zdjęciami. Na jednym z nich widnieje kobieta do złudzenia podobna do Blue... oraz chłopak, którego twarz wydaje się znajoma. To odkrycie rozpoczyna lawinę pytań, na które nikt nie chce udzielić odpowiedzi. Kim naprawdę jest Blue? Co ukrywa rodzina Wildgaze? I czy prawda, którą odkryje, połączy ich czy rozdzieli na zawsze?

>Angel Dust X Husk< (Pisane z perspektywy Angela) W piekle nic nie trwa wiecznie. Ani spokój, ani przyjaźń, ani nawet cierpienie. Angel Dust nauczył się żyć, udając, że nic go nie obchodzi-że blask reflektorów i uśmiech to wystarczająca maska, by zagłuszyć pustkę. Husk z kolei już dawno przestał wierzyć w jakiekolwiek uczucia. Alkohol, papierosy i obojętność-to jego sposób na przetrwanie wieczności. A jednak los, lub raczej piekielna ironia, postanawia zderzyć ich ze sobą. Zaczyna się od drobnych rozmów przy barze, złośliwych komentarzy i przekomarzanek. Ale wśród dymu, złości i wspólnych nocy przy szklance whisky rodzi się coś, czego żaden z nich nie potrafi nazwać. Niepokój. Tęsknota. I ciepło, które nie powinno istnieć w miejscu takim jak to. To historia o tym, jak dwóch grzeszników odnajduje w sobie echo człowieczeństwa, o bliskości, której boją się bardziej niż śmierci i o ogniu, który potrafi zarówno niszczyć, jak i oczyszczać. Bo nawet w piekle można się sparzyć-nie tylko płomieniami.