Bu şehirde isimler iki şekilde yazılırdı, Ya unutularak... yada korkularak. Kuzgun Karahanlı, ikinci seçenekteydi. Onun hakkında kesin bir şey söylemek imkansızdı. Çünkü kimse onunla uzun süre konuşacak kadar yaşamıyordu. Yer altı onun adını lider diye anmazdı. Onun adı yer altının azraili olarak anılırdı. Ve bizim hikayemiz bir tesadüf değildi. Bir kaçınılmaz çarpışmaydı.. Ben bu dünyanın içinde doğdum. Kanla yazılmış kuralları ezberleyerek,silah seslerin normal sayıldığı evlerde... Mafya kızı olmak güç değildi hatta bu yüzden hikayemden kaçmamış mıydım.? Ama her şey için artık çok geçti. Çünkü ben doğru sandığım, bir yanlışın içine yavaş yavaş çekiliyordum.. Ve Kuzgun Karahanlı bunu fark ettiğinde ise artık her şey için çok geçti.. " Eğer bu hikayeye girdiysen,artık sende bu kitaptasın, bu yüzden şimdiden bol şans... buna ihtiyacın olucak." &&&&&&& "İYİ SEYİRLER" &&&&&₺₺₺ " Bu hikaye de argo kelimeler ,kan vahşet tarzı olumsuz ögeler içermektedir rahatsız olacaklar lütfen okumasın" !!!!! Şahsıma aittir , herhangi bir çalıntı , kopyalanma gibi durumlarda gerekli işlemler başlatılacaktır !!!!!!!

Gün yüzündeki ışığını bulamayanlara...

MARŞ İLERİ- Karanlığın en derin yerinde, gökyüzünde parlayan tek bir ışık vardır: Kuzey Yıldızı. O, yol gösterir; düşene umut, yürüyene hedef olur. Bir yanda gölgelerin ardında saklanan asker yüzleri... Kendi içlerinde bir savaş, dışarıda görünmeyen bir düşman. Diğer yanda ise al bayrağın altında birleşen umut, gökyüzüne doğru yükselen bir marş. Ama bu yol kolay değildir. İhanetle sınanmış kalpler, sırlarla örülü kaderler ve düşmanların karanlık gölgeleri her adımda onları kuşatır. Onlar yalnızca cephede değil, kendi içlerinde de savaşır. Kimi sevgiyi ihanetle yoğurur, kimi gözyaşını yüreğine saklar. Ama her şeye rağmen ilerlemek zorundadırlar. Çünkü geri dönüş yoktur; onların tek pusulası kuzeyde parlayan yıldızdır. Ve işte orada, gece ile gündüzün, asker yüzüyle bayrağın birleştiği yerde başlar bu hikâye. Bir marş gibi yükselir: sert, kararlı ve susmayan. Bu sadece bir savaş değil... Bu, kalplerin, ruhların ve gölgelerin mücadelesi. Ve adımlar tek bir sesle yankılanır: Marş İleri.

"Ben sana kibar cümleler kuramam Lalin. Ben sana taparım,ben senin için adam vururum,ben seni omuzlar o ormandan çıkartırım...Ama konuşmayı bekleme benden. Benim lisansım bu." Bir tarafta motor yağı ve ter kokan bir geçmiş, diğer tarafta parfüm ve ihanet kokan bir gelecek. Kârun için Lalin, altı yıl önce dükkanının kapısından çıkan o son umuttu. Kârun Şahkaran; ruhu alevlerle mühürlenmiş, merhameti bir yangında bırakmış, soğuk ve kusursuz bir canavar. O, yıkmak için yaratılmıştı; ta ki kurbanı olarak seçtiği kadının, aslında tek ibadeti olacağını anlayana kadar. Diğer tarafta Lalin Sırmahan. İsmi gibi parlayan, naif ama bir o kadar da ateşe yakın. Kârun'un nefret ettiği bir soyadının tek varisi, ama aynı zamanda onun karanlığındaki tek ışık. Kârun, Lalin'e bakarken sadece bir kadını görmüyordu; o, diz çöküp tapınacağı bir ilahı, her hücresine hükmedeceği bir mülkü ve geçmişinden gelen o sızlayan yaranın tek ilacını görüyordu. Bu, sıradan bir aşk hikayesi değil; günahın ve tutkunun, nefretin ve sadakatin en karanlık tonuyla yazılmış bir devrin kapanışıdır. Bu, sadece bir aşk hikayesi değil; bir adamın kadınına duyduğu hastalıklı bir tapınma, bir kadının ise karanlıkta bulduğu tehlikeli bir yuva.

Bir yalnış bazen bin kapı açar. "Kalbimi delip geçen bu aşk ,aslında yanı başımdaydı. " !! Şahsıma aittir.!!

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

.

Bahar MELEK için hayatının dönüm noktası tek başına başka bir eve taşınmak olacaktı belkide. Sevgilisinin onu aldatması üzerine yaşadığı şokla tüm hayatını geride bırakıp ona sunulan yeni teklifi kabul etmişti. *** Hikayenin esas oğlanı olmak. Belki onun için en zor görevdi. Dinçer hayata 1-0 geriden başlamıştı çoktan. Konuşma yetisini kaybetmişti anne karnında. Duyup da bağıra çağıra cevap vermemek onu sessiz biri olmaya itmişti. Zaten istese de pek sesi yoktu yaşamın içinde.

Massachusetts'in orman yolunda gece vakti benzinliğe giren Alâ hayatı boyunca unutamayacağı bir cinayete tanık olur. Bir genç kızın çığlıklarına yetişen Alâ Serelina, Harvard Üniversitesinin profesörü ile katil avlamak zorunda kalırlar. Yaktıkları cesedin kalıntıları ise onları hiçbir zaman rahat bırakmayacak bir gelecek vadeder.

Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. ^^^^ Yayın tarihi: 12.05.2024