Düşmanların gölgesinde büyüyüp güçlenen bir ülke, Korkuların üzerine kurulan bir düzen, Gerçeğin bile puslu göründüğü bir dünya... Peki ya asıl düşman içerideyse? Yıl 2030. Terör darbelerinin olağanlaştığı bir ülkede, iki yıl aralıklarla gerçekleşen iki operasyon, ilk bakışta sıradan görünebilir fakat bu iki hamle, ülkede yaşayan herkesin kaderini yeniden yazacaktır. Gecenin karanlığında, birileri dosyalar açıyor, planlar kuruyor ve yağan karın kapattığı izleri daha da görünmez kılıyordu. Her şey, sanki çoktan karar verilmiş bir sonun adımlarını izliyordu. Sınırın ötesindeki fırtına etrafı yakıp yıkıyordu. Sınırın içindeyse bu fırtınanın insanlar üzerinde yarattığı korku kullanılıyordu. "Bu soğuğa rağmen karı delip başını dışarı çıkartmıştı, Kar Çiçeği... Beyaz yapraklarına ise kanın kızıllığı bulaşmıştı..."

Nehirde yıkanırken kendisini izlediğinden habersiz olduğu adam onu boğulmaktan kurtarır. Fakat suni teneffüs yaptığını gören köylüler onları sevişiyor sanınca olaylar bir namus davasına dönecek şekilde karışır. ❝Bataklığın neredeyse son bulduğu bu noktada karşısına çıkan manzara onu şaşkına çevirmişti. Bu kadar tenha ve tehlikeli sayılabilecek bir yerde bir insan neden yıkanmayı seçerdi? Aklına ilk olarak suyun serinliğinin cazibesi ya da bataklığın hemen ötesindeki doğal kaynaktan gelen berrak su ihtimali gelse de mahremiyet ihtiyacı düşüncelerine hiç uğramadı. Genç kadın önce ıslaklığı sebebiyle üzerinde yalnızca ince bir tabaka gibi duran kombinezonunu ağır hareketlerle çıkarıp bir kayanın üzerine bıraktı. Ardından sütyeninin kancalarını çözüp omuzlarından kaydırdı ve onu da aynı yere bıraktı. O an suyun yansımalarıyla parlayan bembeyaz, dolgun göğüsleri gözlerinin önünde bütün çıplaklığıyla belirmişti. Bakışları istemsizce o dik ve kusursuz yuvarlaklığa kaymış, ardından ucundaki canlı pembe tomurcukları seçmişti. Bu görüntünün şimdiye dek gördüğü en baştan çıkarıcı şey olduğunu düşündü bir an.❞ ▪︎Rayiha : Hoş koku ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsellik ve küfür barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar, duyar kasacaklar uğramasa çok iyi olur. Tamamen eğlenmek amaçlıdır. Kadına şiddet ve tecavüz yoktur.

Bir odayı karıştırmak hayatını yerle bir etmeye yeter mi? Sadece biraz dinlenmek istemişti. Ama gözlerini açtığında zenginliğin içinde kaybolmuş kibirli bir adamın yatağındaydı, hem de yalnızca bir havluyla. Feraye zengin bir aileye gelin giden ablasının yanında yaşamak için geldiği yalıda yalnızca huzurlu bir hayat arıyordu. Ancak gecenin bir yarısı yanlış bir odaya girip tanımadığı bir adamın yatağında uyanmasıyla her şey geri dönülemez şekilde değişti. O geceden sonra hayatı artık ona ait olmaktan çıktı. Karşısında kibriyle sinirlerini zorlayan ama varlığıyla kalbini darmadağın eden bir adam vardı. Bazı sınavlar kaçmakla geçilmezdi, bazı duygular görmezden gelinmezdi. Ve bazı adamlar unutulamazlardı. ❝"Kucağımdasın." dedi alçak bir sesle. "Dün gece seni elimle getirdim ve vücudunda hâlâ izlerim var." Beni daha çok çekti kendine doğru, kendi alt bedenine doğru bastırdı. Onu hissedebilmek muazzam bir arzu uyandırıyordu bedenimde, sağduyu ve mantığımın yerini şehvet ve ihtiras alıyordu. "Arzu duyduğunu, beni ne kadar istediğini biliyorum." Nefesim hızlandı, söyledikleri ne yazık ki tamamen gerçekti. Onu delice arzuluyordum, hatta bazen rüyamlarımda bile gördüğüm oluyordu. Bu yüzden kasıklarım sızlıyor şu an, bu yüzden ateş bastı bedenimi. Yüzü yüzüme daha çok yaklaşınca burunlarımızın uçları birbirine değdi, dudaklarım öpülme arzusuyla karıncalanmaya başlamışlardı. Onun temasına kayıtsız kalamıyordum, korkunç bir ten uyumu vardı aramızda. "Kaçman bunu değiştiremez." Konuşurken dudakları benimkine dokunuyordu, kendimi tutamayıp ilk hamleyi yapan olmaktan korkuyordum. "Ben de seni istiyorum." diye ekledi en son, zaten hemen ardından dudaklarıma kapandı.❞ ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsel içerik vardır. Cinsellik, küfür ve hassas içerikler barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar okumasın.

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri'nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir'in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

İşinde son derece başarılı bir Cumhuriyet Savcısı olan Asena Demir, albay olan babasının beklenmedik yardım çağrısıyla kendini bambaşka bir dünyanın içinde bulur. Kimliğini gizleyerek askeriyeye hemşire olarak girer. İhanetin izini sürmek için attığı her adım, onu hem gerçeğe hem de ölümün buz gibi nefesine biraz daha yaklaştırıyordu. Ya hain ortaya çıkacaktı... Ya da Asena, bu tehlikeli oyunun son kurbanı olacaktı.

•story inspired by real events and true fragments from life itself. •İnsan neyden kaçar ki? • En büyük ses... Sessizliktir •Her kesin içinde bir karanlık vardır ve sen de onlardansın... Sessizliğin ardındaki Gerçek... - jroyseW

18 yaş üstü okuyucular için uygundur. ''Yalnız seninle bir şey olsak, ancak düşmanım olurdun... Bunu bil ışık.'' Karanlıkların efendisi sözlerini fısıldarken, sesi uğursuz bir melodi gibi yüreğimin tam ortasına saplandı. ''Kendini ne sanıyorsun acaba?'' Dedim artık dayanamayarak. ''Bir şey olmak isteyeceğim türde biri değilsin zaten.'' Tiksiniyormuş gibi yüzümü buruşturarak onu süzdüm. Aslında kalbim tam tersini söylüyor olsa da mantığım kaba bir erkeğin bana uygun olmadığının farkındaydı. Üstelik bu adam öte diyardan kalkıp beni öldürmeye Dünya'ya gelen gözü dönmüş manyak bir prensti! ... #kehanet 1. sırada 01.12.25 #kötülük 1.sırada 04.12.25 #fantastik 1. sırada 10.01.26 ... Bir karga kaldırımda sessizce beklerken, Zerinia'nın sıradan hayatı çoktan çatlamaya başlamıştı. Her gün aynı gibi görünen hayat, o gün geri dönülmez biçimde değişecekti. ❗️Kitabımın tüm telif hakları bana aittir. Tamamlandıktan sonra kitabın basım aşamasına geçilecektir.

"Bedene bürünen Mihnet, okyanusun derin sularında yüzüyordu." Nehir, adını bilmediği acılarla yaşamayı öğrenmişti. Kimi zaman boğazına dolanan sessizlikle, kimi zaman geçmişin ağır yüküyle... Her dalga, onu biraz daha içine çekerken; her nefes, hayatta kalmanın yeni bir sınavına dönüşüyordu. Bu hikâye, çoklu kişilik bozukluğu yaşayan Nehir'in kendisiyle olan savaşının bir anlatısı. Karanlıktan aydınlığa doğru yüzerkenki maceralarını konu ediniyor.

Adını Kanla Yazdım... Küçük yaşlarda annesini kaybeden Işık, yıllar sonra hayatını değiştiren bir şey yapmıştır: Babasının ameliyatını yaparak ölmesine sebep olmuştur. Ancak kaderin bir oyunudur ki Altan Solman o ameliyat masasından sağ çıkmış ve Amerika'da dünyaca ünlü bir silah tasarımcısının ailesini yok etmiştir. Kayzer, ailesini kaybettikten sonra, Solman soyadına sahip herkesten intikam almaya yemin etmiştir. Bir gecede hayatı altüst olan Işık, şimdi bir caninin hedefidir... Ama Kayzer, ona yakınlaşmak, onu kontrol etmek için her yolu deneyecek ve zorla onu hayatına dahil edecektir. İntikam, aşk ve nefret arasında sıkışan iki ruh... Bir yanda Işık'ın geçmişle mücadelesi, diğer yanda Kayzer'in kanla yazdığı kehaneti. "Silahlar çekildiğinde ben ortada kaldım. Bir yanda ailem, diğer yanda hiç tanımadığım bir adam vardı ve iki tarafında silahlarının hedefinde ben vardım."

Dışarıdan gelen seslerin içimde oluşturduğu tedirginlikle kapı deliğine doğru ilerledim. Gördüklerim bir anda kalbimde deprem etkisi yaratmış ve nefes alışverişlerim hızlanmaya başlamıştı. Beklemeden kapıyı açtım. "Eralp, napıyorsun burada? Sen Leyla teyze ve Yeliz ile gitmemiş miydin?" Kapıyı açmam ile hafif bir sendelese de hemen geri toparlanmıştı. Aramızdaki mesafeye rağmen alkol kokusunu buram buram alıyordum. Kaşlarını çatıp kafası karışmış bir şekilde bana baktı. Olduğu yerde duramıyor, bir sağa bir sola doğru yalpalıyordu. Elinde anahtarla öylece kalakamıştı. Gözlerini etrafta gezdirdikten sonra tekrar bana baktı. Baştan aşağıya süzdükten sonra dudaklarında hafif bir gülümseme gördüğümü sandım ama hemen geri kaybolmuştu. "Sen kimsin?" Sertçe yutkundum. Birkaç kelime söylemek istedim ama yapamadım. Artık beni daha fazla yaralayamaz dedikçe daha fazla yaralıyordu.Ne kadar çabalarsam çabalayım, ne kadar yanarsam yanayım beni hiç fark etmiyordu zaten. Onun için vardım ama yoktum. Aynı Ateş ve gölgesi gibi. • silikAnlar: Dün gecenin ne kadarını hatırlıyorsun? Seninle iddiaya girdik hatırlayıp hatırlamayacağın hakkında. İddiayı hatırlıyor musun bari? eralpkaya: Kimsin? Böyleydi işte bizim ilişkimiz. Aylardır onu deli gibi seviyordum ama o bir kez bile beni hatırlamamıştı. Neden böyleydi? Oysa o beni görmediğinde bile, ben onu görüyordum. Kalabalığın içerisinde yüzlerce kişi vardı ama ben sadece onun bakışlarını arıyordum. Ve en kötüsü de şuydu: O bakışlar asla bana dönmüyordu. *Yetişkin içerik içerir.* - TΛLIΛ SΣTΛ -