Staj yaptığım hastanede karışan o kız çocuğu bensem?

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

"Biri karanlıktan, biri çiçekten gelir;birlikte dengeyi yaratırlar." Persephone ve hadesin hikayesiydi bu ve bence benim kendi hadesimi bulmama az kalmıştı. "Tövbe tövbe Allah'ım yanlış anlama tövbe tövbe öyle değil yaa off amann hades değilde dengemi sağlayabilecek biri yani" inşallah yanlışlıkla Selenadaki hadesi manifestlememişimdir. Ben Bahar, belki doğanın uyanışı belkide benimde uyanışım olur.

Gerçek aile kurgusu *03.11.2025*

Yıllardır ölü olduğu iddia edilen kızlarının yaşadığını öğrenen bir aile, kızlarını haftanın iki günü evlerine aldıkları bir anlaşma yapar. Yaşanan aksilikler daha fazla vakit geçirmeleri için fırsat olsa da en büyük abi tarafından yapılan kocaman bir hata sarsılmış olan bu aileyi, gerçek kızları geldiğinde daha çok sarsar mı? "Biz bu ailenin kaybedilen zamanlarıyız." Diye mırıldandım. Çünkü zaman kaybolmazdı, kaybedilirdi. Ve o, bilinçli olarak ben ise bilinçsizce ortada kalmıştım. Oysaki kimse ortada kalmayı hak etmezdi.

Acemice yazılmış kitap . Yazım yanlışları olabilir. MANTIK ARAMAYIN. Amaç sadece eğlenmek size diyolar ki bebekken karışmışsınız WHAT THE FUCKKKK

(Gerçek ailem kitabıdır.)