nurkya00
Bir zamanlar göklerin öfkesine benzetilirdi; şimdi ise dağların sessizliğine.
Artık ne ilahların yankısı, ne de insanların gürültüsü vardı içinde. Yıllar, onu bir esaret diye adlandırabilecek bir devamlılığa ait kılmıştı; orada, yeni benliğini yaratırken, eski isimimleri unuttuğu ya da içine gömdüğü taşlar arasında kendini yeniden kurdu.
Geçmişi, elleriyle toprağa gömmüş, üstünü sabırla yeşerten otlarla örtmüştü. Artık yas tutmuyordu; çünkü hiçbir şeyin sonsuza dek kalmadığını öğrenmişti. Geç olsada alışmıştı.
Gözlerinde sönmemiş bir kararlılık, dilinde suskun bir bilgelik vardı. O içkındı; sessizliğiyle dünyayı sarsabilecek güç taşıyordu. İnsan olmaktan korkmuyordu artık, tanrının gücüne inanırken; aynı zamanda kendi dünyasını baştan yapıyordu.
Şimdi adımlarını dikkatle atıyor, geleceğini acele etmeden örüyordu; ne geçmişin gölgesine sığınıyor, ne de yarının ışığına boyun eğiyordu.
Şimdi kalanlar mı gidecekti, yoksa gidenler dönmeye cesaret edebilecek miydi?
Sessizlik bozulduğunda ölen mi olacaktı, yoksa ikinci şansın başlangıcı mı?
Gerçek(Biyolojik) ailem kurgusudur. Kardeş, aşk, güçlü kadın olacaktır. Okumanız dileğiyle..
Era La Rovina Degli Dei(O, tanrıların yıkımıydı.)
She Was the Aftermath of Gods(O, Tanrıların ardından gelen yıkımdı.)
İçkın(İçinde bir şey tutan, içine saklayan-eski ve unutulmuş bir Türkçe kelimedir.)
Not: Kurgu içerisinde olan olaylar gerçek değildir. İçerisinde birçok farklı dine ait ögeler vurgulanacaktır!!!