⊹₊˚‧︵‿₊୨ᰔ୧₊‿︵‧˚₊⊹ "Corbelina.." Birinin beni seslemesiyle gözlerimi sesin geldiği tarafa doğru çevirdim. Lakin,orada kimsecikler yoktu. Yanlış duyduğumu varsaydım. Önümde uzanan siyahlığa kaplanmış yola devam ettim. Addımlar siyahlığın içinde yavaşdan kaybolarken,yine aniden.. "Corbelina!" Göz bebeklerim açıldı şaşkınlıkla. Yine aynı ses..Ve bu sefer daha telaşlı ve bağırmaya yakın bir tonla. Kimdi bu sesin sahibi? Bilmiyordum. Ama çok tanıdıktı. Merak beni sarmaya başlamıştı. Kalbimin küt küt attığını hissediyordum. Ellerimden biriyle kalbimi sıkıca tuttum. Bu kalp atışları bana acı veriyordu. Ben bu kalp atışlarına layık değildim. Arkama bile bakmadan,addımlarımı hızlandırıp koşmaya başlamıştım. Neredeyse nefes nefeseydim. Çıplak ayaklarımla olabildiğince derinlere indim bu karanlıkta. Ben koşmaya devam ettikçe,sesler daha yankılı hale geliyordu. Hatta o sesden ziyade,başka sesler de duyuyordum. Bazıları tanıdık,bazılarıysa tanıdıklığa yakın. Ayaklarımda o acıları hâlâ hissediyordum. Taze ve dayanılmaz. Dudaklarımdan hafif soluklar arasında birde acı dolu inlemeler bir birine karışıyordu. Ama bunun beni durdurmasına izin vermedim. Koşmaya devam ettim. Koştum. Koştum. Ve koştum. Lakin.. Sol ayağımda hissettiğim yanmağa benzer acıyla daha fazla yüzleşemedim. Tam o anda ayağımın sarmaşığa takılmasıyla,kendimi dizlerimin üzerinde bulmuştum. Nefes nefeseydim. Alnımdan ter damlacıkları akıyor,ayaklarımdaki ve kalbimdeki acıyla nefeslerime acı dolu inlemeler karışıyordu. "Tanrım,lütfen..Lütfen bunu bana yapma..Lütfen.." Diye bağırdım gökyüzüne doğru. Ellerim toprakla buluştu. Yüzüme ayazın soğuk esintisi çarpıyordu. Beyaz saç tellerimi yüzümde buluşturuyordu. Gözyaşlarım yanaklarıma doğru süzülürken,dudaklarımdan kaçan hıçkırıklara engel olamı