Ailesiyle düştüğü kaza sonucunda hastanedeki kaos sırasında yanlışlıkla başka bir aileye verilen 4 yaşlı Azra gerçek ailesini bulabilecekmi?

En kusursuz cinayet, birinin yaşama sevincini öldürmektir. Arsel ailesi için hayat, bir akşam yemeğinde yarım kaldı. Kahkahalar sustu, sofralar eksildi. On bir yaşındaki Eliz, kıskançlığın karanlık bir yüzüyle ailesinden koparıldı. Onu alanlar sadece bedenini götürmedi... Hafızasını, çocukluğunu, adını çağıran sesleri de elinden aldılar. Yıllar geçti. Eliz artık on yedi yaşında. Soğuk, mesafeli, duvarları yüksek bir genç kız. Geceleri anlam veremediği kabuslarla uyanıyor, tanımadığı bir evin özlemiyle ağlıyor. Ailesi onu bulduğunda zaman durmuş gibidir. Onlar için bu bir mucizedir. Eliz içinse bir kâbusun devamı. O ev ona yabancıdır. O insanlar tanıdık gelmez. "Biz senin aileniz" diyen sesler, kalbine ulaşmaz. Sevgi vardır ama hissedilmez. Gözyaşı vardır ama sebebi bilinmez. Ve Eliz, zorla ait olduğu bir hayata geri dönerken kendi kimliğini, kendi kalbini bulmak zorundadır. Bu hikâye; Hatırlanmayan bir çocukluğun, Geç kalmış bir kavuşmanın, Yaralarla kurulan dostlukların, Dağılmış bir kalbi yavaş yavaş toplayan bir arkadaş grubunun, Ve acının içinden filizlenen, sabırlı, derin ve gerçek bir aşkın hikâyesi... Klasiklerin ötesinde, bambaşka bir yolculuk. Okumayan çok şey kaybediyor.

Hollanda'da kendi hayalindeki hayatı yaşayıp psikolog olan İris, Türkiye'de olan arkadaşına yazacak iken göreve gitmek üzere olan Yüzbaşı Arslan'a yazar... Türkiye'ye geldiği gün Arslan başkası ile nişanlanmaktadır. Kader yollarını birleştirmek için aynı çatı altında toplar. "İris, gözlerin o kadar kahve ki... o gözlerinden bir kere öpsem dudaklarımda kırk yıl hatrı kalır."

Özel Kuvvetlerden ihrac edilen Yedi asker, tüm terör örgütlerini tek ele toplayan bir imparatorluğun ülkeyi ele geçirmesi üzerine göreve çağırılır. Alınacak intikamlar, tutulacak sözler, yarım kalan aşklar ve en önemlisi şehitlerin kanını yerde bırakmamak üzere arkalarına bakmadan tarih yazan atalarına yakışır şekilde savaşırlar. Savaş sadece silahla değil, akılla da yapılır. "Bize bir ülke bıraktı, bayrak bıraktı, marş bıraktı, özgürlük bıraktı, Cumhuriyet bıraktı. Bizim o mavi gözlüye sözümüz var. Bir daha Atatürk gelmeyecek bu ülkeye ama biz onun verdiği topraklarda doğup büyümüş evlatlar olarak hepimiz onun sarı saçından bir tel olacağız. Onun saçının teli bile olamayacağız belki ama uğraşacağız. Allah bu ülkeye bir daha İstiklal Marşı yazdırmayacak!" Sandalyelerimizi sertçe geriye atıp hepimiz selam verdik. "Emredersiniz komutanım!"

Elçim, yakmayı bilen ama kül olmaktan korkmayanlar içindir. Ben Elçim Alkor. Küçüklüğümden beri sessizlikle büyüdüm. Ağlamayı öğrenmedim, çünkü ağlamak zayıflıktı. Annemi ve abimi kaybettim. Geriye sadece yüklenmiş omuzlarım ve sessiz bir kız kaldı. O boşluk, içimde hep bir gölge gibi dolaştı. Zamanla öğrendim ki hayatta kalmak, sadece nefes almak değil; hesap yapmak, planlamak, bazen sevdiklerini feda edebilmek demekti. Bu yüzden Kıyam Timi'ni yönettim. Tim benim ailem oldu. Yankı, Kara, Pusu, Çelik... Her biri bana farklı bir hatırlatma; bazen güç, bazen sıcaklık, bazen ise sadece bir nefeslik rahatlık. Onlarla birlikteyken hem bir lider hem bir koruyucu, hem de kendim olabiliyorum. Ama içimde hâlâ çocuk Elçim var; kaybettiklerini hatırlayan, sustuğunda sessizliğiyle çığlık atan, korkularıyla yüzleşen... Her görevde, her çatışmada, geçmişim peşimden geliyor. Her kararımda sorumluluğun ağırlığını hissediyorum. Her nefeste hatıraların ve kayıpların yankısı var. Bu, benim hikâyem. Acıyla, görevle ve kayıplarla yoğrulmuş bir hayat. Ama yine de yürümeye devam ediyorum; çünkü geri adım atmak bana yasak. Kıyam, sadece bir isim değil; duruş, direnç ve karanlığın içinden ışığı bulmak demek. Ve ben hâlâ o ışığı arıyorum.

❝ Zorbalığın altında ezilen her kalp, bir gün zorba olmaya mahkumdur.❞ Taşınmaları sebebiyle yeni okuluna nakil olan Nihle, ünü yüzünden Umay'ın hedefi hâline gelir. Umay parıltısını paylaşmak istemez; böylece zorbalık başlar. O gün Nihle, Umay'a tek bir cümle kurar: "Eğer bugün beni öldürmeyi başaramazsan, sıra bana geçtiğinde ben seni öldürürüm." Aylar sonra roller tamamen değişmiştir. Av olan Nihle, acımasız bir avcıya dönüşmüştür. Her şey Nihle'nin planladığı gibi ilerler. Ta ki bir sabah, haberler tüm okulu sarsan bir cümleyi duyurana dek: "Umay Savran, okuduğu lisenin deposunda ölü bulundu." Nihle'nin 3 ay önce ettiği o tehdit, şimdi boynuna urgan; yaptığı zorbalıklar ise ayaklarının altına sandalye olmuştur. Ve o sandalyeyi itmek için okula nakil olan birisi vardır: Asil Yalkı Savran. Ve asıl soru: Umay'ı öldüren gerçek katil kim? - Uyarı: Bu kitap; fiziksel ve psikolojik şiddet, manipülasyon, baskı, güç çatışmaları, haksızlıkların olduğu adaletsiz bir okul ortamı ve yoğun zorbalık unsurları içerir. Anlatılanlar, şiddeti veya zorbalığı özendirici değil; aksine, bu durumların olumsuz sonuçlarını göstermek amacıyla işlenmiştir. Kitapta geçen tüm kurum adları, karakterler, olaylar ve mekânlar tamamen kurgudur; gerçek kişi, kurum veya olaylarla herhangi bir bağlantısı yoktur. Noyan Serisi I.

𝑦𝑒𝑡𝑖𝑠̧𝑘𝑖𝑛 𝑖𝑐̧𝑒𝑟𝑖𝑘 𝐾𝑎𝑠𝑎𝑏𝑎 𝑘𝑢𝑟𝑔𝑢𝑠𝑢 O sadece kusursuzdu. Âdem ve Havva'nın cennetten kovulmasını sağlayan yasak meyvenin vücut bulmuş hâliydi. Ya da sadece ben öyle düşünüyordum. Dövmeli vücudu, kirli sakalları ve her zaman biraz sarhoş görünen bakışlarıyla tanınırdı Uygar Duman. Nerden bilecekti on sekiz yaşında genç bir kızın ona aşık olduğunu? Derin bir geçmiş, iflah olmaz bir arzu ve kaçınılmazın en saf sonucuydu onlar.

Tüm zamanların en korkunç ve kötü büyücüsünün herkesten sakladığı bir kızı olmuştur ve kız 17 yaşında bir mektup alır. Mektupta Hogwarts büyücülük okuluna davet edilmiştir. Harry Potter'ın oğlu Albus severus Potter ile karşılaşması bir tesadüf mü yoksa yıllar önce, ince ince örülen bir geleceğin başlangıcı mı olacaktır?

Henüz çocukken kalpleri birbirine dokunan iki genç, yıllar sonra aynı futbol kulübünün çatısı altında yeniden karşılaşırsa ne olur? Feza, henüz yirmili yaşlarının başında, mesleğine tutkuyla bağlı, disiplinli ve başarılı bir diyetisyendir. Hayatı; kurallar, mesafeler ve profesyonellik üzerine kuruludur. Ancak kulüp, uzun süren sakatlığının ardından Dağhan Ulukan'ı yeniden kadroya kattığında, Feza'nın düzenli dünyası bir anda altüst olur. Bir zamanlar sahaların parlayan yıldızı olan Dağhan, kariyerinin en kritik dönemindedir. Feza ise işinde kendini kanıtlamak için, onun yeniden ayağa kalkmasında en önemli rollerden birini üstlenmek zorundadır. Yıllar önce yarım kalan hikâyeleri, şimdi yeşil sahaların gölgesinde, her bakışta yeniden yazılmaktadır. Ama geçmişin yankısı Feza'nın kalbinde hâlâ aynı uyarıyı fısıldar: "Aynı hatayı iki kez yapma. Sakın, Dağhan Ulukan'a kapılma."

Abisinin arkadaşına yaptığı sosyal medya akımından sonra hayatı değişeceğini kim bile bilirdi ki? ○●□■ Siz : Seni bir arkadaş bir dostum gibi sevdim... Yusuf abi: Hayırdır Nazlı, ne diyorsun? Siz: Sen oturmuş bana aşktan dem vuruyorsun... "Bir şey mi duydu acaba ? Gerçi duyması imkansız kimse bilmiyor ki. Belli de etmiyorum aslında " Diye düşünüp telaşlandı Yusuf. Yusuf abi: Ne dem vurması. Tövbe tövbe... Siz: Sende sevdiğim çok şey var adı aşk değil... "Bende sevdiği çok şey olmasına mı sevinelim, yoksa aşk olmamasına mi üzülelim anasını satayım" diye homurdandı Yusuf...