İnsan her yara aldığında daha çabuk iyileşir mi gerçekten? Yoksa o yaralar zamanla sadece daha derine mi işler? Acı, yalnızlık ve bitmek bilmeyen karanlık... Bunlar büyürken bana eşlik eden tek duygulardı. Çocukluğum onların nefretin gölgesinde sessizce kayboldu.Sevilmenin ne olduğunu bilmeden, ağır bir sessizlik içinde geçti. Büyüdüğümde yanımda yalnızca alıştığım o soğuk boşluk vardı. Yaralar birikti, izler derinleşti. Hepsi bir şekilde geçti ya da geçmedi. Şimdi geriye ne kaldı bilmiyorum; sadece bir boşluk, sessiz ve sonu olmayan bir boşluk...

~BÖLÜMLER DÜZENLENİYOR~ İntikam uğruna kötü kalpli bir adam tarafından ailesinden koparılıp kaçırılan iki çocuk... Biri 6, diğeri 8 yaşında: Ayliz ve Barlas. 2 yıl boyunca bir dağ evinde tutsak edildiler. Kaçmaya çalıştıklarında ya da sessiz kalmadıklarında şiddet gördüler. Onlara, ailelerinin onları istemediği... Bilerek bu adama verdikleri söylendi. Ve bir gün... kaçmaya çalıştılar. Ama o gün her şey değişti. Barlas yakalandı.Ayliz kaçtı. Ayliz o gün Barlas'ın öldüğünü sandı. Ama gerçek çok farklıydı... Barlas ölmemişti. Sadece acıdan bayılmıştı. Ama Ayliz... Onu kaybettiğine inandı. Ve onu istemediğini düşündüğü ailesinin kendisini bulmaması için kaçtı. 🌙 "Barlascım, gökyüzü ne kadar da büyük değil mi?" diye sordu Ayliz. "Evet ay ışığım, çok büyük." dedi Barlas. "Peki sence bir sonu var mıdır, yoksa sonsuz mu?" "Sonsuzdur güzelim." "O zaman birini çok sevdiğimizde... ona seni gökyüzü kadar seviyorum diyebiliriz." Barlas gülümsedi. "Seni gökyüzü kadar seviyorum ay ışığım." 🌙 Yıllar sonra evine dönen Ayliz... Bunca acıdan sonra nasıl toparlanacak?Barlas'ın aslında yaşayıp onu bırakmış olduğunu düşünmesiyle nasıl baş edecek? Ve en önemlisi... Tüm gerçekler ortaya çıktığında ne olacak? Kitabın yayınlanmaya başlandığı tarih Nisan ayı 2025 ✨