10 kişi, 1 suç, aşk ve yalanlar. "bu bir yolculuk hikayesi ve her yeni şehir, kendimizi bulmamız için var." 06.06.2020

Bir zaman elini tuttuğunuz, sarılarak uyuduğunuz, acılarınızı, sevinçlerinizi anlattığınız adam bir yalan yüzünden şimdi size inanmıyor ve size karşı mesafe koyduysa ne yaparsınız. Selin, kendisine atılan iftira sonucu kendisini bir çıkmazda bulur. Sevdiği adam Ali ona inanmıyordur. Ali ise sevdiği kadının kendisine ihanet ettiğini düşünür ve ondan uzaklaşır. Bir gün gerçekler ortaya çıkarsa ne olur? Ama artık özür dilemek için çok geç... E L M A L I T U R T A S E R İ S İ I. KİTAP Başlama Tarihi: 16.01.2019 Bitiş Tarihi: 31.03.2019

Arkadaşımla kamp yapmaya giderken ormanda girmemem gereken yere girdim girmez olaydim

"Sanma bir gün geçer bu karanlık gecenin ardında yine gece var" Necip Fazılın bu sözü hayatımın merkezi gibiydi. Hep geçmesini ümit ettiğim karanlıklar şuan saklandığım bir sığınaktı bana. Küçük Gülseli için karanlık bir kâbustu ama Gülseli büyümüştü. Artık onu hiç bir karanlık korkutamazdı çünkü Gülseli aydınlığını kaybedeli çok olmuştu.

Talya, bir dönercide çalışarak hayatta kalmaya çalışan sıradan bir kız gibi görünür. Oysa yaşadığı Külhan, satılan hiçbir şeyin masum olmadığı bir yerdir. Bir günde yapılan bir hata, Talya'yı yıllar önce ihanetle dağılmış gizli bir örgütün radarına sokar. Hayvanları koruyan bir güvenlik ağı gibi görünen bu yapı, aslında rütbelerin kanla ödendiği bir dünyadır. Ve Talya, bu dünyanın kayıp sekizinci üyesidir. Ölüm tehdidiyle başlayan yolculuk, onu örgütün içine çekerken; güç savaşları, sırlar ve nefretle filizlenen bir aşk, her adımı daha tehlikeli hâle getirir. Çünkü bu örgütte güven yoktur. Sadakat geçicidir. Ve herkes, bir gün seçiminin bedelini öder. Bu hikâye; korkaklığın güç, aşkın zayıflık sayıldığı bir dünyada, kimliğini ve vicdanını geri almaya çalışan bir kızın hikâyesidir. *** Korhan'ın gözleri zihnimin içine sızan bir zehir gibiydi. Artık biliyordum gözlerinin hangi renk olduğunu. Zehir rengiydi... Yeşilin en karanlık, sarının en solgun tonuyla karışan uğursuz bir renk. "Hoş geldin." dedi. Gözleri karardı. "Cehenneme." Gözlerimi gözlerinden ayıramadım. Fantastik değildir!

Her şey kaybolmaz. Bazı izler kalır. Ve bazı sessizlikler, hiçbir zaman susmaz. Bazı varlıklar yaşamak için avlanır. Bazılarıysa yaşamak için unutmak zorundadır. Felix'in dünyasında kurallar nettir. Bağ kurmak bir zayıflıktır. Tereddüt bir hatadır. Geriye bakmaksa affedilmez. Her şey bu düzen üzerine kuruludur. Ta ki bir gecede, görünmez bir çatlak oluşana kadar. Bir isim... Bir kalp atışı... Ve kapanması gereken bir kafes. Ruhların bedel istediği, zamanın sessizce izlediği bu hikâyede; Hiçbir şey tek bir anlam taşımaz. Hiç kimse göründüğü kadar değildir. Ve bazen, asıl tehlike geçmişin yüzüdür.

Bir metres hayatta kalmak için ne yapmalıdır? Nazlı Arslan gözlerini açtığında öldüğünü biliyordu. Cehenneme düştüğünden emindi. Zindanda, elleri kelepçeli olarak uyandığında artık kendi zamanında olmadığını biliyordu. Bir şekilde öldükten sonra okuduğu kitabın ölen yan karakterinin bedenindeydi. Şimdi yakaladığı ikinci şansı kaybetmemek için onu görmezden gelen kraldan ve onu öldürmek için fırsat kollayan ana karakterden uzaklaşmalıydı. Tabi bu beklediği kadar olmayacaktı. Veliaht Prens Jason sonunda ülkesini savaştan başarıyla çıkarıp kral tacını taktığında yapması gereken acil bir görevi vardı. Yanında duracak bir kraliçe bulmalıydı. Aşka dair bir umudu yoktu. En yakın arkadaşının karısına duyduğu derin hayranlık dışında hiçbir kadından etkilenmemişti. Ülkesindeki herkes çocukluk arkadaş Prenses Jenina'ya hayranken onunla evlenmekle ilgili şüpheleri vardı. Yine de en mantıklı karar gibi görünüyordu. Ta ki yenilen krallığın gönderdiği prenses saraylılar tarafından metres ilan edilene kadar. Şimdi çocukluk arkadaşını kraliçe yapmalı ve istemediği bir kadını sorun çıkarmaması için göz altında tutmalıydı. Bir gün her şeyin değişmesiyle duygular karışacak, ülke yeniden karmaşaya sürüklenirken Kral Jason desteği hiç ummadığı bir yerde bulacaktı.

Kucağımdaki minik, onun uzattığı oyuncaklarla oynarken kendince gülüp, mırıldanıyordu. Ben ise gözlerimin dolmaması için çabalıyordum. Tek yaptığım Duru'nun saçlarıyla oynayarak oyalanmaktı. Onun ise oturduğundan beri suratıma baktığını hissediyordum. Dün duyduklarımdan sonra ne tepki vermem gerektiğini bilmiyordum. "Ahu." diye bana seslenmesiyle sadece "Ne!" dedim kendimi tutamayıp. Aniden çenemde hissettiğim parmaklar, kafamı ona doğru döndürdü. Bakışlarını kısaca Duru'ya değdirdikten sonra hayranmışcasına bana baktı. "Bizim de bundanımız olsun mu?" deyip beni hem dumura uğrattı, hem de bedenimdeki bütün kanın yüzüme hücum etmesini sağladı. ──────── 𐙚 ──────── Bazı kısımlarda texting vardır. Argo kelimeler bulunmaktadır.

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.