"Daire 17 yazıyordu, benim kapıma bırakılmış, sizin değil mi bu kargo?" dedim. "Evet, benim" ⚽️✨ Tamamen hayal ürünüdür, hiçbir gerçeklik barındırmaz.

Farklı dünyalardan gelen iki insanın kesişen hikayesi "Yolları ayrıydı ama gölgeleri hep aynı yere düşüyordu."

"Eriyorum bak mum gibi damlaya damlaya sel oldum al beni sar" "Al darmadağın al dolu dizgin ruhum bedenime dar" '~21.10.2024~'

Liseden beridir arkadaş olan o grupta her şey iyi gidiyordu. Ancak gel zaman git zaman araya aşk girince işler değişti. Evet, onu seviyordum ama neden seviyordum? Ben ona neden aşık oldum? Sırf beni unutmak için her gün başka kızlarla konuşan çocuktan ne hayır gelebilir ki? Günler, haftalar ve aylar geçti. Bana olan hislerini açıkladı. Bende ona karşı boş değildim ama ya diğer kızlar gibi takılıp geçerse?

"Tutsak mıyım ben Barış?" "Tutsaksın."

"başka bir şey abi. ne ara böyle oldu anlamadım. başka bir şey." "oğlum hani sen o kıza bakmazdın? hani dünya ahiret arkadaşındı? öyle dedin ya?" "şimdi de geberiyorum. napim?"

Bir futbol kampı, geçici konaklamalar, kalıcı izler... Dila, görev için oradaydı. Silahı belinde, sınırları aklında. Barış ise yıldızlarla çevrili bir adamdı; yakışıklı, yetenekli ve tehlikeli. Yatak arkadaşlığıyla başlayan bir sır; güvene, sonra ihanete dönüştü. Aşk mı? İhanet mi? Yoksa bu sadece içlerinde kabaran bir "feveran" mıydı? .. Dila&Barış Tamamen kurgusaldır.

|'göster gerçek yüzünü, böyle aşk olur mu? Evren Eren Elmalı, hayran kurgusu. ꨄ

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"