Cenan 11, Arif ise 10. sınıfa giden iki gençtir. Okulun popüler çocuğu olan Cenan, Arif o okula nakil edildiğinde ona karşı bir sempati duyar. Fakat bir gün, dehşet verici bir olay olur ve hayatta kalan bütün öğrenciler farklı okullara nakil edilir. O günden sonra öğrenciler eski okullarını "Kızıl Okul" diye anmaya başlar.

"şimdilik diyorsun, peki bu 'şimdi', ne zaman biter?.."

"sen bana neden hesap soruyorsun barış? neyimsin ki sen benim?" "hesap sormak ne haddime ki zaten dimi? neyinim ki ben senin..?"

"ne biliyim, aramızda o çekim, o yakınlık hep olsun istedim. bir süre öyle olalım dedim, hızlı davranma barış dedim kendime.."

"seni sevmek, seni sevmek bir intihar oldu savcı.."

"seni seviyorum." "maalesef bende seni, hemde çok.."

yazilan hic bir sey gercek degildir hayal urunudur, yapilan eylemler dogru ve mantikli bir davranis asla degildir ozenilecek bir sey hic degildir ona gore okunmasi tavsiye edilir.

Yaman yok, Kenan verelim.

Bazen en sağlam bağlar, en derin kırıklardan doğar. Yalnızlıkla örülmüş bir hayat, beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden şekillenir. Yusuf'un Veysel, bozkırda onu bekleyenin ise Kenan olduğu bir evren... Kalemim döndüğünce yazmaya çalıştım. Umarım beğenirsiniz:) (güççük gardeş'in Kaybedilmiş Bir Oyun kurgusundan esinlenilmiştir.)