"Sakın, sakın Ala, aklının ucundan dâhi geçirme." Diye burnundan soludu. Sinirle bir adım attım. İşaret parmağımı doğrulttum. "Sakın Yüzbaşı, sakın ola bana o isim ile seslenme. Senin o ismi demeye artık hakkın yok! Balca'yım ben anladın mı?!" Sendeledi, canı yanmıştı, yansındı. Bana bunu yapmayacaktı. "Senin adın o, ben nasıl senin adını başka bir isminle sesleneyim Ala!" Benim adım artık Ala değildi, o Ala'yı bitirmişti, Ala tekrar ölmüştü. Bir daha gelmemek üzere. Sinirle omzundan ittim. Tekrar sendeledi. Kimsenin yıkamadığı Yüzbaşı Karan Çevik'i ben bir itmeyle yıkıyordum. "Öldürdün lan Ala'yı, öldürdün. Bir daha geri getirmemek üzere öldürdün." Gözlerinde yapma der gibi bir hâli vardı. Yapacaktım. "Deme öyle, nolursun Ala yalvarıyorum sana deme öyle." Sol gözünden yaş aktı. "Ne yalvarıyorsun lan sen bana! Ne hakla? Hangi sıfatla bana yalvarıyorsun. Artık ne ölüne ne ölüme Karan Çevik." İki Yüzbaşı, iki çocukluk arkadaşı, iki asker arkadaşı, iki şehit çocuğu, iki yaralı çocuk. Bir tim komutanı, bir o timin askeri. Ya ikisi birbirini tamamlayacaktı, ya da ikisi de birbirini bitirecekti...

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

Yüzbaşı Adam & İlkokulu Öğretmeni Kadın Yıllar önce babasının baskısından kaçan ve asker olma yoluna giren Bozkurt Karahan, yıllar sonra yüzbaşı olarak Kars'ta görevini yapmaktadır. Bir yandan Ela Doğan, çok sevdiği meslek olan öğretmenliği yapmak için ailesinin itirazına rağmen evden ayrılır ve atandığı yer olan Kars'a gider. -Ela, yakın arkadaşıyla beraber ilk defa geldiği bu şehri gezerken, bir anda çatışmanın içerisinde kalırlar. Kendilerini iki asker fark edip korur. Bilmediler ise kaderin cilvesi olarak o adamların, lojmandaki karşı komşuları çıkmasıdır.- 🪶Her duyguyu, hissi tadacağınız o kitaba hoş geldiniz🪶

"Ateşle oynuyorsun Yüzbaşı." Dedim geriye bir adım atıp bedenime değmek üzere olan ellerden sıyrılırken. Aştığı o sınırın farkına varması, artık durması için bakmıştım gözlerine. "Hayır Üsteğmen ateşle oynayan sensin. Çünkü ateşin ta kendisi benim ve sen, benim ateşimi söndürebilecek tek kişisin Kış." Geriye attığım adımın hiç değeri yokmuş gibi üzerime daha büyük bir adımla gelmişti. Az önceki kurtulduğum elleri zahmetsizce, zaten olmaları gereken yer orasıymış gibi sıkıca kavramıştı belimi. - !Kitap final olduktan sonra yazım hataları ve senaryo detayları düzenlenecektir.

Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

‼️YENİ VERSİYONU İLE YAYINDA‼️ 🥀 "Gözlerinde aşk var." Diye mırıldanan adama baktım. Yüzümde acı bir gülümseme oluştu. Başımı iki yana sallayıp onun dediğini inkar ettim. "Gözlerimde acı var. Aşk benim için imansız bir seçenek." Dedim pürüzlü bir ses tonuyla. Güldü yabancı adam. Yalan söylediğimi anlamış gibiydi. Bana daha dikkatli baktı. "Aşkta zaten acının ta kendisi değil midir? Sen aşık olan hangi insanın acı çekmediğini gördün?" Derin bir nefes aldı. Önüne dönüp dümdüz yola baktı. "İmkansıza aşık olduğun çok belli. Gözlerinde acı ve kederi fazlasıyla görüyorum." Yutkundum. Yabancı adama daha dikkatli baktım. Gözlerim doluyordu. "Söylesene; ne zamandır beri bu haldesin sen?" Diye soran adama baktım. Güldüm. Acı bir gülüştü. Yabancı adama bakıp omuz silkim. "Dediğiniz gibi; imkansıza aşık olduğumdan beri." Kardeşimin katiline aşık olduğumdan beri... 🥀 Yıkımınsın sen benim. Ruhumu elimden alansın. Göğsümde en derin izi bırakansın. Sen benim en büyük pişmanlığımsın. Ama en kötü yanı da bu pişmanlıktan vazgeçemiyorum. Seni sevmeyi bırakamıyorum. Elimde değil, kendime engel olamıyorum. Bu yüzden senden nefret ediyorum. Seni sevdiğim için kendimden, Bana kendini sevdirdiğin için senden ölesiye nefret ediyorum. 🥀 Bu hikâye sevgiye muhtaç olan bir kadının en yanlış kişiye aşık olmasını anlatıyor. Lütfen okuyanlar buna göre okusun.