Mara'nın hayatı, sevdiği adamın aslında bir asker olduğunu öğrenmesiyle altüst olur. Tam hesap sormaya hazırlanırken Gökmen ağır yaralanır ve hafızasını kaybeder. Her şeyi hatırlar... ama Mara'yı hatırlamaz. Mara, sevdiği adamın gözlerinin içine bakarken onun için artık bir yabancı olduğunu fark eder. Gerçekler yavaş yavaş ortaya çıktıkça Mara daha büyük bir gerçekle yüzleşir: Gökmen başlangıçta ona bir görev için yaklaşmıştır. Peki ya sonra? Aşk mı gerçekti... yoksa başından beri her şey bir yalandan mı ibaretti? BÖLÜMLERDE KISA BİR ALINTI "GÖKMEN," dedim. "MARA, lütfen bana bak." "GELDİN," dedim zorla. "GELDİM," dedi. "Seni bırakır mıyım, geldim." "ÇOK ACIYOR." "GEÇECEK, lütfen bırakma kendini." Son duyduğum şey Gökmen'in sesi oldu. "MARA, hayır... hayır, gitme." Kaan'a bağırıyordu: "KARDEŞİM, SEVDİĞİM KADIN ÖLÜYOR. MARA."

❝ Aşk bu stadyumda olacak kadar bana yakınsa, yıllar sonra sen buradaysan eğer... Bunun bir anlamı olmalı. ❞ ♛ Ünlü futbolcu Onur Büyüktuğ. Çok hızlı bir yükselişte. Şimdilerde herkes onu konuşuyor, Google'da en çok arananlarda üst sırada. Galatasaray taraftarlarının gözbebeği, genç kızların sevgilisi. Sevgilisi var mı, kim ve neden kimseyle görünmüyor? Şimdilik hepsi bir merak konusu. Ama kimse bilmiyor. Onur'un kalbinde ise tek kişi var. Yıllar önce ayrıldığı çocukluk aşkı Nergis. Takımın kralı eski bir aşk kırgınlığı yüzünden aşk defterini kapatırken bir gün maça çıkmadan önce broşürde onu görür. Unuttuğunu sandığı eski aşkı Nergis Sinen'i. O şimdi ne yapıyor diye içinden geçirirken hayatın onları yeniden karşılaştıracağından habersizdir. Maça çıktığında taraftarlar arasında gördüğü gerçekten Nergis midir yoksa zihninin ona oynadığı bir oyun mudur? UYARI: Bu hikâyede yetişkin içerik bulunmaktadır. KAPAK TASARIMI: @Cemile214 Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

Bir ailenin en büyük sırrı, öldükten sonra ortaya çıkarsa ne olur? Rauf Korhan'ın ölümüyle birlikte Korhan ailesinin yıllardır kusursuz görünen düzeni çatlamaya başlar. Geride bıraktığı miras, çocuklarının sandığı kadar basit değildir; geçmişten kalan hesaplar, cevaplanmamış sorular ve Rauf Korhan'ın ölümünden sonra bile peşlerini bırakmayan insanlar, dört kardeşi istemedikleri bir savaşın içine sürükler. Serra, Ata, Barın ve Lara artık yalnızca babalarının bıraktığı mirasla değil, onun yıllar boyunca sakladığı gerçeklerle de yüzleşmek zorundadır. Her biri ailesini ve Korhan soyadını kendi yöntemleriyle korumaya çalışırken aralarındaki güven giderek zayıflar. Çünkü geçmişin kapıları birer birer açıldıkça, bildiklerini sandıkları insanların aslında ne kadar yabancı olduğunu fark etmeye başlayacaklardır. Gümüşvadi ise bu ailenin yaşadığı tek savaş alanı değildir. Valenler ve Novenler arasındaki gerilim giderek büyürken Korhanlar kendilerini iki tarafın da hesaplarının ortasında bulur. İttifaklar değişir, düşmanlar yaklaşır ve güvenmek her geçen gün biraz daha zorlaşır. Bazı insanlar güç için, bazıları intikam için, bazılarıysa yıllardır sakladıkları gerçeklerin ortaya çıkmaması için savaşır. Fakat Korhan ailesinin karşısındaki en büyük tehlike, dışarıdan gelen düşmanları olmayabilir. Çünkü Rauf Korhan'ın ardında bıraktığı bazı şeyler, onun ölümünden sonra bile çocuklarının hayatını yönetmeye devam edecektir. Ve geçmiş, er ya da geç herkesten hesabını ister.

Karşımda alayla bana daha doğrusu bana ve timime gülen kişilere baktım. Albay'a baktığımda bana sadece kafasını salladı. "Ben Yüzbaşı Ecem Asena Keskin." dedim sesim tüm bahçede duyulacak şekilde. "Ve bunlar da," elimle timimi gösterdim "Azrail'in Timi üyeleri." dedim. Az önce karşımda gülen kişiler şaşkınlıkla bize bakıyorlardı.İçlerinden biri "Hani şu geçen sene ki baskında kimsenin burnu bile kanamadan kurtarmayı başaran Azrail'in Timi mi?" diye sordu. Bu soruya sadece başımı salladım.Aziz " Demek ki neymiş? Biz önemli kişilermişiz." dedi alayla gülerken.

Ben, günde 40 hastanın damar yolunu bulmaya çalışırken kendi hayat yolunu kaybeden, pestili çıkmış stajyer hemşire Emine! O ise mahallenin korkulu rüyası, suçluların ensesindeki nefes, siyah üniformalı ve haddinden fazla yakışıklı Yunus Polisi Serdar. Bizim olayımız basit: Ben ondan nefret ediyorum, o benimle uğraşmaya bayılıyor. En azından babalarımız o unutulmuş 'Beşik Kertmesi' dosyasını raftan indirene kadar durum böyleydi! Şimdi bir yanda 'Hemşire hanım serum bittiii!' diye bağıran teyzeler, diğer yanda 'Çekilin yoldan!' diye siren çalan bir adet Serdar. Bu hikayede tansiyon hiç düşmeyecek! Not: 1.63 olabilirim ama sinirlenince Serdar'dan daha korkunç olabiliyorum. (Yani sanırım.)"

Soğuk parmaklarının arasında duran yüzüm yanarken ellerimle ceketinin ucunu kavramıştım. Dışarıdan biri görse birkaç dakika önce bağıra bağıra kavga ettiğimize inanmazdı. "Özür dilerim, yaptıklarım ve yapacaklarım için." Dudaklarımın üzerine konan dudakları ile yutkundum. Sıcak bir his bedenimi saraken aralanan dudaklarıma sokulan diliyle boğazımdan garip bir ses yükseldi. Sadece minik bir dokunuş içimi yakmaya yetmişti. Nefesimin yetmediği vakit geri çekildi. Kafasını uzaklaştırmazken yüzümün her noktasına minik minik öpmeye başladı. Tekrar dudaklarımın üstene yaklaşan dudakları ile bunun son olmayacağının, olamayacağının farkındaydım. •Kurgu eski dönem olduğu düşünelerek yazılmıştır ancak yazım dilinde hiçbir etkisi yoktur.

"Orada!" "Kim orada lan?" "Oğlum geçen aylarda Fransız bir diplomatın kızı kayıplara karıştı ya, o kız işte."

Beklemediği anda kasıklarına tam isabetle çarpan dizim ile acı dolu bir nida döküldü dudaklarından. Nefesinin kesilmesini fırsat bilip onu çevirip tam üstüne oturdum. Bir elim boğazını sararken dağılmış saçlarımla üstten baktım. "Sana gardını ne olursa olsun düşürmemeni söylemiştim, Yüzbaşı..." "Tüm geleceğimi baltaladın!" dedi can çekişir bir tonda. "Üzgünüm, kaşındın..." Sırıtışımı gizleyemiyordum. Yerim de rahat olsa gerek hiç kalkasım gelmiyordu sanırım hâlâ oturduğuma göre... "Ulan... Tüm neslimin amına koydun... Hâlâ kaşındın diyorsun!" Kahkahamı bastıramadım. Bu kadar çaresizken gerçekten çok güzel görünüyordu. "Böyle işin ızdırabını..." Neyse ki kalkmak aklıma geldi. O ise hâlâ yerdeydi. Ben kalkmak için hareket edecekken beni kolumdan yakalamasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Tutup tek hamlede üstüne çekti. Şimdi yüzlerimizin arasında milimetre vardı. "Senin yüzünden hiçbir hemcinsin tarafından kabul edilmezsem, ömür boyu kâbusun olurum, Kara!" dedi sıkılı dişlerinin arasından. "Ne yapabilirsin ki? Hakkımla dövüştüm ve kazandım." Aramızdaki mesafeye rağmen mantıklı cümleler kurabildiğime inanamıyordum. "Eğer öyle bir şey olursa az önce bineceğin dalı kestin demektir, Kara!" +18 Uyarısı: Kitapta cinsel içerik, ağır argo ve küfür bulunmaktadır. Bunu dikkate alarak okumanız önerilir. 03.09.2024 ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

MİT personeli, zeki, güzel, sert, inatçı ve cesur bir kadın ile onun güçlü, yakışıklı, deli, inatçı ve cesur asker koruması... Annesini ve babasını yangında kaybeden Hazal Türk ile Vatanını ailesi kabul eden Alparslan Bozkurt nasıl anlaşıcaklar? Dağlardan inen Alparslan ortamına alışacak mı? Alışırken kalbini kaptıracak mı? Aynı ama bir o kadar da farklı iki kişinin hikâyesine katılmak ister misiniz? 👠🥾🪨🪖

6 Şubat depreminden sonra teröristler tarafından esir alınan ve bu yedi yılda zorlu bir yaşam süren Lariv Arslan ve Onu sürekli rüyalarında gören ve bir operasyonda Lariv'i kurtaran Yüzbaşı Uras Deha Vural Bu hikaye bir Güle akan gözyaşının hikayesidir. Yaralı bir kadın ve onun yaralarını sararak melodisini oluşturan adam Eğer bu yolda benimle yürürsen çok mutlu olurum ☺️ ☺️