"Diana koyun" dedi net bir ses ile. Tabağındaki eti bıçak ile parçaladı ve çatalı batırıp ağzına attı. "Diana, bizim ölen bebeğimizin ismi olacaktı. Çok güzel bir isimdir. Kullanmanızı isterim" dedi samimiyetsizce gülerek. O gün o bebeğe Diana ismi verildi. Cam gibi gözleri, kömür karası saçları vardı. Herkes onu masum ve neşeli bir kız olacak zannederdi. Güzelliği bile insanın içinde umut yeşertirdi. Bilmiyorlardı, o mavi gözler ileride acı ve kanın yansıması olacaktı Aileler öldükten sonra Diana Karahanlı aklıyla beraber insanlığını da gömmüştü. Artık o intikamdan başka hiçbir şey düşünmeyen bir katildi. Yıllar sonra ve düşman ailesinin oğlu çocukluk arkadaşı Andrei Volkov ile bir masada denk gelecekti. "Çocukken aynı deniz kenarında oynardık Andrei, elbet bir gün o denize mezarını dikeceğim. Deniz manzaralı mezarın olacak."

18 yaş üstü okuyucular için uygundur. ''Yalnız seninle bir şey olsak, ancak düşmanım olurdun... Bunu bil ışık.'' Karanlıkların efendisi sözlerini fısıldarken, sesi uğursuz bir melodi gibi yüreğimin tam ortasına saplandı. ''Kendini ne sanıyorsun acaba?'' Dedim artık dayanamayarak. ''Bir şey olmak isteyeceğim türde biri değilsin zaten.'' Tiksiniyormuş gibi yüzümü buruşturarak onu süzdüm. Aslında kalbim tam tersini söylüyor olsa da mantığım kaba bir erkeğin bana uygun olmadığının farkındaydı. Üstelik bu adam öte diyardan kalkıp beni öldürmeye Dünya'ya gelen gözü dönmüş manyak bir prensti! ... #kehanet 1. sırada 01.12.25 #kötülük 1.sırada 04.12.25 #fantastik 1. sırada 10.01.26 ... Bir karga kaldırımda sessizce beklerken, Zerinia'nın sıradan hayatı çoktan çatlamaya başlamıştı. Her gün aynı gibi görünen hayat, o gün geri dönülmez biçimde değişecekti. ❗️Kitabımın tüm telif hakları bana aittir. Tamamlandıktan sonra kitabın basım aşamasına geçilecektir.

--- Tüm dünyam, koluma bir sayı yazmakla değişti. Videolarda gördüğüm bu işaretin, yasaklanmış bir büyü olduğunu aklımdan bile geçiremezdim. Ama o sayı - 777 - bedenimi dünyaya, ruhumu ise karanlığa teslim etti. Gözlerimi açtığımda, sisli ve sessiz bir mezarlığın ortasındaydım. Önüme ve arkama baktım. hiçbir çıkış yoktu. Sonra... önümde bir gölge belirdi. Ürkerek geri çekildim. "Sen kimsin!? Burası neresi!?" "Burası... Ara Katman. Ruhların geçiş yaptığı merkez bölge." "Ama, ben neden buradayım!?" "Çünkü koluna işlediğin o sayı, yasaklı bir çağrıdır. Ve şimdi... bedel ödeyeceksin." "Sen... kimsin?" Gölge bir adım daha yaklaştı. Sesi, rüzgâr gibi soğuk ve tanımsızdı. "Ben...Mezarlıklar İmparatoru."

*Şiddet sahneleri vardır.* +18. Bir zamanlar aynı yetimhanede büyüyen sekiz çocuk, yıllar sonra devletin en tehlikeli görevlerinde birlikte çalışan bir ekibe dönüşür. Sadakatleri kadar karanlıkları da derindir. Ancak kaybolmuş bir yüzün geri dönmesiyle dengeleri sarsan bir gerçek ortaya çıkar: Bazı anılar silinse bile, izleri yok olmaz. Şimdi, geçmişle hesaplaşma vakti. Dostlukla ihanetin, aşk ile öfkenin, görev ile vicdanın iç içe geçtiği bir hikâyede; her sır, yeni bir yara açacak.

Dışarıdan bakıldığında Elara sıradan bir kız gibi görünüyordu. Uzun kahverengi saçları omuzlarına dökülüyor, gözlerinde çoğu zaman fark edilmeyen derin bir parıltı gizleniyordu. Küçük bir köyde doğmuş, hayatını hep sıradan bir düzene uyarak geçirmişti. Sabahları tarlada çalışır, akşamları evinin önünde oturur, yıldızları seyre dalardı. Elara'nın dünyası, büyülü varlıklarla doluydu. Elfler ormanların derinliklerinde gizlenir, cüceler yerin altında krallıklar kurar, cadılar uzak tepelerde eski büyülerin sırlarını saklardı. Kurtadamlar, geceleri ay ışığında avlanır, periler ormanın gizli köşelerinde şarkılar söyleyerek zamanı yavaşlatırlardı. Krallıkların hırsları yüzünden savaşlar eksik olmaz, barış sürekli tehdit altında yaşanırdı. Ama bir tür vardı ki, artık hiçbir yerde yoktu: ejderhalar. Bir zamanlar göklerin ve dağların hakimi olan bu görkemli varlıklar, insanların korkusu yüzünden avlanmış, tek tek yok edilmişti. Fakat bir kehanet vardı; zamanın unutturmaya çalıştığı bir sır: *"Ejderhaların ateşi bir gün yeniden gökleri aydınlatacak. Altı yumurta, altı kader... Her biri farklı diyarlarda, farklı ellerde gizlenecek. Onları bulacak olan altı genç, Ne kanla ne taçla seçilecek. Onları seçen, zamanın kalbidir. Altı ejderha yeniden doğduğunda, Gökyüzü ve yeryüzü birbirine karışacak. Kralların tahtları sarsılacak, Orduların çelikleri paramparça olacak. Birisi göğün yıldırımlarını taşıyacak, Birisi sularla birleşecek. Biri kızıl kanla hükmedecek, Biri ateşin özünden doğacak. Biri dağların sessiz gücünü uyandıracak, Ve biri ormanın kalbiyle nefes alacak. Ama unutmayın Altıdan biri ihanete düşerse, Ejderhaların yeniden doğuşu Kurtuluş değil, kıyamet getirecek. Ve o gün geldiğinde, Dünyanın kaderi onların ellerinde şekillenecek.

Acılarından doğmak zorunda olan bir kadın. Ve o acıları sarmak isteyen bir adam. Hayat ikisinede adil davranmamıştı, ikside vatan uğruna kendi kanları dahil bir sürü kan akıtmıştı. Peki ya birlikte kaç kan akıtacaklardı? Kaç kişiyi daha toprağa vereceklerdi? "Yüzbaşı katliam yapmak üzere." "Sen ne yapıyorsun?" "Ona yardım ediyorum."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

••Tamamlandı. Seri üç kitapla final yapmıştır ve basılmıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK