Askeri gercek ailem hikayesidir * * * Tamamen deneme amaçlı yazılmış bir hikayedir tamamıyla kurgudur. Diğer hikayelerde bulunan klişelerden bazıları burdada bulunuyor ama tamamıyla bana aittir. Resimleri Pinterestten asker fotoğrafı aratarak buldum diğer hikayelerdeki karakterler olabilir ama siz istediğiniz gibi hayal edebilirsiniz ben gözünüzde birazcık canlanmasını istediğim için koydum * * * İyi okumalar yorum yapmayı unutmayın sizin beğenip beğenmediğinizi anlamam için önemli hikayenin gidişatını belirler

MARŞ İLERİ- Karanlığın en derin yerinde, gökyüzünde parlayan tek bir ışık vardır: Kuzey Yıldızı. O, yol gösterir; düşene umut, yürüyene hedef olur. Bir yanda gölgelerin ardında saklanan asker yüzleri... Kendi içlerinde bir savaş, dışarıda görünmeyen bir düşman. Diğer yanda ise al bayrağın altında birleşen umut, gökyüzüne doğru yükselen bir marş. Ama bu yol kolay değildir. İhanetle sınanmış kalpler, sırlarla örülü kaderler ve düşmanların karanlık gölgeleri her adımda onları kuşatır. Onlar yalnızca cephede değil, kendi içlerinde de savaşır. Kimi sevgiyi ihanetle yoğurur, kimi gözyaşını yüreğine saklar. Ama her şeye rağmen ilerlemek zorundadırlar. Çünkü geri dönüş yoktur; onların tek pusulası kuzeyde parlayan yıldızdır. Ve işte orada, gece ile gündüzün, asker yüzüyle bayrağın birleştiği yerde başlar bu hikâye. Bir marş gibi yükselir: sert, kararlı ve susmayan. Bu sadece bir savaş değil... Bu, kalplerin, ruhların ve gölgelerin mücadelesi. Ve adımlar tek bir sesle yankılanır: Marş İleri.

"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Bana baktı, yanına yaklaştım. Çenemi yukarı dikip söze girdim, "sende bende birbirmizi tanımıyoruz." Tek kaşı havalandı. "Biraz evli kalır sonra boşanırız. Ben tanımadığım bir adamla bir ömür geçirmek istemiyorum." Dediğimde yüzünü biraz yüzüme yaklaştırdı. "Önümüzde yıllar yıllar var Efsun Arslanoğlu tanışırız." Dediğinde sesi sert değil aksine garip bir şekilde yumuşaktı ve birde eğlenir bir tını vardı sesinde. Gözleri gözlerimde, elleri arkasında bağlıydı. Boyu benden oldukça uzun olduğu için yüzüme eğilmiş olması aramızda ki mesafeyi azaltmamıştı. "Ya ne demek tanışırız! Delirdin mi sen?" Başını salladı. Sinirle güldüm. "Ben sevmediğim bir adamla bir ömür geçirmek is te mi yo rum!" "Seversin." . . . . . . Efsun Akın & Karan Ali Arslanoğlu !!!Yaş farkı içerir!!!

"Bana neden böyle güzel hissettiriyorsun...?" dedi Canfeza, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. Arslan bir adım daha yaklaştı, aralarındaki mesafe artık nefes mesafesiydi. Gözleri, karanlık bir deniz gibi, Canfeza'nın içine işliyordu. "Çünkü sen bana böyle hissettiriyorsun," dedi, dudakları tehlikeli bir yakınlıkla onun dudaklarına yaklaşırken. Canfeza geri çekilmek istedi, ama adımlarını yerinden oynatamadı. Sanki toprağa kök salmıştı. Bir yanıyla kaçmak, diğer yanıyla sonsuza kadar burada kalmak istiyordu. "Arslan..." diye fısıldadı. İsmini böyle söylemek bile dudaklarını titretti. Arslan yüzünü biraz daha eğdi, nefesi Canfeza'nın yanağını yalayıp geçti. "Adımı böyle söyleme. Kendimi tutamam."

Her Türk asker doğardı. Lakin sadece bazılarının yaşamı asker olarak son bulurdu. Onlar vurulduklarında değil, unutulduklarında ölenlerdi. Onlar şanlı Türk ordusunun askerleri, şehitleriydiler. Ve hepte öyle kalacaklardı. Not: Bu kitapta yazılan askeri nizam ve askeri olayların çoğunluğu gerçek bilgilerdir. Bizzat Gazi, Emekli, Aktif askeri personellerden alınan yaşanmış olaylardır. Teşekkürler.

KİTAP FİNALE YAKIN DÜZENLENECEKTİR! (İlk kitabım olduğu için acemice yazılmış ve mantık hataları barındırabilir, daha sonradan değiştireceğim düzenleyeceğim yerler olacaktır.) ☀️ İki kalbi sonsuza dek mühürleyecek olan kan düğümü atıldığında, bu kararın karşısında duracak herkesin dili lâl olacaktı. Kahve gözlü adam, elini güneşe uzatmaya cesaret ettiğinde, kalbinde yanmaya başlayacak kor ateşten kaçamayacaktı. "Öyleyse, kendi ellerinle bana ölüm fermanını mı veriyorsun, Axin kızı?" "O ferman çok uzun bir zamandır senin ellerinde zaten, Veznedar." Günahların bedeli iki cana mal oldu. Biri ela gözlü kadın oldu, diğeri ise kahve gözlü adam. Evin'in beklenmeyeni Azer oldu. Azer'in bir haber olduğu ise Evin... 🔥 Dikkat!🔨 Bu hikaye tamamen hayal ürünü olup, gerçek kişi, yer veya olaylarla herhangi bir ilişkisi yoktur. Ayrıca, hikaye içerisinde küfür ve şiddet gibi unsurlar yer alabilir. Uygun olmayan içeriklere karşı hassas olan okuyucuların dikkatine sunulur. (Konu ve olay örgüsü tamamen bana aittir!) 🌪️-KAN DÜĞÜMÜ adına sahip ilk kurgudur-🌪️

Vatan sevdası gözün kapalı ölüme gitmek demekti. Tıpkı Turan timi gibi onlar vatanları için şehit düşen koca bir timdi. Timeden geriye sadece iki kişi kaldılar o da Teğmen Alev KILIÇ ve Astsubay kıdemli üstçavuş Poyraz KORKUSUZ'du Kaybettiği timinden sonra bir daha kimseye bağlanmak istemeyen bir Teğmen gideceği yeni tim de bakalım onu neler bekliyor

Üsteğmen Mert Alphan Özdemir & Savcı Göksu Sönmez... Onlar, geçmişlerinin en karanlık anlarında ailelerini kaybetmiş ve kalplerini duvarlarla örmüş iki insandı. Fakat kader onları yan yana getirdiğinde, birbirlerinin ruhuna dokunarak yeniden yaşamayı öğrendiler. Hadi hep beraber onların hikayesine konuk olalım ve tüm bu yaşanılanların arasında inatla filizlenen bir aşk okuyalım. 🥀🦋 "Benim yaşantım kapanacak yaralarla değil kanayacak yaralarla dolu." "Biz de kanadıkça sararız, olmaz mı?"

Albeyaz Yeminler | 𝘣𝘪𝘳 𝘷𝘢𝘵𝘢𝘯 𝘮𝘦𝘴𝘦𝘭𝘦𝘴𝘪... 🪶 Yiğit nam salar diyarı titretir imiş Yiğidi bir ceylan gözlü yâr uslandırır imiş... 🪶 Henüz bebekken Fransa'nın buz gibi sokaklarında terk edildi. Kaderini bir Üsteğmenin merhametli elleri değiştirdi ve onu Türkiye'ye getirdi. Yıllar sonra o kimsesiz bebek, Terörle Mücadele Savcısı olarak ülkesinin en keskin zihinlerinden biri oldu. Şimdiki adresi: babası Albay'ın da görev yaptığı, sırlarla dolu Cizre. Bu bir görevlendirmeden fazlası. Yıllar önce bir motor kazasında tanıştığı o gizemli Üsteğmen ile şimdi aynı timde. Tesadüf mü, yoksa kaderin acımasız bir oyunu mu? "Albeyaz Yeminler," klasik bir asker & savcı hikayesi değil. Her sayfasında yeni bir ipucunu kovalayacağınız, nefes kesici bir serüven. Kahramanımızın görevleri, onu sadece terörün kalbine değil, kendi kayıp geçmişinin karanlık dehlizlerine de sürüklüyor. Fransa'da terk edilişinin ardındaki sırlar, biyolojik ailesi ve en yakınlarının bilinmeyen yüzü... Kimliği, görevle iç içe geçiyor. Babasının karanlık sırları ne kadar derin? Aşk ve görev arasında sıkışan kahramanımız, bu labirentten kendi gerçeğini bularak çıkabilecek mi? "Albeyaz Yeminler" sizi gerilim, aşk ve kimlik arayışıyla dolu, soluksuz bir vatan destanına davet ediyor. Her sır perdesi aralandığında, kahramanın üzerindeki yük artacak ve o, sadece vatanı için değil, kendi gerçeği için de savaşmak zorunda kalacak.