"Mafya mısın?" Diye sordum ciddi bir şekilde. "Neden sordun?" yüzünde milim mimik oynamamıştı "Eğer öyleyse seninle evleneceğim." Dedim durumu sıradanlaştırmak ister gibi sakin ve ruhsuz bir sesle. Başını iki yana sallayıp arkasını döndü, bir kaç saniye sonra "öyleyim." Diye bir ses duydum. Ses ona aitti. Hâlâ arkası dönüktü ve yüzüme bakmıyordu.

"Ne iş yaptığımı sormadın?" dedi sorarcasına. "Mesleğinden önce merak ettiğim başka sorular vardı." "Alabildin mi peki cevabını?" diye sordu. "Evet." "Sonuç ne peki?" diye merakla sordu bu kez. Dirseği masaya yaslıydı ve diğer eli hafif kirli sakallarını kaşıyordu. O an benden beklenmeyecek bir cesaret ve netlikle cevap verdim. "Sen tam da evlenilecek adamsın." 03.08.24

Desis Adası'na küçük bir tatil seyahati. En fazla ne olabilir ki? Bindikleri geminin bir anda alabora olması genç çifti beklenmedik bir şekilde şaşırtmıştı. Kendilerini Desis Adası'na taşıyan dalgalara binlerce kez dua etseler de bu dua ettikleri son iyi niyetli dua olacaktı. "Çalıların arasında duran siyah bir panter beni izliyordu. Gözleri gecenin karanlığında parlayan iki Ruby taşıydı. Kan kırmızısı elmaslar bana buradan kaçmam gerektiğini söylüyordu. Kaçamıyordum. Çünkü panterin gözlerinde sanki bir insan vardı ve o da beni izliyordu. Kaçamıyordum çünkü gecenin siyahına bürünmüş panter bana doğru yaklaşıyordu."

"Am fost viu în trecut, dar mă sting în prezent." Geçmişte canlıydım, ama şimdi sönüyorum. Seneler önce patlayan yanardağdan çıkan lav, "Pe scena vieții, actorii și-au schimbat rolurile." Hayat sahnesinde oyuncular rollerini değiştirdi. Şimdi... Geçmişi yanan avcı,yakan ise av. Sonlandı ikinci yarı.Hikayenin aslı ikinci yarıda saklı.Üstünde güneş batmayan ülke bilmez karanlığı.Kukla gülümser ama yaşamaz.Yönetmen koltuğunda değilsen o hikaye senin olmaz. Ve de hokkabazdan kaçarken kucağına düştüğün bir hilebaz. Kaderin doğmadan yazılır.Hayat,hiç doğmamış olmayı diletecek kadar acımasızdır.Karanlık,küçük bir kızın ışığını soğuracak kadar alçaktır. "BU MASALDA KALPAZAN,KALBİN İÇİN TOPRAK KAZAN!" HOŞ GELDİNİZ!

"Kalemimden hiç mi neşe damlamaz hep mi gözyaşları reva görüldü satırlarıma diye düşünürdüm.Sonra anladım ki insan yüzünde tebessüm oluşturan hisleri tatmadan yazamıyor o hisleri,bilmiyor çünkü...Gitmediğin bir şehrin meydanını tarif edebilir misin?Hiç yemediğin bir yemeğin tadını bilebilir misin?Sevilmeyi hiç tatmadan onu yazabilir misin?Benim kalemimden yalnızca sevmek dökülürken,sevilmenin boynu hep bükük.Yürüdüğüm yollara dökülen güller değil,gözyaşlarımın olduğu mendiller." Bizi aynı mahallede büyüyen çocukluk arkadaşları zannediyorlar oysa ki; Birimiz Delik'in lideri Birimiz kafes dövüşçüsü Birimiz biyolojik silah uzmanı Birimiz kimyasal silah uzmanı Birimizin soyu hepimizden koyu Ama burası bir maskeli balo ve biz ise onun sahte yüzleriyiz... Avenoir evrenine hoş geldiniz,burada geçmiş;aslında hiç geçmemiş. Yayınlanma tarihi: 26.03.2025 Tüm hakları saklıdır.

"Бриллиант упавший в грязь, всё равно остаётся бриллиантом. А пыль,поднявшаяся до небес, так и остаётся пылью... " Yani "Çamura düşen bir elmas hala bir elmas olarak kalır. Ve gökyüzüne kadar yükselen toz ise, toz olarak kalır ... " Kalbim;çamura bulanmış,parçaları çamurun içinde üzerine ışık vurdukça renkli yansımalar oluşturan bir elmas.O kalpteki güzel hisler de umutlar da üzerine saniyelik vuran ışık kadar can bulup ardından tekrar dönüyor hissizliğine. Kalbin kapısına dayanmış iki adam;biri dışarda,biri içerde.Biri girmek için çabalıyor,diğeri çıkmak için. "Ne bir sığınak ne bir yuva ne de bir liman olabilirim sana çünkü yaşadığımı hissettirecek kadar bile atan bir kalp bırakmadılar bana..."

"Ormanın derinliklerindeki bir evde, iki yabancıyla kar dinene kadar mahsur kalmıştım. Ama hiçbir fırtına, onların karanlığından daha tehlikeli değildi." Defne, arkadaşıyla çıktığı araba yolculuğunda, kar fırtınasından dolayı kaza yapar. Defne hayatta kalma mücadelesiyle sığınacak bir ev bulur ama orada iki adamla kar dinene kadar aynı evde yaşamak zorunda kalır. Ama işler hiç de sandığı gibi gitmeyecektir. Bu iki adama tutsak kalacaktır.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Dudakları bir boşlukta dudaklarımla birleştiğinde, bedenimi yükseltip ona tıpkı onun gibi karşılık verdim. Öpüşmek güzeldi, unutturuyordu bir şeyleri. Tutuşmuş dudaklarımızın kör bağını çözen o olduğunda, geri çekilip yeniden, karanlığın ortasında ışıldayan gözlerimin içine baktı. "Tüm bunları yarın sabah unutacaksın." Başımı hızla iki yana salladım, unutmayacaktım. "Unutmayacağım." Hafifçe güldü, onu ilk kez böyle görmüştüm. Ve işte o an, karşımdaki adamın ruhunda yanan ateşi cennet sandım. Çatılmış kaşlarının gizlediği gözleri, salondan içeri sızan zayıf rengârenk ışıkların altında tutkuyla parlarken, "Çok güzelsin..." dedi, sanki bunu kendisine de itiraf edermiş gibi. Dudaklarım hafif bir kıvrılmayla kasıldığında, ona söyleyecek hiçbir şeyim yoktu. Saniyeler içerisinde, benden onay dahi istemeden erkekliğini hızlı bir hareketle içime ittiğinde, canım o kadar yanmıştı ki, dudaklarımın arasından, canımın ne denli yandığını gösteren acı dolu bir feryat döküldü. Feryadımın ardından bir soluk süresi kadar duraksadı yalnızca. Hareketleri anbean hızlandığında ise, kendi kendine, nefes nefese mırıldanmaya başlamıştı. "Çok darsın ve bu mükemmel... Harikasın." Sözleri sonrasında, içimde ilk kez, ruhu her ne kadar karanlıklarda olsa da, kırılmış kanatlarıyla gökyüzündeki aydınlığa uçmayı düşleyebilecek kadar iyileşmiş bir kadının varlığını hissettim. İlk kez.

"Küçük bir kız çocuğu gibi bana kafa tutuyorsun.. Ama bedeninin bana verdiği tepkileri görmekten deli gibi kaçıyorsun.. Söylesene Lillian, beni kışkırtmaya çalışıyor olmaktan hiç korkmuyor musun?" "Ben küçük bir kız çocuğu değilim!" dedim dişlerimin arasından hızla söylenerek. "Ayrıca bedenimin verdiğini düşündüğün tepkileri üzerine alınmasan iyi edersin. Ben sadece insanlara açık bir yerde birinin böyle bir durumda bizi görecek olmasından endişeliyim o kadar. Ve sorduğun soruya gelecek olursam da HAYIR! senden korkmuyorum!" Dudaklarına çarpan nefesim ile gözlerimi diktiğim bakışlarına büyük bir cesaret patlaması ile karşılık verdim. Francesco ise aldığı cevap karşısında biraz bocalasa da kendisini çabuk toparlamış ve bakışlarını gözlerimden çekerek başını boyun boşluğuma doğru indirmişti. Sağ omuzuma eğdiği başı ile dudaklarını varla yok arası bir dokunuş ile hassas etime değdirdi. Tenime değmesiyle birlikte ateşe değiyormuşcasına yanan bedenim kasılmaya başladı. Kapadığım göz kapaklarım ile gelecek olan hamleyi beklerken dudaklarını hafifçe boynuma sürttüğünü hissettim. "Haklısın" dedi kaynama noktasına gelen yakıcı nefesi ile hassas etimi yalarken. "Sen küçük bir kız çocuğu değilsin.. Haksızlık ettim, affet beni" küçük bir dokunuş tekrar boyun boşluğumda can bulduğunda nefesini bu kez kulağımın hemen altında hissettim. "Sen.. Küçük bir kız çocuğunun masumluğunu bile taşıyacak kadar tehlikeli bir kadınsın. Öyle ki hakimiyetimin altına aldığımı zannettiğim beden seninki olması gerekirken, hareket etmeni bile ellerim yardımıyla kısıtlıyorken, aslında bana hükmeden sadece sensin.." ıslak bir öpücük tenimi yalayıp geçerken dokunuşunun verdiği sızı ile kasıklarımda çoğalmaya başlayan bir alev topunun varlığını hissediyordum. "Benim masum ama tehlikeli kadınım.." 🍷🍷🍷