Başını hafif salladı. Onay. Masasına geçti. Önünde bir dosya vardı. Dosyanın üstünde tek bir kelime yazıyordu: SANCAK Gözlerim bir saniye o kelimeye takıldı. "Yarından itibaren üs düzeninde değişiklik olacak." dedi. Sessiz kaldım. "Sancak' Timi buraya gelecek." İşte o an içimdeki merak netleşti. Sancak. İsmini duymuştum. Saha başarı oranı yüksek. Riskli operasyonlarda kullanılan, agresif taktikleriyle bilinen bir tim. Liderleri... David Kaya Barlas. Lakabı: Sancak. Baş Komutan devam etti. "Geçici değil. Belirsiz süreyle birlikte çalışacaksınız." Birlikte. Bu kelime önemliydi. Aynı üs içinde olmak başka, operasyonel entegrasyon başka. "Ortak eğitim. Ortak tatbikat. Gerekirse ortak saha görevi." dedi net bir şekilde. "Anlaşıldı komutanım." Sesim sabitti. İçimdeki düşünceler yüzüme yansımadı. Baş Komutan gözlerimin içine baktı. "Bu bir test değil, Sivri. Bu bir hazırlık." Hazırlık. "Bölgedeki hareketlilik artıyor. İki elit timi ayrı ayrı kullanmak yerine entegre etmeyi planlıyoruz." Bu demek oluyor ki... büyük bir şey geliyor. "Komutanları David Kaya Barlas. Disiplinli. Soğukkanlı. Ama..." hafif bir duraksama oldu, "kendine güveni yüksek." Kaşım neredeyse fark edilmeyecek kadar kalktı. "Benimle problem yaşar mı komutanım?" dedim düz bir tonla. Baş Komutan hafifçe gülümsedi. "Ya çok iyi anlaşacaksınız... ya da birbirinizi zorlayacaksınız." İçimden geçirdim: Zorlanmak sorun değil. Kontrol kaybı sorun. "Üs içinde otorite karmaşası istemiyorum." dedi sertleşerek. "İki lider de üstün rütbeli. Ama bu bölgenin sorumluluğu sende, Sivri." Bu cümle netti. Saha benim. Ama paylaşılacak. Bu hoşuma gitmedi mi? ... Emin değilim. Özgürlüğümü seviyorum demiştim ya. Kontrol alanımı da severim. Baş Komutan dosyayı bana doğru itti. İçinde tim listesi vardı: David Kaya Barlas. Ravin Okay. ...

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.