Herkesin hakim olduğu karışan bebekler hikayesidir. 20 yıl sonra öğrenilen gerçek ve aksanın hayatına dahil olucak ailesiyle yaşayacağı durumlara bakalımmm İyi okumalar~

Gerçek ailem temasını işleyen fakat klişelerden uzak, yetişkin içerikli bir kurgudur. Bir sabah vakti telefonuna düşen bir mesaj ile yirmi bir yıldır yaşadığı hayatın yalan olduğu şüphesi ile karşı karşıya kalan Burçe Melinda Koraltan, bu şüphenin kendisini ele geçirmesine izin verecek miydi yoksa kendi güvenli alanı olan ailesine mi sığınacaktı? İçine düşürüldüğü oyun hakkında hiçbir fikri yoktu ama yaşananlar onu da ilk hâliyle bırakmayacak ve oyunun bir parçası hâline getirecekti. Peki, geçmişin yarattığı bu sarsıcı oyun kim veya kimleri etkileyecekti? Bu soruların cevaplarını ve hikayenin tamamını öğrenmek için sizleri satırlarımın arasına davet ediyorum!

Bu Demirdağların aile olma hikayesi. 16.12.2020 Kitabın tüm hakları bende saklıdır. Çalıntı ve alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır. (Bölüm sayısı yanıltmasın lütfen çünkü kelime sayısı fazla değil ❤)

Gerçek Ailem. "Kalbi atmaz ama nefeste almaz, Gözlerini açmaz ama yüreği de susmaz, Ruhu hiç kanamaz ama ağlamayı da bırakmaz, Başını çevirip onlara bakar ama gerçek ailesinden haberi olmaz..." Ben Günce KARA, bir kere bile gülemeyen ama kendi derdine de dert demeyen bir insanım. Kalbim kırıktır ama ruhum derli topludur benim, gözüm yaşlıdır ama yerindedir merhametim. "Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim." Günce KARA. -.- Not: Esinlenilme ya da çalınma durumunda yasal işlemler başlatılacaktır. Kitaba saygı duymanızı rica ederim. :)

"Abi mi?" dediğimde, "Abiler daha doğru olur." dedi Aslan Bey beni düzelterek. "Kaç tane abim var ki?" En fazla kaç tane abim olabilirdi? Bir, iki, üç? Başak Hanım, "Beş abin var canım," dediğinde dehşetle yüzüne baktım. "N-ne!" Beş tane abi mi! Başlangıç: 15 Temmuz 2025 Bitiş: ******** Gerçek ailem kitabıdır. Küfür ve argo içerir. Alçin Elis GÜVEN mi demeliyiz yoksa Alçin Elis AZİZHAN mı? Alçin Elis on altı yaşına kadar ailesinin türlü türlü şiddetlerine, işkencelerine maruz kalmış bir kızdır. Ailesinin ona yaptıklarından bıkan kız sürekli kaçar. Ailesinin üvey olduğunu öğrenen Alçin Elis gerçek ailesiyle tanışır. Ailesinin gerçek olmadığını, gerçek ailesinin ise varlıklı, ülke de nam salmış, Mardin'de büyük AZİZHAN aşireti olduğunu öğrendiğinde hayatı tepetaklak olmuştur. Alçin Elis deli dolu, hayatı, yaşamayı seven on altı yaşında genç bir kız. On altı yıl boyunca bir yalanla büyümüş olan Alçin Elis öz ailesine alışabilecek miydi? Alçin Elis Azizhan'ın hayatına hoş geldiniz... Azıcık dram. Bolca eğlence. Bolca aksiyon. E aşk olmadan olur mu? Olmaz. Bir tutam da kaos. Daha ne olsun ki???? Benimle yeni bir evrene var mısınız??

Daha çok küçükken ayrılmak zorunda kalmışlardı. Düştüklerinde kaldıracak bir el yoktu, onların hayatında. Düşünce ayağa kalkmayı öğrenmişlerdi; deneyerek, acı çekerek ve pes etmeyerek. Mert, Kuzey ve Zeynep küçük yaşlarda ailelerini kaybederek, kimsesizliğin ne demek olduğunu bile bilmeden, yaşayarak öğrenmek zorunda kalmış üç kardeşti. *** Her zaman aile eksikliği ile yaşamıştım. Anne ve babam olmasada abilerimin olduğunu öğreniyordum. Bu iyi bir şeydi. Mutlu olmalıydım. Ama mutlu olmaktan ziyade tedirgin hissediyordum. Kendime mutluluğu yakıştıramıyordum belli ki. Neden normal bir insanın yapması gerektiği gibi boyunlarına atlayıp, abim oldukları için ne kadar şanslı olduğumu söyleyemiyordum ki sanki. Çünkü ben duygularını içinde yaşamaya alışmış, dışa vurmaya gerek duymamış, kalabalıklar içinde yalnız olan ve her hareketinden çekinen bir insandım. Böyle olmak istemiyordum. Ama demekle olmuyordu ki. Keşke her şey göründüğü kadar kolay olsaydı.

Hatırlamak bir lütuf, unutmak ise bir lanet. Ama bazen öyle anlar olur ki, en ağır yük, hatırladıkların olur. O zaman, hafıza kaybı bir lanet olmaktan çıkar ve en büyük armağana dönüşür. Unutmak, aslında ruhunun okyanusunda boğulduğun anılarını silerek seni hayata yeniden doğuran bir fırtınadır. Ve sen, o fırtınanın ardından, yepyeni bir sahile vuran dalga gibi, ne geçmişten bir iz ne de gelecekten bir korku taşırsın. Sadece anın sonsuzluğunda, tertemiz ve hafif, özgür bir şekilde var olursun ve boşluk içinde yaşarsın. Belki de asıl hayat, tam da o boşlukta, yeniden inşa edilen o kimlikte gizliydi. Kim bilir, belki de unutmak, yeni bir sen yaratmanın en acı ama en doğru yolu olurdu. Bir şarkı çalar, melodisi tanıdık gelir ama kelimeler yoktur zihinde. Bir koku geçer burnunun ucundan, kalp hızlanır ama nedenini bilinmez. İşte hatırlamamak, tam da budur: Kalbin bildiğini aklın unuttuğu bir sessizlik.

Liva Marsel.

Leyla 21 yaşında disiplin, otorite ve katı kurallar ile büyümüş genç bir kız. Fakat yıllar önce doğumda karışmıştır ve şimdi gerçeklerin ortaya çıkması ile yeni bir hayata başkayacaktır. Hem de hiç alışık olmadığı bir hayat. Peki ya bu karıştırılma gerçek mi yoksa planlı mı. Sizce bu işin içinde bir iş var mı? Kim bilir?

Benim bildiğim tek hayat, 14 yıl boyunca yaşadığım ve gerçek sandığım ailemin gölgesiydi. Babamın öfkesi... ve yaptıkları... Vücudumun her köşesi, özellikle sırtım, onların izleriyle doluydu. O zamanlar bunu neden hak ettiğimi anlamaya çalışırdım; ama hiçbir mantık, yaşadığım acıyı açıklamaya yetmezdi. 14 yaşımda beni yurda bıraktılar. İlk başta korkmuştum; ama bir yandan da rahatlamıştım. En azından artık bir yerde zorla tutulmuyordum. Yurtta kendi küçük dünyamı kurdum: kitaplarım, pencereden yıldızlara bakışım ve sessizliği... Burada en azından nefes alabiliyordum. Ama 16 yaşımda her şey değişti. Gerçek ailem ortaya çıktı. Abilerim, ikizim... Onlar beni görmek istediler, ama ben onlara inanmak istemiyordum. Çünkü ilk bakışta önyargılıydılar. Ben, onların sıcak kucaklamalarını beklerken, aslında şüphe ve mesafe vardı. Her adımda geçmişimin acısı, yeni ailemin beklentileri ve içimdeki öfke arasında sıkışıp kalıyordum. Kimse anlamıyordu... belki de yıldızlar hariç. Onlar hep yanımdaydı, sessizce fısıldayan tek dostumdu. Ve işte o gün, kapımın önünde durduklarında, derin bir nefes aldım. Her şeyin yeniden başlaması gerekiyordu... ama bu sefer kendi kurallarımla.