İntikamın laneti Cihangir'in ruhuna bir veba misali çöktüğünde, Cemre'nin masumiyeti yutulması gereken bir zehir gibiydi. Yılların biriktirdiği adalet arzusu, Cihangir Arslan'ı düşmanının yuvasına saklanmış en kıymetli parçasına, Cemre Başaran'a sürükledi. Artık Cemre'nin avuçlarında babasının günahlarının bedeli vardı. Bu günahlardan örülmüş duvarların ardında kaderiyle baş başaydı. Cihangir'in intikamı, Cemre'nin nefretine çarptığında kader ikisini de aynı uçuruma sürükleyecekti. İkisinin de vazgeçmeye niyeti yoktu. Biri adaletin soğuk ağırlığını, diğeri ise yılların biriktirdiği öfkeyi taşıyordu. Cihangir'in tek istediği; içindeki boşluğu, intikamın soğuk tadıyla doldurmaktı. Ve işte o an geldiğinde; ne adaletin ne de aşkın sınırlarını bilen bu iki ruh, kendi karanlıklarında birbirlerini yok etmek veya yeniden var etmek arasında bir seçim yapmak zorunda kalacaktı.

"Öldürün o zaman." Duyduğum sert ve soğuk sesle irkildim. Sanki normal bir şeymiş söylüyormuş gibi bir çırpıda söylemişti. Bunların bana yardım etmelerini beklerken daha tehlikeli çıkmışlardı. Ölüm emri verilen adama bakıp vicdanımın sesine engel olarak usulca geldiğim yoldan geri döndüm. Yanlarından birkaç metre uzaklaşmışken bir silah sesi duydum. Bağırmamak için kendimi tutarak korku dolu gözlerimi adamlara çevirdim. Az önce ölüm emri verilen adam başından akan kanla yerde cansız bir şekilde yatıyordu. Diğerleri de başında hâlâ bir şeyler konuşmaya devam ediyorlardı. Yerdeki ölü adama bakıp kaldım. Hiç acımadan, bir saniye bile düşünmeden öldürmüşlerdi adamı. "Sen de kimsin?" Birinin beni fark etmesiyle hepsi bir anda bana döndü ama ben sadece az önce ölüm emrini veren adamın soğuk gözlerine baktım. "Ben şey..." Sustum. Söyleyecek bir şey bulamadım. Karanlıktan dolayı yüzlerini net olarak göremedim. "Sen ne?" dedi, bana doğru bir adım attı. Eş zamanlı olarak geri gittim. Bir saniye olsun bakışlarını benden çekmezken yutkundum. "Ben hiçbir şey görmedim." Tek kaşı kalktı. "Bizi mi izliyordun?" Korkuyla birkaç adım daha geri gittim. "Öyle bir amacım yoktu." Yine bana doğru bir adım attı. Korkudan tüm bedenim titremeye başladı. "Ne amacın vardı?" Cevap vermek istedim ama söyleyecek bir şey bulamadım. Tek istediğim şey şu an buradan kaçıp gitmek. Gözlerim adamın elindeki silaha kaydı. Bu daha çok korkmama neden olurken daha fazla durmanın bana bir faydası olmayacağına kanaat getirdim ve koşarak yanlarından uzaklaştım. "Yakalayın şunu!" Arkamdan bağırdı. Bunu duymak daha hırslı bir şekilde koşmama neden oldu. Resmen başımdaki bela birken iki olmuştu. Koskoca ormanda bir mafyadan kaçarken bir başkasının kucağına düşmüştüm.

Nereden bilebilirdim babamın ve abimin ödemediği borcu almak için gelen mafyanın benim hayatımın dönüm noktası olacağını?

Zengin güçlü tüm yer altı ve yer üstünün korktuğu sinir hastası bi mafya . Yiğit Kılıçer Onun tam tersine her zaman neşeli eğlenceli iyi kalpli bi kız. Melike Kandemir Ya bu herkesin korkulu rüyası olan mafya daha ilk görüşte aşık olursa .

Bilinmeyen numara: Emanet hazır mı? (14.05) Siz: Kaç santim lazımdı? (14.07) Bilinmeyen numara: 32 santim olması gerek siz beni nerenizle dinliyorsunuz siktiğimin herifleri. Siz: O kadar büyük emaneti nereden bulayım?

Sadece kurtulmak istiyordum bu adamdan yıllarca zaten işkence görmüştüm ama daha ne istiyordu?...

bilinməyən nömrə :mahnının səsini ala bilərsən? zəhmət olmasa? -yox bilinməyən nömrə:insan kimi soruşdum? -ala bilirsən gəl al ✊ Ya sataşdığım alt qonşum Azərbaycanın ən təhlükəli şəxslərindən biri olarsa?

İnci Malikova'nın tek hayali kendi moda evini kurmaktı. Hayatını çizimlerine, tasarımlarına ve hayallerine adamıştı. Ta ki Cahan Sancaqdar hayatına girene kadar... Bir gecede her şey değişti. Özgürlüğü elinden alındı. Hayalleri yarım kaldı. Ve kendini, nefret ettiği adamın dünyasında buldu. Cahan Sancaqdar onun için aşk değildi. Bir kabustu. Ondan korkmuyordu. Ondan nefret ediyordu. Ama ne kadar uzaklaşmaya çalışsa da, Cahan'ın peşini bırakmaya niyeti yoktu. Çünkü Cahan çoktan kararını vermişti. "Benden ayrılman artık imkansız." Bir tarafta hayalleri... Diğer tarafta karanlık bir adam... Ve ortada, kaçmaya çalışan bir kız...

Ece 17 yaşında lise 3'e giden bir kızdı annesini daha çok küçükken kaybetmişti Ece'nin babası karısı öldükten sonra Ece'yi suçlayıp duruyordu ve karısı öldükten sonra başka bir kadınla evlendi kadının Ece'den 1-2 yaş büyük bir kızı vardı üvey annesi ve öz babası Ece'ye hep şiddet uyguluyordu hep kötü davranıyorlardı .hayattan bıkmış olan Ece'nin hayatı bir gecede değişti bakalım Ece'yi neler bekliyor ;

"Canını yakmak istemem." dedi boğazımı biraz daha sıkarken. Canım acıyordu, nefes alamıyorum ama asıl korkum onun yüzündeki rahatlıktı... sakin ve ... mutlu... gözüküyordu...