❝Dört hafta sadece.❞ ජ Lina, hayatında ilk kez bir stadyuma adım attığında kalabalığın çığlıklarından çok, kalbinin fısıltılarını duydu. Galatasaray-Fenerbahçe derbisinde tansiyon sahada yükselirken, tribünde genç bir kız kayboldu. Kalabalığın ortasında yalnız kalan Lina'yı bulan kişi, takımın genç yıldızı Koral oldu. O gece sadece skor tabelası değişmedi. Bir telefon, bir arabayla yapılan yardım, birkaç kelime ve sonra sessizlik... Ama o sessizlik, ikisinin kaderini değiştirdi. Koral'ın göz kamaştıran sahası, Lina'nın kaybolduğu tribünlerde hayat buldu. Lina'nın kalbi, Koral'ın dokunmaya çekindiği en derin yerlerde kendine bir yer buldu. Ve belki de bazı maçlar, sadece sahada kazanılmazdı. Aşk, bazen bir derbinin ortasında başlar. Ve bazen bir telefonun unutulması, tüm hayatı arama sebebine dönüşür. ජ SONSUZ İHTİMALLER EVRENİ, birinci kitaptır.

Gazetecilik son sınıf öğrencisi Gün Aksa Alatan'ın hayatı, emniyet müdürü babasının suç örgütü liderinin peşine düşmesiyle büyük bir çıkmaza dönüşür. 'Katil insandı, suç şeytana kaldı.' Varlığı öğrenilen örgüt liderinin oğlunun çıkagelişi düzeni değiştirir. Dosyalar açılır, kader baştan yazılır. Genç kız, bir sergide karşılaştığı adamla, onun da dahil olduğu kör bir karanlığın içine çekilir. Yalanlar, seçimler, şüpheler ve biçilen roller... karanlıkta vaat edilir. Peki, karanlığın ömrü ne kadardır? •

"Bazen hayatın içinde kaybolmak, kendini bulman için en iyi fırsattır."

3 yıl önce ailesini bir yangında kaybettiği için küçük bir kasabada anneannesi ile yeni bir hayata başlayan Ada, çok güzel toparlayarak düzenli bir yaşama sahip olmuştur. Her şey güzel giderken bir gece hiç alakasız bir yerde, hiç alakasız birinin yanındayken duyduklarıyla tüm düzenli hayat yalanı başına yıkılır. *Mare Latince deniz demek. Bu kitap yetişkin içerik (Cinsellik, uyuşturucu, kendine zarar verme vb.) barındırır. * 18.9.23 TAMAMLANDI.

Dört yıldır aynı sınıfta olan ve birbirinden hiç hoşlanmayan Aral ve Vera okulun son senesi kendilerini okul adına bir yarışmaya katılacak beş kişilik bir grupta bulurlar ve aralarındaki nefreti bir kenara bırakarak alanlarında en iyisi olmak için birlikte çalışmaya başlarlar. Bu süreçte kimseyi yüz üstü bırakmamak için çok uğraşan Vera sadece çevresinden gelen ufacık bir destekle hayatına devam etmeye çalışmaktadır. *Atelofobi, kişinin kusursuz olamamaktan korkmasıdır. * 6.6.23 * TAMAMLANDI.

Gizli saklı oyunlar, düşmanlar ve savaşlar. Söylesene Nilüfer, Üç Vadi'de hiç saklanır mı sırlar? Kayla Ahu Tuna ailesini acı bir şekilde kaybettikten sonra Wattpad platformunda kendi hikayesini yazmaya başlar. İşler yolundadır ta ki yeni sıra arkadaşıyla tanışıp, kendini bir katilin hedefinde bulana kadar.

Kazandığı okul, onu mutlu etmesi gerekirken bütün kötü olayların içinde oldu. Dış görünüşü, Konuşması, Güçlü Duruşu, Çalışkanlığı, Bakışlarıyla göze battığı için miydi yoksa tüm bu olanlar? Kim bilir belki öyle, belki de değil! EZGİ'DEN MAYISA DÖNÜŞMESİ, ONU DEĞİŞTİRDİ Mİ? YOKSA İSTEDİĞİ VE EN BAŞINDAN OLMAK İSTEDİĞİ KİŞİ Mİ OLDU? Yepyeni bir kişilik.. Sil baştan yapan bir karakter.. Tam anlamıyla değiştiğini düşünen, MAYIS AKIM Değişmesine yardım eden Bir Yabancı, Arkadaşlık kurulmuş 7 kişi, En başından beri Aşık olan Gizemli Bir Kişi ve İçinden atamadığı Bir AŞK. BİR DEĞİŞİMİN, EN GÜZEL AŞK İZİ. •••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• "Sen içimdeki Karanlığı aydınlatan ışıksın" Dedi. zorlukla, onunda canı acıyordu. "Gitme lüt-lütfen" Dedi. Dolu gözleriyle gözlerime bakıyordu. Gözlerim beni dinlemeksizin akıyorlardı, ardından gök gürleyip yağmur yağmaya başladı. Gözlerimin yaşları yağmurla karışıp yok oluyordu. Tıpkı o gün beni öldürdüğü gibi. Ben kendimi kaybetmiştim onun yüzünden! "Güneş varken, ışığa ihtiyaç duymaz kimse." Dedim en soğuk sesimle. "Güneşi ne yapayım, Işığım sende kalmışsa?" Gözlerinden bir damla aktığında, zaman durdu benim için. "Ağlama sarıl bana" Demek istedim. Ama diyemedim. "Sen benim en güzel Gecemdin. Her gece seni düşünerek uyumam, her gece seni düşünerek uyuyamamam. Sen benim en güzel Sahnemdin. Sana bakarak, kahkahalarım, Ağlamalarım, Sevinçlerim, Mutluluklarım, Hüznüm. Şimdi düşünüyorumda gerçekten kendimi hiçe saymışım senin yüzünden. Sana bu yüzü unutma demiştim! Sen, sen Ezgiye aşık oldun Meriç Soyal. Ben o kızım. Üzgünüm."

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?

Gökyüzü Kaderi, Gençlik Serisi'nin ilk kitabıdır. Onları yazarsın sonra karşına çıkarlar. Çantamdan kitaplarımı çıkarırken masamda bir varlık hissettim. Yanıma döndüğümde yine onu gördüm. Ne işi vardı benim sınıfımda? Başka yerde oturacak sıra yokmuş gibi sürekli karşıma çıkıyordu. "Yerime oturduğunun farkındasındır umarım." Her zamanki o küstah sırıtışını yüzüme bıraktı. "Boştu. Oturdum. Bir sorun mu var?" Bıkkın bir nefes verip kitaplarımı masaya gelişigüzel bıraktım. Tam o anda fark ettim. Kıvırcık siyah saçları... küstah ve kendinden emin tavrı... Yazdığım kurgudaki başrole ürkütücü derecede benziyordu. Kendimi tutamadım. "Sen... yazdığım hikâyedeki başrole benziyorsun," dedim aniden. Gülmesini, hatta dalga geçmesini bekledim. Ama sadece hafifçe gülümsedi. "Belki de," dedi sakin bir sesle, "senin yazdığın gerçeklik benimdir." "Nasıl bu kadar rahatsın? Seni kovmak için her şeyi denedim." Sırıtışı yumuşadı. "Ayın ışığı vardır," dedi. "Ama o ışık aslında güneşten gelir."

Ölmek insanı mutlu eder miydi? Ben hiç ölmenin mutluluk getirdiğini görmemiştim, ölüm hep acı getirmez miydi? Ölüm acı getirirdi, acıların son bulmasına neden olmazdı. Ama bu herkes için aynı mıydı? Milan Yağızer için aynı değildi, o ölmek için uçurumun kenarına gitmişti. Onu o uçurumun kenarından indiren, hayatını kurtaran kişi ise okuluna yeni nakil olan Denef Sancak'tan başkası değildi. Kalp hastası olduğunu öğrendiği gün iyi hissetmek için gittiği uçurumun kenarında intihar etmeye çalışan çocuğun, nakil olduğu okulun çete liderlerinden biri olduğunu bilmiyordu. Denef Sancak'ın hikayesi her şeyin bittiğini sandığı anda başlamıştı, Milan Yağızer içinse hayatının bittiğini sandığı yerde hayat bulacaktı. Uçurumlar her zaman son olmazdı değil mi? Uçurumun kenarı Milan ile Denef'in başlangıcı olmuştu. Hikayeler nasıl başlarsa öyle devam ederdi, onların hikayesi uçurum gibi olacaktı. "Atmayı bırakmak isteyen kalp, ölmek isteyen bedene can verebilir mi? Yoksa ölmek isteyen beden, kalbe yük mü olur?"