"Ünlü oyuncu Ada Göktan'ın yeni dizisinde partnerinin Özgür Ozan Özaltan olacağı konuşuluyor. Bir buçuk sene önce ilişkilerini noktalayan ikiliyi yoksa yeni bir başlangıç mı bekliyor?" Kırık kalpler, yarım kalmış hikâyeler ve eskimiş bir defter. Plakçalarda dönüp duran o şarkı. Geri gelmeyen anılar, üzeri kapatılamayan yaralar, acı kahkahalar, kavgalar ve didişmeler... Ada Göktan, yürüdüğü her yolu kendi sahnesine çevirmiş bir kadındı. Işıklar onun üzerinde durur, ayağını bastığı yer daima zirve olurdu. Özgür Ozan Özaltan ise en dipten gelen, içindeki oyunculuk ateşine sarılarak yolunu aydınlatmış bir adamdı. Ada'nın doğuştan sahip olduğu ışığı kazanabilmek için türlü mücadelelerden geçmişti fakat dişiyle tırnağıyla kazıyarak ulaştığı noktada yaptığı bir hata, kariyerini düşüşe geçirmişti. Daha önce aynı projede rol alıp birbirlerine aşık olan ikili, ayrılıklarının ardından hiç yan yana gelmemişti. Fakat onlar için yazılmış bir senaryo, işleri epey değiştirecekti.

"yavru Ceylan'a sığınmış katil kurt..." "...ya o katil sensen? Yavru ceylan... kendi korkundan kaçarken dişlerini başkasına batıran? Belki de aynaya bakmaktan ürktün, Masumiyet sandığın şey Yalnızca titreyen bir sessizlikti. Kurt, açlığını Kader diye fısıldadı, Ceylan, yarasını sevgi sandi. Biri hayatta kalmayı öğrendi,Diğeri ise affetmeyi... Orman seni sakladı, ama gece her şeyi Hatırlar. Ceylan kurda sığındı, çünkü kendi içindeki kurttan kaçıyordu."

Dönem kurgusudur. Yaşantı biçimi olarak şu anki hayatınıza uymayacağını hesaba katarak okumaya başlayın. &&& Her şey zorla evlendiğim, benden yaşça büyük adamla annemi yakaladığım da başlamıştı. Hayatımın alt üst olduğunu fark ettiğimde, elinden tuttuğum bebeğimle beş parasız kapının önüne bulmuştum kendimi. Hava durumu ise hiç bana yardımcı olacak gibi değildi. O kapıyı hiç açmamayı dilerdim oysa ki. En azından bebeğim için. O anda amacım yalnızca kocam ve adamları beni yakalamadan tren garına yetişmekti. Şehrin en köklü beylerinden birinin evinde iş bulmak tahmin ettiğim bir şey değildi. Hayatımın aşkını bulmak ise, aklımın en ücra köşesinden dahi geçmemişti. Bahtsız kaderim bana en güzel oyununu oynamış, gerisini akışına bırakmış olmalıydı. Sürprizler, hayatım boyunca yaşamadığım hoş hadiselerden ibaretti. Lakin içimden bir ses, geri kalan hayatım boyunca peşimi bırakmayacaklarını söylüyordu. Ben Firuze, cam kırığına dokunur gibi yaşayan, her nefeste biraz daha eksilen bir kadınım. Gözlerimdeki yeşil, yüreğimdeki hüzünle çoğu zaman birbirine karıştı. Bana kalan tek şey, yüreğimin susturamadığı şarkılar ve kaderin bana yazdığı bu acımasız hayat olmuştu. Ta ki yeni bir hayata adım atana kadar.

Kaderin cilvesi kayıp ruhları bir araya getirmeyi severdi. Her şey geçmişinde başarısız bir denek olan Almira'nın, en yakın arkadaşı Malia'nın ölümünün ardından ondan kalan tek emanete bakmak için Amerika'ya gelmesiyle başlar. Babasının eski ortaklarından Turhan Kaymaz'ın oğlu Çağlar Utku Kaymaz da arkadaşı Malia'nın ölürken ondan tek isteğini yerine getirmek için oradadır. Yakın zamanda eşini kanser dolayısıyla kaybeden Çağlar, kendini Malia'nın emanetine, oğlu Poyraz'a adar. Poyraz henüz iki aylıkken aralarına katılan Almira; başta yabancı olduğu bu hayata adapte olma konusunda zorlansa da hayat, Almira'dan alacakları için hazırlanıyorken aynı zamanda da verecekleri için de uygun zamanı kolluyordur. Hayatına ansızın giren genç kıza alışma konusunda çekinceleri olan Çağlar için ise kaderin yepyeni planları vardır. "Geçmişinde ne olduğunun bir önemi yok Almira, bu hayatın bana çok fazla can borcu var. Şimdi artık ödeme vakti geldi, seni de kaybetmeyeceğim."

"Kız Hayat Annenler gelecek mi yarın ki düğüne?" Ay yoksa... Alp evleniyor da benim mi haberim yoktu? "Kimin düğünü abla?" diye sordum, tereddütlü çıkan sesime içimden küfür ederek. Eşarbının alnını düzeltip güldü babaannemin eski kiracısı olduğunu hatırladığım maviş gözlü teyzem. "Kız kimin olacak, Alp'lerin işte." Ay durun! "Kız Fatoş! Yan-" diye konuştuğumda cümlesini kesen Fatoş ablanın yanındaki kadın oldu. "Kız bu Cihangir değil mi?" Kimi diyordu bunlar? Başımı çevirirken düştüğüm için ağrıyan boynumla dudaklarımdan 'ah' nidası çıksa da kim olduğuna bakmadan da bilirdim de geri kalamazdım işte. Abimin biricik arkadaşı Cihangir'i diyorlardı. "O, o. Baksana nasıl boylu poslu gız!" Kucağında torununu gezdiren bakkalın karısı Nuran abla sözlerini sürdürdü. "Öyle öyle. Pek bi' çalışkan maşallah. İdeal koca adayı işte!" Adamın uzun boyundan olsa gerek sesinden, nefesinden önce, hakkında çıkan laflar önden geliyordu. Erkek olmasına rağmen çizilmiş gibi bir yüze sahipti. Hani derler ya Allah özene bözene yaratmış diye. Vallahi öyleydi. Kalem gibi çizilmiş biçimli olan kavisli kaşları, birbirine tam ölçülü ne kalın ne ince dudaklarıyla dergilerden çıkmış gibi havası vardı. ... Ağaç kabuğu ailesine hoş geldin değerli okuyucu umarım keyifle okursun🏵️

Eyüp aniden ortadan kaybolduğunda başlar Nehar'ın arayışı. Her kapıyı çalar eşini bulmak için. Bu arayış şimdiye dek rastladığı en büyük imtihanı olur. Üstelik yalnız da değildir, bakması gereken küçük bir emaneti vardır. Yavaş yavaş değil, birden değişir hayatı. Olguları, fikirleri, davranışları ve hisleri güvendiği insanların hareketleriyle yeniden şekillenir. Tüm dünya mı düşman, her yeni doğan gün mü eza? Yok mu bu imtihanların bir hakikati? Nehar Eyüp'ü ararken kendini bulur, işte bu zamanla olur. Yaşadıklarını tartacağı, insanın dünyaya gönderiliş sebebinin anlatıldığı, sorularını cevap veren bir kitap eline geçer. Dünyalık muhabbetlerin yerleştiği kalplerin halini de hakiki dostun tesellisini de görebilmektedir artık. Eyyûb'u da hatırla. Hani o Rabbine: "Hastalanıp sıkıntıya düştüm. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin!" diye yalvarmıştı. (Enbiya 83) **** Mazinin tatlı meltemini geride bıraktığımızı ve bir kasırganın içinde olduğumuzu hatırlatan şey, bahçede başını kaldırıp bana bakan annemdi. Sahi kaç Cuma geçmişti de ben Eyüp'ü camiye uğurlayamadığım bir öğlen vaktinde bulmuştum kendimi? Annem sanki anlamıştı bir rüyadan irkilerek uyanışımı. Gözlerinde hiç görmek istemediğim bir acıma vardı. Öylece havaya kaldırdığım elim tülü bulurken sertçe çektim ve odanın köşesindeki koltuğun üzerine oturdum. Kaç Cuma geçmişti de fırtınalar benim gülüşlerimi taşıyıp götürmüştü karanlık ormanlara? 25 Ağustos Perşembe 2022 ilk yayın tarihi

Bütün yollarımın sonu sana çıkacaksa, hangi yolu yürüdüğümün bir önemi var mı?

Massachusetts'in orman yolunda gece vakti benzinliğe giren Alâ hayatı boyunca unutamayacağı bir cinayete tanık olur. Bir genç kızın çığlıklarına yetişen Alâ Serelina, Harvard Üniversitesinin profesörü ile katil avlamak zorunda kalırlar. Yaktıkları cesedin kalıntıları ise onları hiçbir zaman rahat bırakmayacak bir gelecek vadeder.

Esselamu aleyküm ve rahmatullahi ve berekatuhu akhiler uhtiler ve diğer okuyucular! . Bu hikaye bir genç kızın hikayesidir, kendisi bu modern yüzyılda dinî bütünlerine ve değerlerine sadık kalmak isteyen, almanyada yaşayan bir kızçedir. . Benim adım Sare ve ben inançlı bir Mümineyim. Bu da benim hikayemdir... --Hikayeden bir kesit-- (Almanyada bir ara sokakta akşam vakti yürüyen bir genç kız) Dar sokaklardan yürüyordum. Olabildiğince kuytu ve sessiz olan geçitlerden uzak durmaya çalışıyordum. Akşam namazı vakti girdiği için acele ediyordum. Aniden arkamdan gelen sesleri duymuştum, erkek sesleriydi. "Oğlum salaksın her halde?! Nargile bar'a gitmem. Herşeyden önce bu gece..." Arkadaşı cevap vermişti ama saniyeler içerisinde sessizlik hakim olmuştu. Neredeyse umutsuz bir şekilde cami sokağına girdiğimde ayak seslerini duymuştum, git gide yaklaşan o ayak seslerini. İçimden şu duayı sürekli ediyordum: "Allahım'ım, senden, onların önünü kesmeni, istiyoruz. Onların verecekleri zarardan sana sığınıyoruz." Ve sonrasında kasılıp yumruklarımı sıkmıştım... . . Dua için kaynak: Ebû Dâvûd, Vitr. 30 . Kitap fragmanı YouTube'da: "Ahiret eşim ol" Başlangıç: 30 Mart 2020, Son: muhtemel yaz 2021 Kategori başarıları: 21.04.2021 #1din 08.07.2022 #1 Sünnet #1 Risale #2 Ayet #2 Hadis #2 Peygamber

3 Milyon okunmayla şimdi yeniden Wattpad'de. ....... Bu Demir yürekli Yusuf ile ürkek yürekli Erva'nın hikayesi. Demir annesi gittiğinden beri Yusuf yanını kaybetmişti. Öfke ve nefret sanki anne karnında kalbine yerleştirilmiş gibi her yanını kuşatmıştı. Kalbi intikam hırsıyla buz kesmişti. Soğuktu artık Demir. Annesi'nin oğlu değildi. Zaten onu yola getirecek, ona doğruyu gösterek anneyede sahip değildi. Şimdi eceline, annesine gidene kadar, onun rahat uyumasına yardım edecekti. Kararmış kalbi daha fazla ne kadar kararabilirdi? Onu bu hale insanlar getirmişti.... *************** Erva; Hayatı seccade ve kalemlerinin arasında gidip gelen tertemiz bir kır çiçeğiydi. Onun gözleri asla tam açılmaz, dünyayı pembe gözlüklerle görmezdi. (UMUT SERİSİ 1) Her ne kadar farkında olmasa da imtihanların en zorunu yaşıyordu. Sabır dolu kalbi hiç bir sıkıntıya isyan etmiyor, mütevazı başı asla hiddetle dikelmiyordu. Tek sırdaşı kağıtları, kalemleri ve kumaşlarıydı... Edep timsaliydi Erva. Bakan gözler ar eder, bir daha bakmaya yürek isterdi. Ama onun kendini kapattığı bir kafesi, prangalarla susturduğu umutları vardı. Umut zehirli bir yılandı. Sinsice yaklaşıp, en acı yerinden vuracaktı Erva'yı. Ama umudun panzehirini bulacaktı genç kız. O gece başına gelecekleri bilse iner miydi o bahçeye?Kurulur muydu her zaman ki salıncağına? Allah bilirdi... Ama Allah onun kaderini çizmişti, Erva'ya da ancak teslim olmak düşerdi. Yazım tarihi: Eylül 2014