Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?

Gurur ve Önyargı, taşralı bir beyefendinin kızı olan Elizabeth Bennett ile varlıklı ve soylu toprak sahibi Fitzwilliam Darcy arasındaki çatışmayı anlatır. Gerçi Jane Austen bu iki karakteri birbirlerinin tuzağına düşmüş kişiler gibi sunar, ama "ilk izlenim"i tersine çevirmekte gecikmez: Soyluluk ve servetten kaynaklanan "gurur" ile Elizabeth'in ailesinin soylu olmayışı karşısında beslediği "önyargı", Darcy'yi mesafeli davranmak zorunda bırakır. Elizabeth'in davranışında da hem özsaygının uyandırdığı "gurur", hem de Darcy'nin züppeliği karşısındaki "önyargı" etkili olur. Zeki ve coşkulu Elizabeth yalnızca Austen'ın en çok sevdiği kadın kahramanı değil, aynı zaman bütün İngiliz edebiyatının en çok ilgi uyandıran kadın roman kişiliklerinden biridir.

Demir Özsoy'un dünyası, birbiriyle savaşan iki katmandan oluşuyordu. Birinci katman: Aegis Sigorta Grubu'nun 24. katındaki, soğuk beyaz ışıkla yıkanmış, cam ve mermerden yapılmış kurumsal rüya. İkinci katman: Bu rüyanın altındaki çürümüşlüğü bilen ve bunu ifşa etmeye yemin etmiş, intikam hırsıyla yanıp tutuşan Demir'in kendisi.

053*; İkinci sınıftayken yanlışlıkla bana top attın ve benim yanlış bir yerime geldi 053*; Özür dilemeye geldiğinde çocuğum olmayacak dediğimde ben yardım ederim söz veriyorum dedin Pamira & Kartal ↬100421

​"Gölge" lakabıyla anılan Cihangir'in iki hayatı vardı. Gündüzleri kimsenin tanımadığı, soğuk bir gözetmen; geceleri ise yeraltı dünyasının adaleti sağlamakla görevli, acımasız bir infazcıydı. Geçmişindeki büyük ihanet ve terk edilmişlik, onu duygusuz bir zırhın ardına kilitlemişti. Ta ki, 8 yıl önce bir bakkalın önünde gördüğü o Zümrüt Yeşili gözlere yeniden rastlayana dek. ​28 yaşındaki Cihangir, 20 yaşındaki Zemheri'yi tenha bir sokakta, bir kabusun eşiğinde kurtardı. O an, o yeşil gözlerin kendi karanlığının tek ışığı, kalbinin tek sancısı olduğunu anladı. Ancak Zemheri nişanlıydı ve Cihangir'in akıl hocası Mahzer'in geçmişi, ona sevginin büyük bir zayıflık olduğunu fısıldıyordu. ............. Adamda birden, başına kaldırarak o sim-siyah gözleriyle, bana baktı korkutucu bir şekilde.Ve ardından tüm yüzünü büyük bir şaşkınlık aldı.Sanki kaybetdiği bir şeyini,bulmuş gibi gözleri parıldadı,ay ışığında.Konuşmadı bir süre sonra,şaşkınlığını üzerinden atıp "İyisin..."dedi,sert,boğucu ama yumuşatmaya çalışdığı sesiyle. (Korku ve dehşetle, nefesim kesilerek.) "Sen... Sen ne yaptın?"dedim,göz yaşlarım bir-bir damlıyordu. ​ Yere yığılan ceset ve karşımdaki heybetli, soğuk adam arasında kalmıştım korkarak.Bu adam, beni kurtarmışdı ama aynı zamanda birini öldürmüştü ve katil olmuşdu! Bu dehşet, beni tamamen dondurdu. ​Bir adam, kaderinin intikamı için kendi kalbini feda edebilir miydi? ​Yeraltı dünyasında gölgeler bile aşktan kaçamaz. CIHANGIR&ZEMHERI