Ahh... Miran..." diye mırıldandı Naz "Tenin... ateş gibi." Miran yavaşça aşağıya doğru indi. Nazın bacaklarını iki yana ayırdı, dizlerini yatağa bastırdı. Nazın nefesi hızlandı, göğsü inip kalkıyordu. Parmaklarını yastığı sıkarken, Miranın dudakları onun en mahrem yerine ulaştı. Bir anda bütün vücudu kasıldı. "Ahh... evet... orası... Miran! Lütfen... devam et..." diye inledi, sesi neredeyse yalvarır gibiydi. Miranın dili her kıvrımında gezinirken, Naz kıvranıyor, yatağın çarşaflarını avuçluyordu. Bazen başını sağa sola atıyor, bazen vücudunu ona doğru bastırıyordu. "N'olur... Miran... bırakma... beni çıldırtıyorsun..." Miran onun zevkle titreyen hâline bakarken, dudaklarının arasında mırıldandı: "Senin bu hâlini izlemek... cehenneme bile değer, Naz" Nazın sesi artık kontrolsüzleşmişti. Titreyen bir sesle haykırdı: "Yap artık şunu Miran... lütfen! Dayanamıyorum artık!" Miran, kendini dizlerinin üzerine kaldırdı. Bedeninin ağırlığını lorine verdiğinde ikisinin nefesi birbirine karıştı. Bir bakış, bir temas... ve sonra tek bir hamlede birleştiler. Nazın ilki olduğu için yaşadığı acıyla çığlık attı. "Ahh! Miran acıyor"

Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."

"Beni öldür." Bunu söylerken karşımdaki adamın yüzünde en ufak bir değişiklik aradım. Bulamadım. Belki de acımasızlığı tam olarak buydu; ne hissettiğini anlayamamak, gözlerinin ardında ne sakladığını görememek. Yine de ondan başka sığınabileceğim kimse yoktu. "Lütfen," dedim bu kez, sesim titrerken. "Beni öldür." Yalnızca kurtulmak istiyordum. Geçmişimden, kendimden, içimde her gün biraz daha büyüyen karanlığın izlerinden. Belki de benim hatam, ölümü bir çıkış sanmaktı.

Ağabeyi onu masallardaki bir prensese benzettiği için lakabını bir isim gibi üzerinde taşıyan Güzel, abisi ile birlikte küçük bir lojman dairesinde yaşayan, üniversite son sınıf öğrencisidir. Ağabeyi Harun, işi yüzünden sık sık göreve gider ve son gidişinin ardından, geri dönemez. Ölümü Güzel'in hayatına ve ruhuna bir yıldırım gibi düşer. Harun son nefesini vermeden onu en yakın arkadaşına, Cesur Yakut'a emanet eder. Ağabeyinin emaneti, lojmanda bir sivil olarak tek başına kalamayacak olması ve hayatı ile ilgili aldığı tehdit mektupları, Güzel'in kendini aniden abisinin en yakın arkadaşı ile anlaşmalı bir evliliğin içinde bulmasına sebep olur. Güzel, ismi ile değil, duygusuzluğu ve hislerinin yoksunluğu ile lanetlendiği için Çirkin olan bir adamın, camdan çiçek bahçesinin içine hapsolur. Sonra o cam kubbenin içine, adamın lanetinin üzerine, hislerini bir gül fideleri gibi ekmeye başlar. Fidelerin çiçek açacağından umutludur. Ancak ne derler bilirsiniz, Çiçek açsa da her gül, solmaya mahkûmdur. "Bileklerime kadar dikenlerle yaratmış beni Tanrı," dedi, sesinin iğne deliği kadar küçük bir boşluğundan bile bir his alamıyor, göremiyordum. "Güller için elimi tutsan bile, yara içinde kalacaksın Güzel." Dudaklarını ıslattı. "İşte bu yüzden, işte bunun için." ❧ Kurgunun temeli 2015 yılına dayanmaktadır.

Elisa, karanlığın damarlarına işleyen o kusursuz sistemi yıkmak için doğmuş gibiydi; Aras ise o sistemin ta kendisiydi soğuk, kusursuz ve dokunulmaz. Birinin hedefi diğerinin yıkımıydı. Ama ihanetin en keskin yerinde, düşmanlıkla örülmüş o ince çizgi çatladı; planlar birbirine çarparken kalpler, hesaplanmamış bir ihtimal gibi aynı yerde durdu. Ve en tehlikelisi oldu: Elisa, Aras'ı alt etmeye çalışırken ona yenilmeyi değil... ona ait olmayı öğrendi. Aras ise hiçbir zaman kontrolünü kaybeden biri olmamıştı. Ta ki Elisa, onun düzenini ilk kez sarsana kadar. Onu çözmeye çalıştıkça daha da içine çekildiğini fark etti; sanki yıllardır kapalı duran bir kapı, ilk kez aralanıyordu. İkisi de aynı oyunun iki farklı tarafıydı ama artık sınırlar bulanıktı. Çünkü bazen en büyük ihanet, düşmanı yok etmek değil... onu korumak istemekti.

Üniversitesini bitirip yeni mezun olmuş Feyza, arkadaşları ile bunu kutlamak ister.Bütün arkadaş grubu yeni açılan bara gitmeyi planlamıştır.Feyza mutlu olduğu için çok fazla içmiştir.O gece kendisini birinin kollarında bulur ve gece ne yaşandığını hatırlamıyordur. Bu kişi çalışacağı şirketin patronudur. Feyza onun kim olduğunu hatırlıyordur.Bir ayın geçmesi ile mide bulantısıdan doktora gider ve hayatının şokunu yaşar. Feyza hamiledir. Patronu uygar bey'e bunu nasıl açıklayacağını bilmez.Oysa uygarın hayatın da başka bir kadın vardır.Feyza,Korman ailesinin içine girmesi ile onu başka bir hayatının şoku beklemektedir.

O kurtların göğsünde ateş vardır. Dağları aşıp ovaya iner, geceleri gündüze çevirirler. İşte böylece, yolunu o ateşten bulan bir ekip. Beyinleri vatanın toprağıyla yıkanmış, alaycı bir ekip... (İsyankarlar Komandosu) -Amacınız nedir, asker? -İsyan, komutanım. -Aferin, asker...

Hayatın ne kadar üstüne gidersen, o kadar altında kalırsın.

Diyabet hastası bir kızın gerçek ailesi...

onlara göre ben bir şehitim. fakat olay hiç öyle değildi. hamileydim ve çok önemli bir göreve çıkmam gerekiyordu. lakin nerden bilebilirdim ki 4 ay sonra görevden geldiğimde karnımdaki bebeğin babası ve sevdiğim adamı evli olarak göreveğimi?