Karan Arkan, bu şehri ve içindeki her bir ruhu avucunda tutan o adam... Ben o gece sadece bir sırrı görmedim; ben o gece Karan Arkan'ın ruhundaki en derin çatlağa parmağımı bastım. Artık kaçış yoktu. O artık sadece sıradan bir adam, bense sıradan bir kadın değildim. Biz, aynı suçun içine hapsedilmiş, birbirinin hem celladı hem de tek kurtuluşu olan iki mahkûmduk. "Seni bu karanlıktan çıkaramam Lalin," dedi Karan. Sesi, sessiz geceyi ortadan ikiye bölen bir kurşun kadar ağır, geri dönüşü olmayan bir yemin kadar kesindi. Bakışları, on beş yıl önce evimizi saran o alevlerin rengini taşıyordu; yakıcı, yıkıcı ve her şeyi küle çevirmeye yeminli. "Çünkü sen artık o karanlığın bizzat kendisisin. Tenindeki her bir mühür, ruhundaki her bir yara izi o gece o tuvale hapsedildi. Seni kurtarmaya çalışmak, kendi varlığımdan vazgeçmek olur." Bana doğru bir adım attığında, odadaki havanın çekildiğini, altımdaki zeminin sarsıldığını hissettim. O, şehrin üzerine çöken bir karabasan gibi üzerime devrilirken fısıltısı zihnime kazındı: "Ve ben Lalin... Ben kendi gölgemden asla kaçmam. Sen benim en karanlık yanımsın ve biz, bu yangının içinde birbirimizi boğarak hayatta kalacağız." Bir tabloyu onarmak, geçmişi iyileştirmeye yetmez. Özellikle de o geçmiş, kanla imzalanmışsa. 💖 (Yetişkin unsurlar içermektedir.) Keyifli okumalar....

Asena sıradan bir hayat sürüyordu... ta ki bir gece, komşusunun kapısından gelen sesler tüm geleceğini paramparça edene kadar. Bir çığlık. Bir tehdit. Bir isim: Arel Hanzade. Bir anda kendini, adını fısıldamaya bile kimsenin cesaret edemediği bir adamın karanlık dünyasında buldu. Tanık olduğu şeyleri unutması mümkün değildi; kaçması imkânsız, yaşaması ise sadece onun izin verdiği sürece mümkündü. Arel'in gölgelerle dolu hayatında Asena artık bir misafir değil... bir tutsak. Ve bu kapana kısılmışlık, belki de onun kaderini sonsuza dek değiştirecek. Bir adam... Bir kadın... Karanlık, şiddet ve nefes kesen bir gerilim. Her adımın ölümle sonuçlanabileceği bir dünyanın kapısı aralanıyor. Bu ev artık onun değil. Bu hayat artık sadece Arel'in kurallarına bağlı. Asena'nın tek şansı: Arel'in karanlığını çözmeden o karanlığa yenilmemek.

"Kaçmayı dene, çok eğlenceli olacak." diyerek gülümsedi, gözlerinde şeytanın hediyesi bir parıltı vardı. "Seni aramak, izlerini takip etmek... Hatta dokunduğun, konuştuğun, baktığın herkesi ve her şeyi yok etmek, ta ki sana ulaşana kadar." Öfkeyle ona baktım, bakışlarıma aynı hiddetle karşılık verdi. Onun aksine benim nefretim ona değildi. Gitmek istemeyen, bu canavarın yanında kendini güvende hisseden içimdeki küçük kızaydı. ~

Üvey abi kurgusudur. Cinsellik, çarpık ilişkiler, rahatsız edici ögeler içerir. Buna göre okunması rica edilir.

Bu şehir onun kurallarıyla nefes alıyor. Gücün, paranın ve korkunun tek sahibi: Arkan Korhan. Ben ise onun gölgesinde yaşayan bir kadınım. Kaçmayı denedim. Unutmayı denedim. Kendime ait bir hayat kurmayı denedim. Ama Arkan Korhan'ın dünyasına giren kimse, bir daha eskisi gibi olamaz. O, beni korumuyor. Sahipleniyor. Sevmiyor. Yönetiyor. Yanında tutuyor çünkü işine yarıyorum. Yanında tutuyor çünkü gitmeme izin vermiyor. Toplantı masalarında onun yanında oturuyorum. Şirketin kirli işlerinde onun adına konuşuyorum. Geceleri ise... onun kapısı çalınıyor. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, gücün insanı nasıl esir aldığına dair karanlık bir itiraf. Bu, kaçamayan bir kadının, şehrin sahibine boyun eğişi. Çünkü bazı adamlar sevilmez. Onlara sadece itaat edilir.

"Tüm ülkenin sahibiydi ama bir tek onun kalbine giremedi." Onun adı Mirza Karan Karaaslan. Bazıları için sistemin mutlak sahibi, bazıları içinse ilik donduran bir fısıltı: Cehennem. 2 metrelik devasa gövdesiyle ülkeyi, borsayı ve yeraltının en karanlık konseyi MİREF'i avuçlarının içinde tutuyordu. Tek bir küfrüyle şehir titrer, tek bir emriyle hukuk susturulurdu. O, sahip olamayacağı hiçbir şeyin olmadığına inanırdı. Ta ki Efnan geri dönene kadar. Efnan için Mirza; kaçtığı bir geçmiş, kurtulmaya çalıştığı bir kabus ve nefret ettiği o vahşi otoriteydi. Mirza onu İspanya'nın güneşli sokaklarından koparıp kendi zırhlı cehennemine getirdiğinde, Efnan'ın elinde tek bir silahı vardı: Nefreti. Mirza Karan Karaaslan'ın dünyasında 'hayır' bir seçenek değildi. "Sevmesen de olur," diyordu o buz gibi sesiyle. "Nefret et, bağır, dünyayı başıma yık... Ama sadece benim kanatlarımın altında kal. Çünkü bu cehennemin tek bir kuralı var: Benim olanı kimse alamaz, ben olanı da kimse sevmemezlik edemez." Güç, saplantı, küfür ve kanın gölgesinde bir aşk hikayesi değil; bir sahiplenme savaşı. "Benim cehennemimde yanmaya hazır mısın Efnan? Çünkü ben, senin nefretinle ısınmaya çoktan alıştım."

"Verdiğim acıyı silebilmek için her bir saç telini öpmek istiyorum," dedi. Önce nefes almayı bıraktım. "Ama bazen öpünce de geçmez," dedi. Buz kestim. ... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR! Yayınlanma Tarihi: 21 Mayıs 2017 Maça Kızı 8, üç kısımdan oluşan bir seridir; hepsi bu kitap altında toplanacaktır.

Bu hikaye Hepimiz Gökyüzü Olmak İstedik serisinin ara sahnelerinden alıntılar içerir. Kitapta olmayacak yazar taslaklarıdır. Serinin ilk iki kitabını okumadıysanız spoiler barındırır.

Akasya, geçmişinin ona hissettirdiklerinden kaçarken her yıl şehir değiştirmek zorundadır. Bir yıl boyunca edindiği arkadaşlıklarını, ilişkisini geride bırakarak doğum gününde yola koyulur. On sekiz yaşından beri her gittiği şehirden biraz daha yarım ayrılan Akasya'nın 24 yaşındaki durağı Ankaradır. 45. Durak'ta bulduğu Yekta Emir Ilgaz, Akasya'nın bütün doğrularını sarsacaktır. Aynı acılardan geçip, ayrı ayrı yollarda yürüdüğü bu adamla korktuğu geçmişin içerisine düşen Akasya, bu yıl Ankara'yı ve en önemlisi de Yekta'yı terk edebilecek midir? "Şehirler insanları terk etmez Akasya, korkma."

Cennet değil, gözleri.