Başka bir evrende hamile olarak uyanan Rozelin'in hikayesi...✨️

[Yetişkin okurlar için uygundur.] •------------•°•✿•°•------------• Tutku dolu bir gece, karşı konulmaz bir çekim... Unutulup gidecek bir dokunuş, geçmişte kalacak bir nefes... Adı bile anılmaması gereken sessiz bir anlaşma ya da kaderin ilk hamlesi. Adam tuzaktı. Ona, kalbini teslim etmemesi gerekirdi. Teslim etti. Kadın tehlikeliydi. Ona, yaşadığını hissettirmemesi gerekirdi. Hissettirdi. Ateşle oynayan herkesin bilmesi gerekirdi: Alevler, bittiğinde bile küllerin arasındaki kalp, atmaya devam ederdi. -Farklı bir platformda yayınladığım kitabımla, aranızdayım... Eminim ki kısa süre içinde kocaman olacağız. Keyifli okumalar :)

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş'ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan'ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan'a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş'ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile." Sadakat bir yalandı. İhanet ise tek gerçek.

Başarılı bir doktor olan Yusuf Kızıltaş, yurt dışından aldığı iş teklifiyle hayatının fırsatını yakaladığını düşünür. Ancak eşi Zülal, kurduğu kariyerini ve ailesini geride bırakmaya hazır değildir. Gün geçtikçe büyüyen fikir ayrılıkları, yıllardır sevgiyle ördükleri evliliklerinin temellerini sarsar. Sonunda ayrılık kararı kaçınılmaz görünür. Fakat tam imzalar atılmak üzereyken, Zülal hayatını değiştirecek bir gerçekle karşılaşır: Hamiledir. Şimdi ikisinin de cevaplaması gereken soru aynıdır: Bu bebek, bitmek üzere olan bir hikâyenin son satırı mı olacak, yoksa yeniden başlayan bir hikâyenin ilk cümlesi mi?

Kokusu burnuma dolan içkiye baktım. Sızarak odaya yayılıyor. "Sarhoş olmalıyım," dedim çaresizlikle. "Sarhoşsun zaten." Başımı iki yana salladım. "Unutacak kadar değil," diye fısıldadım gözlerim dudaklarına kaydığında. "Unutacağım." Ne yapacağımı anlamıştı ama engel olmadı. "Alparslan," dedim bakışlarım dudaklarındayken "Sanırım santraç oynamak isteyen adamın ne dediğini anladım şimdi." Alparslan'ın bedeni altımda gerildi. Gözlerim yeniden gözlerine çıktı. "Seninle santraç oynayabilir miyim?" Yine derin bir nefes aldı. Cevap vermedi. Bende evet saydım. Yüzlerimizi yaklaştırdım. "Şah..." diye fısıldadım dudaklarına doğru. Alparslan'ın eli belimde biraz daha sıkılaştı. Sanki beni tutmasa kayıp düşeceğim yer yalnızca zemin değilmiş gibi. Gözleri gözlerimdeydi ama bakışı insanın içine değiyordu. Fazla sakindi. O sakinlik yüzünden ben daha çok dağılıyordum. "Deme," dedi kısık bir sesle. Kaşlarımı çattım. "Neyi?" "Sarhoşken pişman olacağın şeyleri." Burnumu buruşturdum. "Belki pişman olmam." "Olursun." Bunu öyle net söylemişti ki. Sanki beni benden iyi tanıyordu. Sinir bozucuydu. "Dünyanın bütün cevapları sende mi?" "Bu cevabı bilmek için dâhi olmaya gerek yok." Kalbi hızlı atıyordu. Benimkiyse zaten kontrolden çıkmış bir çocuk gibiydi; oradan oraya koşuyordu. "Kalbin hızlı atıyor," dedim şaşkınca. "Bir sebebi vardır." İçimdeki sarhoşluk bir anlığına durulmuştu sanki. İnsan bazen çok içince daha berrak hissederdi ya. Ben de ilk defa onu net görüyordum. Kaşlarının arasındaki çizgiyi. Kirpiklerinin gölgesini. Yüzündeki sakalı. Ve bana bakarken gözlerinde duran o garip sabrı. Ve dudakları... Çok öpülesi duruyordu. Biraz da yaklaştım ve son hamlemi fısıldadım. "Mat..." Dudaklarımızı birleştirdiğimde yıldızlar parladı içimde. Öpülesi durmuyordu yalnızca. Öyle güzel bir tadı var

Maddi sorunlar yaşayan Narin hem tıp okuyup hem de iyi bir kazanç sağlayacağı bir işle aynı anda başa çıkamaz. Arkadaşının yönlendirmesiyle Yeraltı'na bağlı Kafes'e gider. Ona yapılan teklifi kabul eder ve yasal olmadığı halde geceleri orada iyi bir paraya sağlık personeli olarak çalışmaya başlar. Yine bir gece yasadışı boks maçlarının yapıldığı Kafes'te çalışırken yarı Rus yarı Türk olan Aaron Volkov ile karşılaşır. Ringden inen Aaron'un yaralarıyla ilgilenmek zorunda olan Narin, o gece başına nasıl bir bela aldığını çok geç fark edecektir.

"Sadece seni yok etmek istiyorum." dediğinde dudaklarımda kışkırtıcı bir gülüş oluştu. "Öyle mi?" dedim dudaklarına doğru fısıldayarak. "Daha çok beni nefesimi kesene kadar öpmek istiyormuş gibi bakıyorsun." dedim ama bakışlarını hiç değiştirmedi, bana öyle bakmaya devam etti. "Doğru başta amacın gerçekten beni yok etmekti, sonra baktın ki etrafımda bunu yapmaya meraklı insan çok, acıdın mı?" Konuşurken hafif alaylıydım, her bir kelimemde, her nefesimde amacım onu daha da çıldırtmaktı. "Aslında evet, seni ben mahvedecektim ama ortada mahvedilecek bir şey kalmamış." dedi eli çenemi hafif hafif okşarken. Ve onun dokunuşu mahvedilecek bir şeylerin kaldığını hissettiriyordu. Yine de bakışlarım düşmanca kısıldı. "Senin görevin beni korumaktı, değil mi? Dur o da oyundu, doğru ya." 07.04.2023

Bir cinayete tanıklık ettiğinizi ve eski sevgiliniz tarafından kaçırıldığınızı düşünün. Peki ya eski erkek arkadaşınızın, dünyaca aranan ancak bir türlü bulunamayan o katil çetesinin lideri olduğunu öğrendiğinizde ne yapardınız? "Bizim isimlerimiz olmaz. Kimliksiz, kimsesiz ve kimseyiz. Bize nasıl sesleneceğini sen belirlersin. Kurbanlarımız, müşterilerimiz ve en önemlisi başımız belirler." Bazı gerçekler sen ne yaparsan yap acıtır. ... Kadere inanmazdım onu görene kadar. Yanlışlara güvenmezdim onu tanıyana kadar. Bizim hikayemiz aşkla başladı. Nefretle kuşandı Kanla devam etti. ....... Katil, tanığını görmüş dahası yeni kurbanını seçmişti.

"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1

Beni iyice tezgâha yaslayarak "Gülden," dediğinde "Bitti," diye tekrar ettim. "Unuttun mu? Aramızdaki her şey bitti?.." "O yüzden mi gözlerime öyle bakıyorsun?" diye sataştı bana. "O yüzden mi beni kıskandırmaya çalışıyorsun? O yüzden mi delirtiyorsun beni? O yüzden mi geceleri hayalimle orgazm oluyorsun?" "Sen..." "Söylesene Gülden, yetiyor mu?" Dudaklarını çenemde hissettiğimde gözlerim sessizce kapandı. "Söylesene," diye fısıldadı. "Söylesene Gülden, yetinebiliyor musun?" *** Alparslan Gündoğdu, karısını ve dört yaşındaki kızını bir yangında kaybetmiş ve yıllar sonra yeni bir başlangıç için her şeyi geride bırakarak İstanbul'a yerleşmişti. Geçmişin kötü hatıralarından kaçmak ve unutmak istiyordu ama kendini ansızın saçları ateşten bir güzele tutulurken bulmuştu. Gülden Seçkin, yemyeşil bakışları ve beyaz tenini çevreleyen kızıl saçlarıyla eşsiz bir güzellikti. Bazen sakar, bazen delidolu biriydi ve kendi sıradan hayatında her şey yolundaydı, ta ki sevgilisi tarafından aldatılana ve hiç ummadığı bir gece Alparslan Gündoğdu'yla karşılaşana dek... Kendini hiç tanımadığı bir adamın kollarına atarken bunun delilik olduğunu biliyordu, yine de o bakışlara karşı koyamayarak ona teslim olmuş ve işte o gece, her şey mahvolmuştu...