"Hey efsun, duyuyor musun beni." Kulağıma bugüne kadar duyduğum en güzel ses geliyordu, onun sesi. Duyduğum o güzel sesi ile daldığım düşüncelerden sıyrıldım. Ve onun bir okyanus kadar mavi gözlerine dalıp giderken yeniden konuşmaya başladı. "Beni duymayacak kadar hangi düşüncelere daldın gittin, neyi bu kadar düşünüyorsun." Seni, sadece seni diyemedim. Efsun küçüklüğünden beri platonik olduğu Adama bir türlü açılamaz, ailesi ile ani bir kararla taşınırlar . Fakat yıllar sonra tekrardan eski şehrine gelmek zorunda kalır. Onları birleştiren Kader midir? Yoksa sevgi midir? Peki efsun artık kalbinde taşıyamadığı aşkı ile ne yapacaktır? Buna direnip eskisi gibi onu uzaktan mı sevecektir yoksa korkusuzca karşısına çıkıp kalbindeki aşkı mı itiraf edecektir...

"Bedene bürünen Mihnet, okyanusun derin sularında yüzüyordu." Nehir, adını bilmediği acılarla yaşamayı öğrenmişti. Kimi zaman boğazına dolanan sessizlikle, kimi zaman geçmişin ağır yüküyle... Her dalga, onu biraz daha içine çekerken; her nefes, hayatta kalmanın yeni bir sınavına dönüşüyordu. Bu hikâye, çoklu kişilik bozukluğu yaşayan Nehir'in kendisiyle olan savaşının bir anlatısı. Karanlıktan aydınlığa doğru yüzerkenki maceralarını konu ediniyor.

Reenkarnasyona inanır mısınız? Sizce öldükten sonra ruhlarımız yaşamaya devam ediyor mu? Ediyorsa nereye gidiyor? Ben inanmazdım. Ruhumun da bedenimle birlikte öldüğünü düşünürdüm. Ta ki kendimi Sonsuzluk Adası'nda bulana kadar. İyilerin ve kötülerin savaştığı bu adada var olmak oldukça güç. Sahip olduğun özel güçleri hangi amaçlarla kullanacağını sen belirlersin. Peki ya ben hangi tarafı seçmeliyim? Hangi taraf benim benliğime uyuyor? Bu adada hayatta kalmayı başarabilecek miyim?