Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

İyi okumalaarrr♡☆ ○ "Elimi bıraktığım anda bağırırsan sonun olur. Ablana burada kimsenin olmadığını, odasına gidip dinlenmesini söyle. Ses tonunu ayarlamayı unutma." Bu kişi her kimse genç birisiydi. Bir erkeğin sesi bu kadar güzel olmamalıydı. Kaçırılıyorum ben, neden aklımda böyle şeyler var? Kafamı hafiften sallayıp dudaklarımdaki elin çekilmesini bekledim. Ellerini çektiğinde ise gözlerimi kapatıp "Canikom burda hiçbir şey yok. Sen odana gidip dinlen, bende bir şeyler yiyeyim. Olur mu?" Ses tonum gayet sakindi fakat yanımdaki kişiyle birlikte vücudum öyle demiyordu. "Tamamdır hayatım. Az sonra uyurum ben. Çok ses çıkarma lütfen." Dedi ablam. Yanımdaki yabancı mutfağın ışığını açıp bana baktı. "İyi uykular bebiş."diye ablama seslendiğimde yavaş hareketlerle yanımdaki kişiye döndüm. Simsiyah giyinmiş, kafasına sadece gözlerinin görünebileceği bir şey ve ellerine yarım eldiven takmıştı. Bu haliyle birlikte korku tekrar zihnime yüklenirken geri geri gittim. Bir şey yapacağımı anlamış ki tezgahın üzerinde, neden orada olduğunu bilmediğim bıçağı eline alıp kalbimin üzerine doğru tuttu. Aynı zamanda da yaklaşıyordu. "Bir su içeyim de öyle yata-" Ani hareketle sırtımı göğsüne yaslayıp şah damarıma bıçağı tuttu. Ablam bir an bağıracak gibi olsa da "Sesini çıkarırsan ona elveda dersin." Sesiyle bir adım geriye doğru gitmişti. ○ Başlama tarihi:1 Temmuz 2024 ▪︎İnstagram hesabı kapatılmıştır ▪︎Okulumdan dolayı bölümler geç gelecek Ufak not: Kitap kapağı 28 Ağustos tarihinde, açıklaması ise 30 Kasım tarihinde değişmiştir.

"Kurtla kuzunun hikâyesi değil bu," Sesi alçaktı. Emir verir gibi değildi daha çok itiraf eder gibiydi. "Çünkü sen kaçmayı bilmiyorsun. Ben de saldırmayı..." Karanlıkta gözleri parladı. O bakışta tehdit yoktu, tehlike vardı. "Bu, karanlığın ortasında birbirini seçen iki insanın hikâyesi." Bir an sustu. Sanki söyleyeceği cümle, kuralları çiğniyordu. "Ama bil ki, Alanur..." İsmimi ilk kez bu kadar yavaş söyledi. Fakat kalbim sesine tezat kaynar bir su gibi bedenimin içinde fokurdamaya başladı. "Benim dünyamda ışık olmak bedel ister." Bir adım daha yaklaştı yeterince yakın değilmiş gibi. Nefesi tenime değdiğinde sesi neredeyse fısıltıya döndü: "Karanlığa düşersen korkma. Çünkü seni orada ben bekliyorum." Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir kurt masalı da değil. Bu, karanlığın içinde ışık olmaya çalışanların hikâyesi. ___________________ →Kurgunun ilk yayınlanma tarihi 14/11/2023 →Kurgunun yeniden düzenlenerek yayınlanma tarihi 9/12/2024 (Kitaptaki olay, kişi, kurum şahsıma aittir. Hiçbir şekilde çalınamaz, kopyalanamaz ve uyarlanamaz. Bütün hakları saklıdır!)

Bazı yaralar tende değil, kalpte açılır. Bazen bir kurşun değil, bir bakış vurur insanı. Unuttuğu eşyalarını almak için dağ evine tek başına dönen Liva Soyel, eve vardığında kapının önünde kurumuş kan izlerini görür ve kapının kilitli olmadığını fark eder. İçeride birilerinin olduğundan şüphe ederek eve girer ve kan izlerinin odasına doğru devam ettiğini görür. Geri dönüşü yoktu, artık eve girmişti ve ardından kapıyı kapamıştı. Odasının kapısı hafif aralıktı. Odaya yaklaştıkça kurumuş kanlar çoğalıyordu. Kapı açıldı ve görüş alanına, yatağında uzanan maskeli bir adam girdi. O an çığlık atarak telefonunu düşürdü. Ya her şey bu adamla birlikte mahvolacaktı ya da yeniden başlayacaktı. İlk yayınlanma tarihi: 1 Ağustos 2025 BU İSİMLE YAZILMIŞ İLK KURGUDUR. İSİM BANA VE KİTABIMA AİTTİR.