Po jakimś czasie poczułam, że powieki robią mi się ciężkie. Oddech Szymona zwolnił, ale wiedziałam, że jeszcze nie śpi. Przymknęłam oczy, wtulając się w niego bardziej. Było mi ciepło, bezpiecznie, tak zwyczajnie. I wtedy to usłyszałam. Cicho. Ledwo słyszalnie. Jakby do siebie. „z dnia na dzień tak mi tym rzuuucisz w twarz"