"Aile... Ben aile nedir bilmem, hiç ailem olmadı. Hep yalnızdım, çığlıklarımı duyanların bile umursamadan üç maymunu oynadıkları, kimsenin umrunda olmadan bir oyuncak gibi ordan oraya savurduğu kızdım." "Efil Arıcı (Soykan)" *-Daha 4 yaşında ailesinden koparılan Efil'in Hikâyesi. -Sonradan dahil olan bir abi var.*

İlk defa futbolcu olmuyordu, ilk defa üçlü çektirmiyordu ama her şeyde ilk defa gibi bir heyecan vardı. Takımı sevmeyen, ona tutkulu bağlanmayan biri, başarı kazanamazdı. Taraftarlardan birkaçını görmesiyle gözleri parlayan Orkun, Beşiktaş için neler yapmazdı ki?

Kaşlarını çatarak burnunun dibindeki adamı sertçe göğsünden ittirdi. 'Senden uzak durmaya çalıştıkça, daha çok bulaşıyorsun bana.' Adam ise alayla güldü. 'Çünkü sen, uzak durdukça daha da bulaşılası oluyorsun.'

Bu evlilik gerçek değildi. Aynı evde yaşayan iki yabancıydık. Sonra birbirimizin yarasına dönüşmeye başladık. Garip olan şey ise, bir süre sonra bunun sahte gibi hissettirmemesiydi. Ve ben, onun en kötü hâlini bile ezbere biliyordum. ⚠️ İçerik Uyarısı: Bu hikaye sağlıksız ilişki dinamikleri içermektedir. Karakterlerin davranışları ideal ya da örnek ilişki olarak sunulmamaktadır. Okuyucu takdiri önerilir.

'Beni neden her gördüğünde şaşırıyorsun?' Diye sordu adam, gözlerinde samimi bir merakla. Yüzündeki gülümseme de gittikçe büyümüştü. Kız başını eğdi, onun da dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. 'Çünkü ben alışık değilim böyle bakışlara.' Adam sabırla sustu bir an, sonra yumuşak bir sesle fısıldadı. 'Alış bence. Çünkü seni tanımak için fırsat yaratmaya çalışıyorum.'

yansın istanbul bu gece.

𝑒𝑟𝑒𝑛: 𝑏𝑒𝑛 𝑠𝑎𝑛𝑎 𝑏𝑎𝑟ı𝑠̧ 𝑎𝑙𝑝𝑒𝑟𝑖 𝑎𝑦𝑎𝑟𝑙𝑎𝑦𝑎𝑙ı𝑚 𝑠𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑏𝑎𝑛𝑎 𝑎𝑟𝑘𝑎𝑑𝑎𝑠̧ı𝑛ı 𝑝𝑎𝑟𝑙𝑎: 𝑡𝑎𝑚𝑎𝑚 𝑎𝑛𝑙𝑎𝑠̧𝑡ı𝑘 ℎ𝑖𝑔ℎ 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑜𝑙 𝑎𝑢 🔮