"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Alıç kelebeğini bilir misiniz? Beyaz bir kelebektir, böyle kanatlarının kenarından içe doğru siyah damarları vardır. Aslında Kelebekler saflığı, güzelliği, özgürlüğü ve en çok da değişimi temsil ederler. Alıç kelebeğine baktığında tertemiz bir hayatın içine edilmiş gibi bir his alırsın, neden mi? Beyaz genellikle temiz renk olarak bilinir, siyah ise kirli, karanlık veya kötülüğü temsil eden bir renk olarak. Pekala Alıç kelebeğine baktığında neyi görürsün? Siyah rengin yavaşça beyazı kapladığını zannedersin, oysa ki siyah renk sadece beyaz renge uymak ister, uyduğunu bilmeden, yavaşça hislerine kapılarak, beyazı tam kaplamamaya çalışarak, ona zarar vermeme dileğiyle kendini beyaza bırakır. Pekala beyaz renk kirlenmek ister mi, orası kendisi gibi pek açık değil. Özgürlüğünü, saflığını ve güzelliğini kaybedecek diye korkar, oysaki onu beyaz yapan renk siyahtır. Eğer bir gün alıç kelebeği görürsen, hayatında büyük bir değişiklik olacağına ben değil ama 𝒟𝓊𝓇𝓊 söz verebilir. Bu hikayede ki beyaz renk 𝐃𝐮𝐫𝐮 𝐒𝐎𝐋𝐌𝐀𝐙, onu kaplayan ise 𝐘𝐚𝐦𝐚𝐧 𝐃𝐄𝐌İ𝐑. ~ sen, sokaklarsın ~🤍🦋🖤 Bu iki semtin birleşme hikayesidir. ... • Wattpad de ilk "Alıç Kelebeği" isimli kitap • Linçe açığım -> saygı çerçevesinde • saygılı olmak her zaman kazandırır🫂

"İncinmesini istemiyorsun, öyle mi?" Hemen başımı salladım. "Belki incinmez..." Omuzlarını silkti. "... kalbini kız kardeşime verirsen." Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir.

❝Tanrının bile unuttuğu bir adamı, bu lanet hayata bağlayan tek sebep olacak mısın?❞ Ondan kaçarken aynı anda onun kalbine sığınma isteği, kesinlikle delirdiğimin bir göstergesiydi. Tür: Piskolojik Dram / Gerilim. (Karanlık Aşk.) #Mentalhealth🏆 (14.04.2026.) #Piskolojikdrama 🏆 (14.04.2026.) #Delilik 🏆(20.04.2026) #Piskolojik 🥉(16.17.2026.) /12/

Yeraltının karanlık sokaklarında, güç ve ihanetin gölgesinde iki ruh çatışıyor. Aşk, kan ve intikamla yazılmış bir savaş. Yeraltının en güçlü adamı, en büyük düşmanının kızına dört yıldır takıntılıydı. Sahra Karakum... naif görünen ama içinde yırtıcı bir kadın saklayan gizem. İskender Polat'ın istediğini almaktan vazgeçmeye niyeti yoktu. Bu evlilik bir seçim değil... Ya aşkın ya da savaşın başlangıcıydı.

Meva okulun sevilmeyen ama özenilip arkasından konuşulan popüler kızıydı. Barın ise geçmişi ve şuanı karanlıkla dolu olan kafes dövüşüyle uğraşan biriydi. Hayır hayır yazdıklarımın üstünü çiz çünkü bunlar onlar değildi. Asıl gerçek olan çok başkaydı. Meva, ışığını başkalarının ellerinde kaybeden bir kızdı. Barın ise karanlığını yumruklarıyla ehlileştirmeye çalışan bir adam. Biri altın kafeste, diğeri kanlı ringlerde büyümüştü. İki kırık ruh, birbirini kurtarabilir mi yoksa daha derin bir karanlığa mı sürükler? Kırılmış Işıklar, aşkın en tehlikeli hâlini anlatır. İnsanın kendinden kaçamadığı, geçmişin omuzlara ağır geldiği o yerde başlayan bir bağın hikâyesini. Meva için bu bağ, ilk kez gerçekten görülmek demekti. Barın içinse susturduğunu sandığı duygularla yüzleşmek yani insanlığını hatırlamaktı. Birbirlerine yaklaştıkça, ailelerin çizdiği sınırlar daralacak, sırlar yavaş yavaş açığa çıkacak ve her seçim bir bedel isteyecekti. Çünkü bazı ışıklar yeniden yanmak için önce tamamen sönmek zorundadır. Ve bazen Karanlıkta yürüyebilmek için elini tutacağın kişinin ışık saçması gerekmez. Sadece seninle kalmayı seçmesi yeterlidir. (Uyarı! Kitapta ki her şey kurgudan ibarettir.)

Talihin oyunu sanılsa da, yolları bilinçli bir planla kesişen iki kişi, ilişkilerinin daha en başındayken ölümle sonuçlandığı sanılan bir ayrılığa sürüklenir. Yıllar sonra, şans eseri başka bir ülkede, yeni kimlikleriyle ve bambaşka insanlara dönüşmüş bir şekilde yeniden karşılaşırlar. Değişmeyen tek şey ise derinlere gömülmüş o ilk histir. Kader yollarınızı yeniden kesiştiriyorsa, hikâyeniz henüz bitmemiş demektir.

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir. Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade'yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil. Pulsar Averin'in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır. Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz. Kurşun iz bırakır, ten hatırlar. "Seçeneklerin var gibi davranıyorsun ama sana daha önce de söyledim, bu evden içeri adımını attığın andan itibaren hiç olmadı, olmayacak da."

Lina Kara, babasıyla ettiği kavga sonucu babasını kendi kafasına sıktığı bir kurşunla kaybeder. Bu kayıp kendisinden de birçok şey götürür. Borçlar ve vicdan azabı arasında sıkışırken zaman pek iyi davranmaz ona. On ay kadar sonra eski halinden eser yoktur artık. Hissizleşmiş ve yaşama olan hevesini kaybetmiştir. Kendisini bazı insanlar böyle yaşar diye teselli ederek annesi ve kız kardeşi için yaşamaya devam eder. Sıradan bir gün çalıştığı çiçekçiye gelen gizemli bir adamın ricası üzerine bir çiçek teslimatına çıkar. Ölüm anlamına gelen çiçekleri teslim ettiği adamın babasının otopsisini yapan adli tıp uzmanı olduğunu ertesi gün savcılıktan gelen bir telefonla babası hakkında sarsıcı gerçekle öğrenir. Adli Tıp Uzmanı Aral Çakırca'ya götürdüğü ölüm çiçeklerinin ikisi için olduğunu anlar. Babasının peşindeki birtakım organizasyon üyeleri, Lina'nın, Kadir Kara'ya gidecek olan anahtar olduğuna eminken Lina bunun ne demek olduğuna başta anlamasa da zamanla yaşananlar anlam kazanmaya başlar. Bilmediklerinin bildiklerinden fazla olduğunu Aral Çakırca ve Savcı Yiğit Atalay'la bu olayı çözmeye çalışırken keşfeder ve ailesinin kendisinden sakladığı sırlarla bir bir yüzleşmeye başlar. Saklanırım göz önünde. Gelir geçer önümden. Ben görünmez değilim. Hiçe sayar beni gözünde... Bu bir bilmece... Söyle bana Lily... cevap ne?

Türkiye'nin yeraltı dünyasını diz çöktüren devasa bir imparatorluk: Kartel. Ve bu imparatorluğun sarsılmaz tahtında oturan tek isim: Kuzgun Karahan. Onun için adalet, namlunun ucundaki son mermidir; sadakat ise sadece ölülerin sahip olduğu bir erdemdir. Ancak bir gece, kurduğu o karanlık krallık istihbaratın soğuk duvarları arasında sarsılır. Kuzgun'un karşısına çıkan Efsun Hazen, sadece bir devlet görevlisi değildir. O, Kuzgun'un geçmişine ait, mezara gömüldüğü sanılan en büyük günahın anahtarını elinde tutan kadındır. "Sana bir seçenek sunmuyorum Karahan," dedi Efsun, sesi buzdan bir bıçak kadar keskindi. "Ya benim gölgem olup Kartel'i içeriden yıkarsın, ya da elindeki o büyük sırrın altında ezilirsin." Bir tarafta Türkiye'nin en tehlikeli adamı, diğer tarafta onun ipini tutan gizemli bir kadın... Teslimiyetle başlayan bu zorunlu ortaklık, sırlar çözüldükçe yerini kanlı bir hesaplaşmaya bırakacaktır. Çünkü asıl düşman henüz maskesini düşürmemiştir ve gerçekler, göründüğünden çok daha karanlıktır.