Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

Evet, biliyoruz. Eskiden müzik grubunda çalan, sarı saçlarını havaya kaldırmış, kaslı ve bir doksan boyunda, mavi gözlü, sağ alt dudağındaki ince piercing ile sayamayacağı kadar sevgiliye sahip cocuklardan o. Hepsiyle yaz sonu ayrılmış olanlardan. Ve yine biliyoruz ki birgün herşeyi unutup eski sevgililerinden farklı, çalışkan bir kıza aşık olacak. Evet, bizim hikâyemiz de bundan pek farklı gelişmiyor. Ancak onun yeni arkadaşıyla ilgili bilmediği şeyler var. Geçmişte kaldığını düşündükleri şeyler onları gelecekte bekliyor. Sevginiz ne kadar güçlü olsa da bir gün biter mi? Şüpheler ondan vazgeçmeye yeter mi? Ya da başında masum görünen her aşk hikayesi mutlu sonla biter mi?