"Bozkurt timine hosgeldin" soğuk ve mesafeli sesi ile tavrını koyan genç kadına baktı bir süre Yaman, yutkunarak karşısında ki insanlara yeniden baktı. Nasıl alışacaktı buraya? başını ağır bir şekilde sallayıp "Sağolun " dedi elinde ki bavula goz ucuyla baktı Efil yıllar sonra yeniden kaderin bu adamla yollarını birleştirmesi muazzamdı. Boğazını temizleyip, "Bozkurt Timi! yeni arkadaşımız, Yaman Koral'a bir hosgeldin demek yok mu?" İlk defa time yeni biri girdiğinde hosgeldin demek yokmu? diyen kadına oldukça şaşkındı Bozkurt timi ama ,ise sesini çıkarmadan "Emredersiniz komutanım" deyip Yamanın yanına gitmişlerdi. Yaman oradan uzaklaşırken arkasından sert gözler ile duygu barındırmayan kadına bakmayı ihmal etmedi. Gittiğine emin olduğu adamın arkasından daha fazla beklemeyerek tuvalete koştu. kendini bir kabine kilitleyip hıçkırıklarını eli ile kapattı. Neden gelmişti ki? Tam onu unutmuşken neden kendini tekrar hatırlatmıştı ki? Eli usulca karnına gitti. Belki hicbirsey yoktu ama birzamanlar vardı. Bebeği olacaktı ama elinden alınmıştı hersey.... sinir ile elini geri çekip karnına vurdu. Ona ne oluyordu ki kendinden gitmişti hersey.... Ona ne oluyordu?

Her kızın Şansı babasıdır. Ama benim için babam en büyük şanssızlık'tı. Belki babam en büyük şanssızlığım olsada yerine baba diye geçirebileceğim Biri vardı. Oda benim en büyük şansım dı Benim 1. Şansım buydu ama 2. Şansım. Daha karşıma çıkmadı ama inanıyorum Bu şansım en büyük şansım olacak ya çok yakında yada hiç bir zaman...

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

"İzliyoruz " derken sesinde garip bir dalgınlık oluşmuştu. Dudaklarıma bir gülümseme yerleştirirken kemerimi çıkardım ve son kez ona baktım. "Gidiyorum" derken direksiyonda ki elini kaldırıp yüzüme koydu ve sabah evden çıkmadan önce yenilediğim bandajın üzerinde gezdirdi parmaklarını, gözleri yaramdan ayrılıp da tekrar gözlerimi bulduğun da şok olmuş gibi ona bakıyordum. "Yaralanma olur mu? " dediğinde ne diyeceğimi bilemedim. Sadece ona bakıyordum. Güzel yüzü tam karşımdayken ve bana böyle bir cümle kurarken ne diyebilirdim ki? Ne demeliydim? Kendimi toparlamaya çalışırken onun benden uzaklaşan eline kısa bir bakış atıp gülümsemeye çalıştım ve derin bir nefes alırken yüzümü ondan biraz geriye çektim. Elimi kaldırıp bir asker selamı yaparken, "Emredersiniz Yüzbaşım "dedim gülümseyerek ve hemen ardından bir şey söylemesini beklemeden arabadan indim. Son gördüğüm şey ise dudaklarına yayılan gülümsemesiydi. .....

"1" İnsan doğar, yaşar ve ölür. "2" Bazı insanlar yaşarken ölür. "3" Bazıları ise başkaları yaşayabilsin diye ölür. "4" Karşımda şınav pozisyonunda olan alplerimde gözümü gezdirdim Hepsi birbirinden cesur birbirinden deli birbirinden gözü kara olan alplerim. "5" Onlar başkaları rahat nefes alsın, huzurla başlarını yastığa koysunlar diye canlarını ortaya koyanlar "Kaç oldu asker" diye gürce bağırdım "Sıfır komutanım" hepsinin gür sesi karargahı inletirken çektikleri 186'cı şınavdalardı aslında fakat her sorumda aynı cevabı almam yüzümde ufak bir tebessüme sebep oldu. Şimdi sizler bizim kim olduğumuzu merak ediyorsunuzdur. Bizler görünmeyen bilinmeyen hiç duyulmamış olanlarız Bizler ALPLERİZ ASTEĞMEN EMİN USLU TEĞMEN RÜZGAR DOĞAN TEĞMEN GALİP YILDIZ ÜSTEĞMEN HİLAL KİRMEN ÜSTEĞMEN OĞUZ SUSKUN KIDEMLİ ÜSTEĞMEN BİGE SAVAŞÇI VE BEN YÜZBAŞI ARCA ÜLGEN Bizler Alp timiyiz TSK'da bulunan en iyi ilk 3'te olan ordunun bilinen korkusuz Alpleriyiz

Gerçek Ailem ve Asker Kurgusudur. . Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

askerlikten vazgeçip muhabir olan bir kızın hikayesi canından çok sevdiği mesleğine geri dönmek isterse Eyşan kara kardeşi yüzünden mesleğini bırakan Eyşan kara

Bana izletilen videoyla bir süre kendime gelemedim . Ne yani beni yetimhaneye terk eden kişi , biyolojik babam olan kişi , bir asker miydi ? Ne olmuş beni yetimhaneye terk ettiyse ? Ne olmuş beni ailesinde istemediyse? Ne olmuş askerse ? Sırf bu yüzden taraf değiştirip aşağılık birer puşt olan kendileriyle mi çalışacağımı sanıyorlardı . Çok beklerlerdi . Vatanım , devletim ve milletim benim nefsimden daha üst mertebedeydi . Asla onlara ihanet etmezdim . Gerçek aile klasiklerinden farklı bir hikaye . Uyarı : Hakaret edilmediği takdirde her türlü eleştiriye açığım . İlk yazdığım kitap olduğunu düşünerek eleştirin lütfen . Genel olarak çoğu şeyi kendi kafamda oluşturmuş olsamda ben de insanım . Olaylardan , okuduğum kitaplardan , izlediğim film ve dizilerden etkilenebilmekteyim . Son olarak okuduğunuz için teşekkürler . Dipnot : Tüm hakları saklıdır . Kapak tasarımı kendime aittir.

O özel bir çocuktu.Bunu 6 yaşında ilk farkeden kişi onun hayatını değiştirmişti.O gerektiğinde konuşurdu ama onun susması bile insanları korkuturdu.Kendisinden üstrütbeliler bile onla konuşurken iki kez düşüner,ondan çekinerdiler. Onun hayatında yasaklara yer yoktu.O zaten sınırını bilen bir kadındı.Gözlerinde her zaman parlayan bir ateş vardı. O gözlere bakan olursa kendisini ateşte yanmış gibi hisseder, 2 dakikadan fazla göz teması kuramazlardı.

Herkesin derdine derman olup kendi derdine derman olamayanlara