Baran anlatıyor... O geceyi ömrüm boyunca unutmayacağımı biliyordum. İçimde koca bir yangın vardı. Odama girdiğimde, içimdeki öfke, çaresizlik ve utanç birbirine karışmıştı. Bu gece benim gecem değildi. Yıllardır kalbimi, ömrümü, sevgimi verdiğim Alev'den başka bir kadınla aynı yatağa girmek zorundaydım. İstemiyordum... Allah biliyor ya, bu evlilik benim için değildi. Benim annemle babamın, soyumu sürdürme hırslarının eseri idi. Odanın köşesinde, bembeyaz gelinliğiyle küçücük bir kız oturuyordu. Delal... Daha on sekizinde. Babası tarafından satılmış, benim yatağıma zorla gönderilmişti. Başını kaldırıp bana bakmaya korkuyordu. Gözlerinde tedirginlik, dudaklarında sessiz bir dua vardı sanki. Benim içim parçalanıyordu. Benim kalbim Alev'teydi. Ama şimdi bu kıza dönüp, başka bir şey yapmak zorundaydım. Yavaşça yanıma yürüdüm. Sesim titriyordu, içimdeki kırgınlığı gizleyemedim. "Bak Delal..." dedim, gözlerimin içine bakmaya bile utanırken. "Bu geceyi unutma. Ben seninle sadece çocuk için birlikte olacağım. Kalbim, yüreğim, sevgim... onlar Alev'in. Sen bunu baştan bil."

Sultan Hanım aynanın karşısında ipek fularını düzeltirken hizmetçiye seslendi. - "Miran'ı çağır. Derhal gelsin." Kadının sesi her zamanki gibi net, kararlı ve emreder tondaydı. Kısa bir süre sonra kapı sertçe açıldı. Miran, siyah gömleğinin kollarını sıvamış, yüzünde öfke ve yorgunluk karışımı bir ifadeyle içeri girdi. - "Ne var şimdi anne? Yine hangi saçmalığın peşindesin?" Sultan Hanım gülümsedi. - "Otur Miran." - "Oturmayacağım. Lafını söyle de gideyim." Kadın başını eğdi, masasındaki zarftan bir evrak çıkardı ve oğlunun önüne koydu. - "Bu... nişan töreninizin davetiyesi." Miran bir an olduğu yerde dondu. Ardından kahkaha attı-acı bir kahkahaydı bu. - "Sen kafayı mı yedin? Ne saçmalıyorsun sen? Hangi nişan? Kimle?!" Sultan Hanım zarafetine gölge düşürmeden cümleye devam etti. - "Adı Su. 18 yaşında. Sessiz, sakin, edepli bir kız. Ailesi bizim eski dostlarımızdan. Son zamanlarda biraz dara düştüler... Biz de yardım ettik tabii. Ama boşuna değil. Karşılığında kızlarını istedik. Ve evet, verdiler." Miran yumruğunu sıktı, gözleri öfkeyle parladı. - "Yani sen... bir aileye para verip onların kızını bana mı aldın? Satın mı aldın o kızı?! Bu iğrençliğinle beni de mi bulaştıracaksın anne?!" - "Sakin ol Miran. Aileni düşün. Adını, soyadını. Bu kız senin için en doğrusu. Hem... küçüklüğünden beri seni görmüş, tanımış. Ailesi seni yüceltmiş. Bizim gibi bir aileye gelin olmak her kıza nasip olmaz." Miran öfkeyle arkasını döndü, ama kapıya yürüyemedi. - "Sana son kez söylüyorum anne. Ben. O. Kızla. Evlenmeyeceğim." - "Evleniyorsun, Miran. Bir hafta sonra nikahın var. O kız bu eve gelin gelecek. İstesen de istemesen de." Miran, kapıya yönelmeden önce son bir bakış attı. - "O kız da senin kadar suçlu. Para için buraya gelen birinin ne masumluğu kalır, ne saygınlığı. Benim için

"Altay ağa. Bu kızı sevdim." Bana baktı sinsice gülerek"berdel olacak. Benim olacaksın alina bozkurt." Alinanın duyduğu bu cümleyle hayatı mahv olmuşdu.

"KİTAPTAKİ YAZIM YANLIŞLARI VE MANTIK HATALARININ FARKINDAYIM DÜZENLENECEKTİR. LÜTFEN ONA GÖRE OKUYUN." "Kitap bana aittir, her hangi bir çalınma durumunda gerekli yasal işlemler başlatılacaktır.." İ𝑐𝑙𝑎𝑙&𝐴𝑟𝑎𝑚 𝑍𝑒𝑚ℎ𝑒𝑟𝑜ğ𝑙𝑢 🥀28.08.2023🥀 Kuma yoktur.. Tesadüf denilen şeye hayatım boyunca inanmamıştım,ama galiba artık inanıyordum. Bazen insanın bazı şeyleri zorlaması gerekiyor galiba. Umudun yolunu bulmak için.. umdum bana gelmemişti ben ona gitmiştim. Kuma olmamak için kaçıp düşman aşiretinin ağası ile anlaşmalı evlilik yapan İclal Derman,Umudunu bulmuş muydu? Yoksa kendi ölümünü mu yazmıştı? "İclal,özür dilerim lütfen bak benim hiçbir şeyden haberim yoktu."dedi genç adam karısının öpmeye kıyamadığı saçlarında gezindi elleri.Genç kız hemen kocasını elini çekip ayaklandı. "Bazı ihanetlerin afı olmaz Aram Zemheroğlu."dedi şimdi ne olucaktı.Onu cehennemden çekip alan kocası onu cehenneme gerimi ittmişti? Modeller tanılan,bilinen kişiler değildir alınmasına katıyen müsadem yoktur..

"O orosbu kardeşin benim namusuma el uzattı! Bacımı aldı, kaçırdı! Şimdi sıra sende!" "Ne diyorsun sen? Benim ne suçum var! Lütfen bırak!" diye yalvardı Dicle. Tam o sırada Dicle'nin babası araya girdi, sesi titriyordu: "Bırak kızı, Mervan. Ne yapıyorsun sen, delirdin mi?" Annesi de ardından geldi, diz çökerek kızını kurtarmaya çalıştı. Ama Mervan öfkesinden geri adım atmıyordu. Gözleri kinle kıvıl kıvıldı, sesi buz gibiydi: "Artık bu kız benimdir! Oğlunuz benim bacımı kirletti. Bizde namus böyle korunur. Şimdi kızınızı alırım, evime götürürüm. Adı da berdel olur!" "Olmaz! Bu zorla! Olmaz!" diye ağladı Dicle. Ama ne annesi, ne babası, ne de çığlıklar... Hiçbiri Mervan'ı durduramadı. Dicle'yi sürükleyerek konağın dışına çıkardı. Kızın terlikleri düşmüştü. Ayakları toprağa batıyordu. Bacağına taşlar saplanıyor, canı yanıyordu. Ama acısından çok içindeki korkuyla titriyordu. Her adımda daha da yok oluyordu sanki... Mervan onu iterek arabasının arka koltuğuna attı. Kapıyı yüzüne çarptı. Dicle ağlıyordu, dudakları titriyordu. "N'olur... götürme beni... Ne olur..." Ama Mervan suskundu. Direksiyona geçti, motoru çalıştırdı. Ve gecenin içinde kayboldular. Arkada kalan tek şey... Dicle'nin düştüğü küçük ayakkabısıydı. Sessizce toprağın üstünde yatıyordu. Tıpkı onun çocukluğu gibi... Ardında, bir daha asla dönmeyecek bir masumiyet gibi.

"Seni buraya,bunca yıldan sonra döndüren nedir abi?" Mustafa karşısında oturan abisine bakarken,Kabir derin düşüncelerinden çıkıp gözlerini Mustafa'nın gözlerine dikti. "Keje," dedi acı dolu sesi ile."Onun için döndüm." "Keje delirdi abi.Sen onun tecavüze uğradığını öğrenip bu şehiri terk ettin edeli,Keje delirdi.Babası onu evlatlıktan reddedip eve almadı.Şimdi eski püskü bir evde kalıyor, saçı başı dağınık, komşular yemek verirse yiyor,vermezse yemiyor.Keje hayatını çoktan bitirdi abi,şimdi karşısına çıksan bile,seni hatırlamayacaktır.Durumu o derece kötü..." "Onda açtığım yaraları kapatabilir miyim?" "Kapatamazsın," dedi Mustafa kafasını her iki yana ağır ağır sallarken."Onda o kadar derin yaralar açtın ki sen,ne kadar uğraşsan,fayda etmez..."

Mardin'e yeni taşınan bekar bir anne, Gülperi Saraç. Mardin'in korkulu kabusu, Baran Harzemşah. Severek evlendiği kocasının onu en yakın arkadaşı ile aldattığını öğrenen Gülperi, 3 yaşındaki kızı ile tek ailesi olan teyzesinin yanına, Mardin'e gider. Teyzesi Harzemşah konağında hizmetçi olarak çalıştığı için ablasının emanetini yanından ayırmak istemez bu yüzden Harzemşah konağında çalışmasını teklif eder. Gülperi'nin gidecek yeri olmadığı için kabul eder fakat hesaba katmadığı bir şey vardır. Harzemşah aşiretinin tek varisi Baran Harzemşah ona ilk görüşte aşık olacaktır. bu hikayede Gülperi ve Baran'ın aşkına engel olanlar mı kazanacaktı yoksa onların masum ve güçlü aşkı mı?

Rozelin Neçirwan ...Çocukluktan hayata kırgın bir kadındı,her tebessümünün içinde bir hüznü ,bir anısı saklıydı.Ruhunda açılan yaralara inat hep içinde büyüttüğü sevdasına tutundu.Peki ,bir gün kader ona imkansız dediği sevdasını karşısına çıkartırsa ne olurdu? Serhad Karadağlı ...Kendine bile soğuk ve ketum bir adamdı.İnandığı,doğru bildiği her şeyin ardından gidecek kadar da cesur.Peki ,aşka ve sevgiye yabancılaşmış yüreği kendisine emanet edilen birine yüreğini açabilacak miydi ? Her şeyin cevabı kaderde gizliydi...🕊 Not :Vahşinin Gülündeki Serhad ve Rozelin çiftidir.Kitapta her şey olabilir,buna hazırlıklı değilseniz lütfen okumayın çünkü bu kitap kız sevdi adam sevmedi sonra sevdi kitabı degildir,kendine bile suskun bir adamla onun için emek veren bir kadının hikayesidir.Sevgisi karşılığını bulup bulmayacağı kaderde gizlidir..İki haftada bir yeni bölüm gelecektir,iyi okumalar 🌼🕊🎈 27.04.2021

Gamze, sessizliğin içinde kaybolmuş bir kız. Ömer, kalbinin sesine kulak veren bir adam. İki farklı yalnızlık, kaderin avlusunda kesişirse... Gamze'nin dilsiz sessizliği, Ömer'in en derin yarasına mı dönüşecek, yoksa sonsuz bir aşka mı?" Bir Anadolu konağında geçen bu aşk hikayesinde, gelenek, gurur ve sevda birbiriyle savaşacak. Ömer, Gamze'yi yalnızca seyretmekle yetinecek mi, yoksa tüm dünyaya karşı onu sahiplenmeye cesaret edebilecek mi? Bir aşk, bir bekleyiş... Ve gözlerden konuşan bir sessizlik."

Ellerini direksiyondan çekip belime yerleştirdi ve öpüşüme karşılık verdi. Onu daha öncede öpmüştüm, ama bu farklıydı.. Daha başkaydı, hatta bambaşkaydı.. Elleri sırtımı okşarken öpüşmemiz derinleşmişti.. İlk defa böyle bir duyguyu yaşıyordum Başımdaki yazmam açılıp düşmüştü, elleri saçlarımı okşamaya başlamıştı. Dudakları dudaklarımı kavramış, sertçe karşılık veriyordu. Biz hep naifce öpüşüyorduk, ama şimdi ikimizinde haraketleri hoyratcaydı.. Ve kendimi tutamayıp onun dudaklarını ısırmıştım. Bunu yapmamla alt dudağımı ağzının içine alıp emmişti. Benden garip bir ses çıkmıştı.. Sonra nefeslenmek için ayrılmıştı dudaklarımız. Alnını alnıma yaslamıştı ve ikimizde derin derin nefesler alıyorduk Saç tutamlarımı kulağımın arkasına geçirdi "Yolda yaptığımıza bak" dedi gülerken "Bir daha öp beni" dedim istekle. Çok güzeldi... Çok mutlu etmişti.. Başka bir his vermişti.. Tadı bambaşkaydı. Ve cümlem biter bitmez tekrar dudaklarımızı birleştirdi..