Serdar Akılçelen, kariyeri başarılarla dolu bir Savaş Pilotudur. Aşık olduğu kadınla sıcak bir yuva kurup mutluluk dolu günler geçirirken hiç beklemediği anda çok gizli bir göreve seçilir. Görev öyle yıkıcıdır ki beş yıl boyunca şehit olarak bilinmesi gerekir. Hiçbir seçim şansı olmayan Serdar, geride gözü yaşlı bir eş ve aile bırakır. Görevini layıkıyla yerine getirip bir an önce eski hayatına geri kavuşmak ister ama hiçbir şey istediği gibi gitmeyecektir.

İhanet, bazen bir kurşundan daha geç öldürür ve geride bıraktığı sessizlik, en gürültülü hesaplaşmalardan bile daha derine işler. Nilüfer Ervah, hayatı boyunca kaçtığı soyadının ağırlığını kalbinin en karanlık yerinde taşımak zorunda kaldığında, babasının ölümü bir son olmaktan çıkar ve yıllardır saklanan gerçeklerin kapısını aralayan ilk darbeye dönüşür. Yeraltının en eski düzeni, Oktagon, tek bir hatayı affetmez. Ve Nilüfer, o hatanın ta kendisidir. Bir zamanlar kurtulmak için sırtını döndüğü dünya şimdi onu geri çağırırken bu dönüş bir kabulleniş değil, gecikmiş bir hesaplaşmanın başlangıcıdır. Çünkü bazı ölümler toprağın altında kalmaz, bazı isimler unutulmaz ve bazı gerçekler insanı ya av yapar ya da avcıya dönüştürür. Yıldırım Asveran'ın gölgesi her adımda daha da büyürken Nilüfer tek bir gerçeği öğrenmek zorunda kalır: Bu dünyada adalet bir hak değildir. Bedeli ödenmeden var olmaz ve o bedel çoğu zaman masumiyetle ödenir.

Yıllar sonra yeniden bir araya gelen bir arkadaş grubu, eski günleri anmak isterken kendini açıklayamadıkları bir karanlığın ortasında bulur. İçlerinden biri öldüğünde, geriye yalnızca yas değil, sırlar, suçluluk, korku ve kimsenin adını koyamadığı bir lanet kalır. Kızıl Şelalenin Çağrısı, dostluğun çürüyen yüzünü, bastırılmış travmaları, yetişkin hayatının zorluklarını ve adım adım yaklaşan dehşeti anlatan karanlık bir psikolojik korku romanı.

Yanlış hissetmek diye bir şey yok. Belki o senin hislerini paylaşmıyor olabilir ama bu senin yanlış hissettiğin anlamına gelmez. Büşra Köprü

Tamamen sıradan iki gencin, tamamen sıradan hikayesi... Büşra Köprü

Bu bir lise komedi hikayesidir!

-Gayet iyiyim. Bugün çok güzel... -Herhangi bir gün gibi işte... İmalı konuşmama bir türlü mani olamıyorum. Atlas başını iki yana sallıyor. -Bugün, herhangi bir gün değil... -Her gün öyledir. Atlas sırıtıyor. Alenen, suratıma karşı, alayla; sırıtıyor. -Bugün değil. Benim bilmediğim bir sır biliyormuş gibi bakıyor gözlerime. Aramızdaki mesafeyi azaltıp kulağıma doğru fısıldıyor. -Bugün çok güzel... Geri çekildiğinde kaşlarıma hükmetmeye çalışmıyorum bile, anında çatılıyorlar. Atlas açıklama yapmasını söyleyemeden evvel iyi geceler dileyip merdivenleri inmeye başladığında arkasından bakakalıyorum. Atlas sen, tuhafsın. Anladın mı? Garipsin. Ve ilginçsin. Ve gıcıksın. Ve... Büşra Köprü

-Kitabını okusana sen... Gülüyorum hafifçe. -Sen niye okumuyorsun? -Kızın biri dikkatimi dağıtıyor. Büşra Köprü

Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir. "Onu sevmeden önce dünyası çok gelirdi gözüne; daha ne kadar yaşayacağını düşünürdü. Onu sevdikten sonra ise ne zaman öleceğinden korkmaya başladı; dünyası az geldi gözüne."

Dışarıda devam eden bir hayat, içimde kalbi duran bir kız çocuğu vardı. Asi Merve Karakuyu, ailesi ve kendisiyle devamlı olarak savaş veren genç bir üniversite öğrencisidir. Ansızın bastıran yağmurun kelebeğin kanatlarını ıslatması gibi hayatına birdenbire giren esrarengiz bir adam, Asi'nin hayatını kökten değiştirmeye başlar. Asi ne kadar kaçmaya çalışsa da kader ağlarını her seferinde karşılaşmaları için örecektir. "Kelebeğin kanatları ıslanırsa parçalanır," dedi bana yavaşça. "Ama sen zaten paramparçasın küçücüğüm." "O zaman bırak," dedim. "Islanayım."