"Ceylan..." dedi ismimi söylemekten ne kadar hoşlandığını göstererek. "Senin evin burası derken bu konağı kastetmedim. Sonradan bulduğun aileni de..." Kaçırdığım gözlerim yeniden sahibini buldu. "Çünkü senin evin benim Ceylan. Senin yıllarca yok sandığın o evin, benim. Yuvan benim." Öyle miydi? Eğer ben, bu masalın sahici kahramanı olsaydım bir an olsun bu sorunun cevabını vermekten tereddüt etmezdim. Bu zamana kadar bildiğim, yanıldığım oldu derdim. Fakat değildim. Bu bir gün ortaya çıkacaktı ve ben o güne kadar bu evin sahibi gibiymiş gibi yapacaktım yalnızca. Bu yüzden ne hissedeceğine aldanmadan geri çekildim. Elleri tenimden ayrılırken bir an için boşluğa düşsem de aldanmadım. Meydan okuyan gözlerle baktım ona. "Cihan..." dedim incecik çıkan sesimle. "Tüm bu diyarı ayağıma da sersen, kan kokan birine evim demem. Yuvam bilmem..." Gözleri mümkünmüş gibi siyahın en koyu tonuna bürünürken acımadım, devam ettim. "Hani bir masalın ilk cümlesi derler ya bu şehir için..." Kafamı iki yana salladım. "Bizim sahte masalımızın son cümlesi olacak. Son cümlesi, binbirinci gecesi..." 🍂🍂🍂 Hikayenin tanıtım bölümleri ilk olarak Asran ismiyle yayınladı. © Tüm Hakları Saklıdır kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, başka yerlerde kullanılamaz.

İşittiğim tek ses kargaların çığlıkları; tenime dokunan tek şey ise soğuk rüzgardı. Burada ne işimin olduğunu bilmiyordum. Nasıl geldiğimi bilmiyordum. Dudaklarımda kocaman gülümseme yaratacak kadar güzel olan rüyam, kafamı duvarlara vurmama neden olacak kadar kötü bir kâbusa evrilmişti. Ve bunun olmasına ben izin vermiştim. İkimize de hayatlarımızı yok etme, tepe taklak etme izni vermiştim. Hayır, belki de cam parçaları gibi tuzla buz olan bu hayat, sadece benimdi. Farkında olmadan yapmıştım. Hayır, farkında olarak yapmıştım. Kulaklarımı kapatmış ve kafamın içinde durmam için yalvaran o sesleri susturmuştum. Hayatımda iyi şeylere yol açan neden sonuçlara minnettar kalırken kötü şeylere yol açan neden sonuçları bir halının altına süpürmüştüm. Ve o halı, her geçen gün güveler tarafından ele geçirilmişti. Gözle görülemeyen güveler. YAKINDA Yeşim Nehir

''Bir yıldır her gün mektup yazdım sana, lâcivert mürekkep kokusu sindi üzerime. Keşke karşılık verseydin bana, aynı koksaydık ikimizde... Unutma Feride, aşk ölümden güçlüdür.''

Gelgit: Yeniden Uyanış adı kitabımın devam kitabıdır. Aras kendince sebepleri yüzünden terk etmek zorunda kaldığı Sırma'yı onun haberi olmadan korumaya çalışmaktadır. Bununla birlikte Sırma, yoğun bakımdan çıkar çıkmaz Aras'ı aramaya başlar ama evine gelen boşanma dilekçesiyle ne yapacağını bilemez. Canından çok sevdiği Aras tarafından terk edilir. Ancak Aras'ın ikisi için farklı planları vardır.

"Bu bir düş. Kaos'un benimle alay etmek için görmemi sağladığı kara düş." Aletta Payre'nin adının birçok anlamı vardır. Payre Prensesi, Gölge İllüzyoncusu ve Peçeli Kız. Bunlar sadece başkalarının onun hakkında ne bildiğiyle alakalı ve eksiktir. Aletta bundan daha da fazlasıdır. Kimsede görünmeyen bir güce, ışığa ve karanlığa hükmetme büyüsüne sahiptir. Bu da onu Kara Kraliçe'nin, yani annesinin saklı bıçağı yapar. Geceleri şehrin üzerine huzur götürmek için çöken kız aslında tüm halkın tanıdığı Sis'tir. Tamamen sıradan giden hayatını karıştıran tek şey, Güz Krallığı'nın prensiyle, çapkın sarışın Rhan Detevale ile ruh eşi çıkmasıdır. Gölge, çocukluğundan itibaren kim olduğunu bilmeyen ve onlarca isimle çağrılan bir suikastçıdır. Sokaklarda kendi iyi- kötü dengesini sağlarken herkes onun elinden fırlayan bir oktan kurtuluş olmayacağını bilir. Gölge'nin tek bir amacı vardır ve bu uğurda tüm güçlü savaşçı ve dansçıların dövüştüğü Arena'yı birbirine katmaya hazırdır: Kendi gibi birini bulmak ve onu alt edebilecek birine ulaşmak. Keşfedeceği şey ise nefret ettiği kraliyet ailesinin biricik prensesinin aradığı kişi olmasıdır. Bu hikaye Kara Kraliçe ve Işık Kral'ın dünyayı hükmeden iki krallığı barışa sürüklemesi, Gölge'nin arayışına ve Aletta'nın aşka ulaşma hikayesi. NOT: ÖLÜMÜN DANSI SERİSİNİN İLK KİTABI OLAN GÜZ DANSI'NIN BAŞKA BİR VERSİYONUDUR. BU VERSİYONDA GÜZ DANSI'NDAKİ IŞIK KRAL VE KARA KRAL ÖLÜDÜR. OKURKEN ÖDS SERİSİNE DAİR SPOİLER YİYEBİLİRSİNİZ. Tüm hakları saklıdır. Kopyalama, çalıntı vb. durumlarda yasal işlem başlatılacaktır.

Askıda. ❝Sis, dağın tepesinde dolaşırken şafak sökecek. İlk ışıklarla karanlık sevişecek.❞ Eleta Payre artık birçok ismin, lakabın ve gücün sahibi olmuştur. Henüz elde edemediği Kara Taht'ın ve Payre soyunun gücü, damalarında gümbürtüyle akarken her adımında kendi gücünün büyüklüğünü hissetmektedir. Yok ettiği şehir Noyan için ona birden fazla isim takmışlardır: O gece şehrin üstüne çöken sisi yaptığını sanarak ona Sis demişler, acımasız ve gaddar olduğunu fısıldayarak ona Karanlıktaki Cellat diye fısıldamışlar, en önemlisi de onu ilahların insanların günâhları için bir lanet olarak gönderdiğini söylemişlerdir. Eleta iki ilahla, Kaos ve Düzen'le iletişime geçebilse de hâlâ normal bir kadındır. Arkadaşları, ruh eşi ve sevdiği adam için dans eden, dünyanın bir düzene kavuşmasını isteyen, sıradan bir kadın. Sıradan olmayan tek şey, ilahların onun için kurduğu planlardır. Dansın son kısmı, son adım, son savaş. Eleta ve ekibi bu sefer tüm krallıkları karşısına alıyor! Işık Kral, Rewna ve en önemlisi kendini geri planda tutarak zihnindeki Kaos'la planlar kuran Sergio... Bu son dans. Kazanan, tüm evrene sahip olacak. Tabii, geriye bir evren kalırsa. Üç kitaplık bir seri olan Ölümün Dansı Serisinin üçüncü kitabıdır! -------------------------------------------------- TÜM HAKLARI SAKLIDIR! Herhangi bir çalıntı, kopyalama vb. durumlarda yasal işlem başlatılacaktır!

"Ateş buzdan çok yakar, demişlerdi. Yanılıyorlardı." --- Yazar: Işıl Limae Kapak Çizimi: Sinillus Kapak kitaba özel çizilmiş olup Donmuş Yürek tanıtımı dışında kullanılması yasaktır. --- Romanın tüm hakları bana aittir. Hiçbir şekilde kopyalanamaz. Aksi takdirde yasal işlemler başlatılacaktır.

Bildiğiniz klasik kuma hikayelerini unutun. ömrümüzde hiç okumadığınız, bilmediğiniz yönüyle yaşanmış bir hikayeyi sizlere sunuyorum. Anadolumun bağrında saklı kalmış buram buram Anadolu hikayesi Kuma sizlerle.

"Papatya," diyor. "Öyle narin öyle hassas bir çiçek ki, bakma öyle dağda bayırda hattâ bozkırda yetiştiğine... Sevmesini bilirsen ziyan olup gitmez be Adile..." İki parmağı arasında tuttuğu papatyaya bakıyor hüzünle... "Adile ne olurdu, bir şans versen bana ha? Ah ah... Geç kaldım ben sana, seni böyle hoyratça paramparça edenin nefesini kesmek var amma yine sen üzülürsün diye korkuyorum," diyor. Bakışları benden medet umarcasına... "Çok mu seviyorsun beni?" diyorum. Bakışları öyle umut vadediyor ki anlatamam. "Çok..."diyor. Başlangıç :07.03.2019

Üniversitede okuyan ama birbirinden haberi olmayan Dicle ve Ulvi'nin hikayesi... Dicle'nin renkleri ve Ulvi'nin mürekkepe boyanışı. Ve hiç beklemedikleri anda ikisinin tek bir renkte buluşması. Yalnızca serum bitene kadar...