Γύρισα στο χωριό μόνο και μόνο για να ξεφορτωθώ έναν εγκαταλελειμμένο μανταρινόκηπο. Τουλάχιστον αυτό έλεγα στον εαυτό μου. Μετά από μια αποτυχία στην πόλη που ακόμα αποφεύγω να συζητάω χωρίς αλκοόλ, βρέθηκα να ζω σε ένα σπίτι που τρίζει, να μαλώνω με δέντρα που πεθαίνουν και να ανακαλύπτω γράμματα του παππού μου κρυμμένα ανάμεσα σε σκονισμένα εργαλεία. Σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει κι ο Μάρκος. Ο εκνευριστικά ήρεμος μελισσοκόμος του χωριού, που έχει την κακή συνήθεια να εμφανίζεται παντού, να με κοιτάζει λες και καταλαβαίνει περισσότερα απ' όσα λέω και να μου φέρνει μέλι ενώ εγώ καταρρέω ψυχολογικά πάνω από ποτιστικά λάστιχα. Όσο ο κήπος αρχίζει σιγά σιγά να ανθίζει ξανά, αρχίζω να φοβάμαι πως ίσως κάνω το ίδιο κι εγώ. Και αυτό είναι πολύ πιο τρομακτικό.