"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

Asena sıradan bir hayat sürüyordu... ta ki bir gece, komşusunun kapısından gelen sesler tüm geleceğini paramparça edene kadar. Bir çığlık. Bir tehdit. Bir isim: Arel Hanzade. Bir anda kendini, adını fısıldamaya bile kimsenin cesaret edemediği bir adamın karanlık dünyasında buldu. Tanık olduğu şeyleri unutması mümkün değildi; kaçması imkânsız, yaşaması ise sadece onun izin verdiği sürece mümkündü. Arel'in gölgelerle dolu hayatında Asena artık bir misafir değil... bir tutsak. Ve bu kapana kısılmışlık, belki de onun kaderini sonsuza dek değiştirecek. Bir adam... Bir kadın... Karanlık, şiddet ve nefes kesen bir gerilim. Her adımın ölümle sonuçlanabileceği bir dünyanın kapısı aralanıyor. Bu ev artık onun değil. Bu hayat artık sadece Arel'in kurallarına bağlı. Asena'nın tek şansı: Arel'in karanlığını çözmeden o karanlığa yenilmemek.

Dışarıda devam eden bir hayat, içimde kalbi duran bir kız çocuğu vardı. Asi Merve Karakuyu, ailesi ve kendisiyle devamlı olarak savaş veren genç bir üniversite öğrencisidir. Ansızın bastıran yağmurun kelebeğin kanatlarını ıslatması gibi hayatına birdenbire giren esrarengiz bir adam, Asi'nin hayatını kökten değiştirmeye başlar. Asi ne kadar kaçmaya çalışsa da kader ağlarını her seferinde karşılaşmaları için örecektir. "Kelebeğin kanatları ıslanırsa parçalanır," dedi bana yavaşça. "Ama sen zaten paramparçasın küçücüğüm." "O zaman bırak," dedim. "Islanayım."

Bu kitap güvenipte hayal kırıklığına uğrayan kızlarımız hatta insanlarımız için olsun. Sevipte sevilmeyen, hissedip karşılığını almayan. Ama çokta güvenip güvensizliğe uğrayanlar için olsun. İyi okumalar. ----- Talha Ali arkasına döndüğünde gördüğü kızla dumura uğramıştı. bu kız bu kadar güzelmiydi diye düşünmeden edemedi. 4 yıl önce bıraktığı kız ile şuan ki kız arasında dünya kadar fark vardı. o yıllarda güzeldi ama küçüktü. zaten pek düşünmemişti. ama şuanki hali fazlasıyla etkileyiciydi. açıkçası düşmanın kızını hiç bu kadar güzel beklememişti. istemsizce dudaklarından güzel kelimeler dökülmüştü. "Ne kadar güzel gülüyor." cümleleri sesli söylediğinin farkında bile değildi. Ama artık çok geçti çünkü kardeşleri duymuştu. "Abi bu senmisin?" "İlk defa bir kadını beğendin?" "şaşırmamak lazım. Zeynep gerçekten güzel. Kaç kişi onun gönlünü almak için nelerini verdi, ama hiçbirini kabul etmedi. Kalbinde başkasımı var yoksa hedefimi var bilmiyorum. ama kimseyi istemedi." kardeşleri bunu fark ettiğinide hepsi şaşkınca abilerine bakıyordu. Abileri ilk defa bir kadın beğeniyordu üstelik gülüşu, ama onlarda farkındaydı Zeynep gerçekten güzeldi. fazla güzeldi. Birden fazla gamzesi vardı, zaten abileri bunu belli etmişti. Abileri Zeynep'e hayran olmuştu. gözlerinden belliydi.

Aras ben sen iyileş diye o kadar uğraşırken sen nasıl ilaçlarını içmessin" Gölerimi ondan çekip başka tarafa çevirdim "Bende sana verdiğim sözü tutmasam gitsem senden,ayrılsam senden nasıl olur" Hemen önüme gelip yalvaran gözlerle bana baktı "Özür dilerim birtanem, özür dilerim bebeğim, lütfen gitme benden söz veriyorum bundan sonra hepsini kullanıcam, yeterki beni bırakma ben sensiz yaşıyamam" ♠ Toksik ve takıntılı ilişki sevenler burayaaa>>>>>>>>

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

❝Yüreğindeki ateşin içinde cayır cayır yanıyordu kadının ruhu. Mahkum edildiği hayatı istememişti oysa... çocukluğu gibi çalınıp alınmıştı gençliği de. Güvendiği her limanın onu yarı yolda bırakmasına da alışmıştı, diğer birçok şeye alıştığı gibi. Şimdi ise içine düşmüş olduğu bir diğer bilinmezliği anlamaya çalışıyordu. AŞK'tan haberi olmayan bir kadındı o, güvenemezdi. Sevemezdi de... Sevmeyi bilmeyen adam ise ona AŞıK olamazdı. Üzer ve kırardı... Bu hikayenin birden fazla kahramanı vardı, lakin hepsi galip gelir miydi... işte orası büyük bir muammaydı. Kıran kırılırdı, üzen üzülürdü. Ama adalet er ya da geç yerini bulurdu.❞ 🌑 3 0 / 1 0 / 2 0 2 1 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 #Mardin 1. 📌 27/01/2022 #Watty 1. 📌 22/05/2022 #Şehvet 1. 📌 13/01/2023 #Yalan 1. 📌 18/01/2023 #Midyat 1. 📌 30/09/2023 #Watty 1. 📌 04/12/2023 #Watty 1. 📌 30/04/2024

Ben Dilda Mardinin en büyük aşiretin kızı Amed ağanın torunu Dijwar kalkanın kızıyım. Babasının işkenceleriyle dedesinin hor görüşleriyle büyüyen Dildan Kalkan. ... Baran Temizer, koca Mardinin korktuğu konuşurken başını yere eğdiği, yolda karşılaşan insanların yollunu değiştirdiği sert ifadesinden ödün vermeyen, acımasız merhamet duygusu olmayan insanların zalim dediği Baran ağa. Elini serçe masaya vurdu. "Ne demek berdel olur topunu siktiğimin piçi benim kardeşimi kaçırıyor ölüm karar verilmesi gerekirken ne demek berdel!" "Karar verilmiştir." Duygularıyla yere yığılan Dilda kafasını eleri arasında aldı. Nasıl berdel olurdu hayalleri vardı önce babasından kurtulacak sonra okuyup avukat olucaktı, nasıl yapardı nasıl Mardinin en zalim ağasıyla evlenirdi. Baran ve Dilda 🖤 (Kurgu; yetişkin içerik bulundurur.)

Dönem Kurgusu 🌾 +18 vardır "Cihangir'im," dedi Sümbül Hanım, sesindeki o anaç ama otoriter tonla. "Hayırdır oğul? Yüzün solar, aklın başka yerde eğleşir gibisin." Cihangir elindeki çatalı yavaşça bıraktı. Derin bir nefes aldı. Annesine, Baran'a ve Elif'e baktı. "Tarlada bir sıkıntı yok ana," dedi sesi tok bir şekilde. "Ancak benim gönlümde bir yangın var. Bugün çeşme başında bir kız gördüm. Uzun sarı saçları, yeşil gözleri var. Adı Narin'miş. Fatma Ana'nın kızıymış." Sümbül Hanım'ın gözleri fal taşı gibi açıldı. Elif heyecanla yerinde dikleşti, Baran ise abisine gülümseyerek baktı. Sümbül Hanım sevinçten havalara uçacak gibi oldu! "Hele şükür!" dedi Sümbül Hanım ellerini dizine vurarak. "Koca Şahan konağı bir geline hasretti! Kimdir, necidir hemen haber salalım, araştıralım görelim bakalım o narin kızı!"